Ο κόσμος σαν καθρέφτης.

The world as a mirror

By Paulo Coelho

The alchemist picked up a book that someone in the caravan had brought. Leafing through the pages, he found a story about Narcissus.

The alchemist knew the legend of Narcissus, a youth who knelt daily beside a lake to contemplate his own beauty. He was so fascinated by himself that, one morning, he fell into the lake and drowned. At the spot where he fell, a flower was born, which was called the narcissus.

But this was not how Oscar Wilde, the author of the book, ended the story.

He said that when Narcissus died, the goddesses of the forest appeared and found the lake, which had been fresh water, transformed into a lake of salty tears.

“Why do you weep?” the goddesses asked.

“I weep for Narcissus,” the lake replied.

“Ah, it is no surprise that you weep for Narcissus,” they said, “for though we always pursued him in the forest, you alone could contemplate his beauty close at hand.”

“But…was Narcissus beautiful?” the lake asked.

“Who better than you to know that?” the goddesses said in wonder. “After all, it was by your banks that he knelt each day to contemplate himself!”

The lake was silent for some time. Finally, it said:

“I weep for Narcissus, but I never noticed that Narcissus was beautiful.

“I weep because, each time he knelt beside my banks, I could see, in the depths of his eyes, my own beauty reflected.”

“What a lovely story,” the alchemist thought.

..........................................................................

Ο κόσμος σαν καθρέφτης

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/category/stories/

Μετάφραση: ΠαπαΖαστόβης Χαράλαμπος Παν.

Ο αλχημιστής πήρε ένα βιβλίο που κάποιος είχε φέρει στο τροχόσπιτο. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες, βρήκε μια ιστορία για τον Νάρκισσο.

Ο αλχημιστής γνώριζε το μύθο του Νάρκισσου, ενός νεαρού που γονάτιζε καθημερινά δίπλα σε μια λίμνη για να σκεφτεί την ομορφιά του. Ήταν τόσο γοητευμένος από τον εαυτό του που ένα πρωί, έπεσε στη λίμνη και πνίγηκε. Στο σημείο που έπεσε, ένα λουλούδι γεννήθηκε, το οποίο λεγόταν ''νάρκισσος''.

Αλλά δεν ήταν έτσι ο τρόπος που ο Όσκαρ Ουάιλντ, ο συγγραφέας του βιβλίου, τελείωσε την ιστορία.

Είπε ότι μόλις πέθανε ο Νάρκισσος, οι θεές του δάσους εμφανίστηκαν και βρήκαν τη λίμνη, η οποία κάποτε είχε γλυκό νερό αλλά μεταμορφώθηκε σε μια λίμνη από αλμυρά δάκρυα.

"Γιατί θρηνείς;" οι θεές ρώτησαν.

«Θρηνώ για τον Νάρκισσο», η λίμνη απάντησε.

"Αχ, δεν αποτελεί έκπληξη που θρηνείς για τον Νάρκισσο», είπαν, «αν και για μας που τον ακολουθούσαμε πάντα μέσα στο δάσος, μόνο εσύ μπορούσες να βλέπεις την ομορφιά του από κοντά."

«Αλλά ... ήταν ο Νάρκισσος όμορφος;" ρώτησε η λίμνη.

«Ποιος άλλος, καλύτερα από εσένα, να το ξέρει αυτό;" οι θεές είπαν με απορία. "Εν τέλει, ήταν κοντά στις όχθες σου που αυτός γονάτιζε κάθε μέρα για να σκεφτεί τον εαυτό του!"

Η λίμνη ήταν σιωπηλή για λίγη ώρα. Τελικά, είπε:

«Θρηνώ για το Νάρκισσο, αλλά ποτέ δεν παρατήρησα ότι ο Νάρκισσος ήταν όμορφος.

«Θρηνώ γιατί, κάθε φορά που γονάτιζε δίπλα στις όχθες μου, μπορούσα να δω, στα βάθη των ματιών του, τη δική μου ομορφιά να αντανακλάται."

«Τι υπέροχη ιστορία», ο αλχημιστής σκέφτηκε.