Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012

ΔΑΦΝΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ, 1974-1975

ΚΟΠΑΝΑ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΩΡΙΑ.
ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΔΑΦΝΗΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ.
Μέρα Μαρτιού κρύα, ένας ήλιος με δόντια, και μια Στρέζοβα μπερδεμένη, ανάμεσα στον Χειμώνα και την Άνοιξη, την Αρκαδία και την Αχαϊα, την λίμνη του Λάδωνα ποταμού και την κορυφή της Κερασιάς του Καρυτινού βουνού, της Φθινοπωρινής και της Εαρινής ισημερίας.
Παρ' όλα αυτά έσφυζε από ζωή με την μεγάλη αγορά της, όπου Αρκάδες και Αχαιοί πλημμύριζαν τους δρόμους της.
Είχε να χαρεί πολλά πράγματα, πολλές υπηρεσίες,ένα πολυθέσιο Δημοτικό και ένα Εξατάξιο πρότυπο Γυμνάσιο με 400 και πλέον μαθητές, με φοβερούς και δυνατούς καθηγητές και καθηγήτριες, οι οποίοι κατείχαν σε απόλυτο βαθμό την γνώση, αλλά είχαν και την σφοδρή θέληση να μάθουμε γράμματα.
Ήσαν κυρίως πρωτοδιόριστοι, διακρινόμενοι δια την ορμή των νειάτων τους, ασφαλώς
και άλλοι παλαιότεροι, διάνοιες, αλλά ατυχώς γι' αυτούς, ήσαν μάλλον δημοκρατικών πεποιθήσεων και φρονημάτων, και έτσι εκτοπίζονταν στις δυσπρόσιτες περιοχές, όπως η δική μας.
Το Γυμνάσιο ήταν ένα μεγάλο και λαμπρό κτίριο, με κύριο χαρακτηριστικό του, τις μεγάλες και φωτεινές αίθουσες, και όπως ετονίσθη είχε λαμπρούς καθηγητές,
Απ’ εδώ απεφοίτησαν μαθητές που σήμερα κοσμούν το Ελληνικό και παγκόσμιο επιστημονικό, και όχι μόνο, γίγνεσθαι.
Βέβαια υπήρχαν και ζωηροί, που όταν οι συνεπείς, με το όταν, κτυπούσε το κουδούνι ο επιστάτης ο Μαλλής, έμπαιναν στις τάξεις, εμείς οι ασυνεπείς της Ογδόης μην αντέχοντας την ιδιορρυθμία του Τσεμπερλίδη και του Λαζαρίδη, στην Τριγωνομετρία και Αλγεβρα, ούτε τις σφαλιάρες της Παναγιωτοπούλου των Αρχαίων, τραβούσαμε για σκασιαρχείο, και ήμασταν τόσο αναίσθητοι, που δεν σκεπτόμασταν ότι, διανύαμε οκτώ και δέκα χιλιόμετρα απόσταση από τα χωριά μας και είχαμε άλλα τόσα το μεσημέρι κατά τον γυρισμό, και αντί να μπούμε στην τάξη τραβούσαμε για
την ύπαιθρο.
Μαζευτήκαμε πέντε-‘ξι λοιπόν και είπαμε να πάμε εκδρομή. Κατόπιν συμβουλίου αποφασίσαμε, να την κάνομε, κατά το ξωκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας, όπου τα πεύκα θα μας έκρυβαν, αλλά και απάνεμα ήταν, άλλωστε το ύψωμα του Φωτογιώργη δεν προσφέρονταν, γιατί ήταν ακόμη κρύα και ανήλια, στην δε ρεμματιά του μύλου, υπήρχε φόβος να μας δούνε.
Είμαστε ο γέρο-χρόνης του Στέφανου από την Ποταμιά,- είχε μείνει σε κάποια τάξη και ήθελε να τον λέμε γέρο-, διευθυντής σε κάποια εταιρεία τώρα.
Ο Λιάς ο Γκολφιν. από το Βερσίτσι, μετεγγραφείς από την Ριζάρειο- ,σήμερα είναι παντρεμένος με την κόρη ενός Αμερικάνου Γερουσιαστή και μένει στις Η.Π.Α.
Ο Βασίλης του Αντρείκου, -δυστυχώς σκοτώθηκε σε τροχαίο νέος, δουλεύοντας στην Ε.Α.Σ.
Ο Γιώργης ο Τσεμπέρ, από την Καμενίτσα της Αρκαδίας, και αυτός μετεγγραφείς ως αποβληθείς απ’ όλα τα Γυμνάσια της Αρκαδίας,- δεν μας είπε ποτέ γιατί.-Αγνοείται η τύχη του.
Η Γιώτα K...από την Καρύταινα, σήμερα στην Εθνική τράπεζα και η Μαρία Μ…...από την Αγλανιτσιά, σήμερα εργάζεται στην Δ.Ε.Η. στην Μεγαλόπολη, και εγώ o Mπίρκος, σήμερα παπάς, προσπαθώντας, περνώντας τα χρόνια, να γίνω και ιερέας.


Πήραμε λοιπόν ένα πακέτο τσιγάρα και λίγο ρεβίθι για καφέ, -(δεν έφθανε το χρήμα για Λουμίδη)- ρεφενέ όλα, από του Μπουσιούτη το μαγαζί, και τραβήξαμε κατά το προκαθορισμένο.
Σπίρτα και απόκερα για να βράσουμε το ρεβίθι θα βρίσκαμε στο ξωκκλήσι, χρησιμοποιώντας το μπρίκι όπου ο παπα-Γεράνιος έφτιαχνε το Ζέον, απλά εκείνη την ημέρα θα το χρησιμοποιούσαμε και για …κοινό φλυντζάνιον.
Φθάνοντας στο εκκλησάκι τα κορίτσια έβρασαν το ρεβίθι, και αφού ανάψαμε τα τσιγαράκια μας, τραβήξαμε ρεφενίζοντας το ρεβιθάκι μας, και αφού κουβεντιάσαμε περί πολλών και αλλοτρίων των μαθημάτων, αρχίσαμε το παιχνίδι, τα κορίτσια τα δικά τους, οι Γιώργηδες, Τσεμπέρης και γεροχρόνης, μαζί τους και ο Λιάς, στρώθηκαν δίπλα στην κούρμπα του ιερού και έπαιζαν με μια παλιοτράπουλα ραμί.
Ο Βασίλης και εγώ αφού δεν μας έπαιζαν αρχίσαμε να παίζουμε με μερικές μισοκαδιάρες μπουκάλες, γεμάτες μουργόλαδο, πεταμένες από τους επιτρόπους.
Τις κτυπούσαμε με τέχνη ώστε σκάζοντας στο κορμό των πεύκων με το στόμιο, να μην σπάζουν,
και ενώ ο μπουκαλοπόλεμος καλά κρατούσε, τα κορίτσια προνοητικότερα, τραβήχτηκαν παράμερα, σαν έσκασε ένα, δίπλα τους.
Οι «γέροι» όμως, και οι τρείς διετείς και βάλε, ήσαν αφοσιωμένοι στην κολιτσίνα και δεν είδαν ότι ο Βασίλης συνεπαρμένος από τις πετυχημένες του βολές, κατέστη απρόσεκτος.
‘Ίσως έβαλε και ο διάβολος το χεράκι του, και μια χιλιάρα κτύπησε στο πεύκο , εκτινάχθηκε στο κοίλωμα του ιερού, και κάνοντας γκελ, έκανε και …το θαύμα… σπάζοντας - ταλαιπωρημένη φαίνεται- …στο δόξα πατρί, της κεφάλας του γεροχρόνη…, ’’και ευθέως… επλήσθη το πρόσωπον αυτού, μουργόλαδου μεθ’ αίματος μεμειγμένου’’....,
Ώσπου να καταλάβουν αυτοί, ότι …αυτό, δεν ήταν κεραυνός του τιμωρού Ολυμπίου Διός,
αλλά μπουκάλα πίπτουσα εκ της Δαφναίας Αγίας Βαρβάρας, δια Βασιλείου χειρός,
εμείς αρπάξαμε τα ταγάρια με τα βιβλία μας, και υπό των ουρλιαχτών των μαθητριών, καθορουσών την οικτρά του γεροχρόνη μεταμόρφωση,
επάνω στην αναταραχή, πηδώντας στεγνά δύο μέτρα φράχτη, εξαφανιστήκαμε στον Αϊ Νικόλα, περνώντας αστραπή από το προσκυνητάρι του Αϊ-Σάββα, και ακούοντας τις απειλές του τραυματία της κοπάνας, σκαπετήκαμε στου Μαυραλήμ….
Φθάσαμε στο Βεσίνι σε χρόνο ρεκόρ, γιατί αν μας έπιαναν οι άλλοι, θα μας έκαναν τόπι στο ξύλο, γιατί ως παλαίμαχοι ήσαν μεγαλύτεροι, πιο γεροί, τρείς στον αριθμό, απ’ άλλα ξένα χωριά, και προ πάντων είχαν και δίκιο....
…..
Την άλλη ημέρα πήγαμε στο Γυμνάσιο …και ήρθε και ο γέροΧρόνης, ακμαίος και ήρεμος, φαίνεται πως η ένεση του αγροτικού γιατρού, του έκανε καλό γιατί καθότανε σαν νιός γλάρος.
Όσο για το μαντάρισμα της νοσοκόμας, σκέτο έργο τέχνης, με ένα κεφάλι σαν του Τουταγχαμών, ή έστω σαν του Ραμσή του Β’…..
Για τον …φόνο ούτε κουβέντα, δεν τον μελετήσαμε κανένας, ούτε τα κορίτσια, ούτε εμείς, ούτε ο τραυματίας, άλλωστε αυτός βγήκε και …κερδισμένος, αφού κανείς καθηγητής δεν τον σήκωσε για μάθημα, βλέποντας…. ότι το παιδί κάπου έπεσε και βάρεσε το κεφάλι του...άλλωστε αυτό ακριβώς τους είπε και ο ίδιος, …κάνοντας τον σταυρό του, που δεν έσπασε και το κρανίο…..και συμπλήρωσε η Γιώτα μειδιούσα, ότι είχε Άγιο ο Γιώργος ο γερο-χρόνης…
….. Αν είχε και Αγία θα γλίτωνε και το …τομάρι…

π.Χαράλαμπος Πανουτσακόπουλος
CHARALAMPOS DELISPAN.
Patras Blogs

Δεν υπάρχουν σχόλια: