zastova-vessini.Συμμετέχοντας στο πνευματικό μονοπάτι.

Joining the spiritual path

By Paulo Coelho

Many emotions move the human heart when it decides to dedicate itself to the spiritual path.

This may be a “noble” reason – like faith, love of our neighbor, or charity.

Or it may be just a whim, the fear of loneliness, curiosity, or the fear of death.

None of that matters. The true spiritual path is stronger than the reasons that led us to it and little by little it imposes itself with love, discipline and dignity.

A moment arrives when we look backwards, remember the beginning of our journey, and laugh at ourselves. We have managed to grow, although we travelled the path for reasons that were very futile.

God uses loneliness to teach us about living together.

Sometimes he uses anger so that we can understand the infinite value of peace.

At other times he uses tedium, when he wants to show us the importance of adventure and leaving things behind.

God uses silence to teach us about the responsibility of what we say.

At times he uses fatigue so that we can understand the value of waking up.

At other times he uses sickness to show us the importance of health.

God uses fire to teach us about water.

Sometimes he uses earth so that we can understand the value of air. And at times he uses death when he wants to show us the importance of life

Remember this when for some reason you feel unable to continue on your path

Συμμετέχοντας στο πνευματικό μονοπάτι

Πηγή:http://paulocoelhoblog.com/2012/01/27/joining-the-spiritual-path/

Μετάφραση: ΠαπαΖαστόβης Χαράλαμπος Παν.

Πολλά συναισθήματα κινούν την ανθρώπινη καρδιά όταν αποφασίζει να αφιερώσει τον εαυτό της στο πνευματικό μονοπάτι.

Αυτός μπορεί να είναι ένας ''ταπεινός'' λόγος - όπως η πίστη, η αγάπη του πλησίον μας, ή η φιλανθρωπία.

Ή μπορεί να είναι απλά μια ιδιοτροπία, ο φόβος της μοναξιάς, η περιέργεια ή ο φόβος του θανάτου.

Τίποτα από αυτά μετράει. Το πραγματικό πνευματικό μονοπάτι είναι πιο δυνατό από τους λόγους που μας οδηγούν σε αυτό και λίγο-λίγο βελτιώνεται με την αγάπη, την πειθαρχία και την αξιοπρέπεια.

Φτάνει μια στιγμή που κοιτάμε πίσω, θυμόμαστε την αρχή του ταξιδιού μας και γελάμε με τον εαυτό μας. Έχουμε καταφέρει να ωριμάσουμε, παρόλο που διανύσαμε το μονοπάτι για λόγους που ήταν πολύ μάταιοι.

Ο Θεός χρησιμοποιεί τη μοναξιά για να μας διδάξει να ζούμε μαζί.

Μερικές φορές χρησιμοποιεί το θυμό έτσι ώστε να καταλάβουμε την αιώνια αξία της ειρήνης.

Σε άλλες περιστάσεις χρησιμοποιεί την ανία , όταν θέλει να μας δείξει την σημαντικότητα της περιπέτειας και το να αφήνουμε πράγματα πίσω μας.

Ο Θεός χρησιμοποιεί τη σιωπή για να μας διδάξει την ευθύνη των όσων λέμε.

Μερικές φορές χρησιμοποιεί την κόπωση , ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε την αξία του να ξυπνάμε.

Άλλες φορές χρησιμοποιεί την ασθένεια για να μας δείξει την σημασία της υγείας.

Ο Θεός χρησιμοποιεί τη φωτιά να μας διδάξει για το νερό.

Μερικές φορές χρησιμοποιεί τη γη για να καταλάβουμε την αξία του αέρα. Και μερικές φορές χρησιμοποιεί το θάνατο, όταν θέλει να μας δείξει τη σημασία της ζωής.

Θυμηθείτε αυτό όταν για κάποιο λόγο αισθάνεστε ότι δεν μπορείτε να συνεχίσετε την πορεία σας.

……………………………………………………………….

ΤΗΕ ΖΑSΤΟVIS PRIEST. Εις τύπον, Paulo Coelho

Το δυνατό του διαβόλου χέρι.

Κάποιος πατέρας συμβούλεψε τον γιό του να αποφεύγει την συμπόρευση με τον διάβολο, γιατί το

Αγκάλιασμά του είναι για τους ανθρώπους θανάσιμο.

Η υπερβολική όμως του νέου στον εαυτό του εμπιστοσύνη, τον ώθησε στο να ρισκάρει στην φιλία με τον διάβολο, και έτσι άρχισε το πρώιμο της αταίριαστης αυτής σχέσης στάδιο, μία φιλία που άρχισε με μικροσκανδαλιές οι οποίες με τον χρόνο εξελίσσονταν σε μεγαλοδιαβολιές.

Ο νέος άρχισε να φοβάται και να σκέπτεται την θεία δίκη όταν ήταν μόνος, και αυτό το είπε στον κολλητό του πλέον συνέταιρο.

Και αυτός ασφαλώς έσπευσε να διαλύσει τις φοβίες του παιδιού λέγοντάς του, ότι μετά από τις φοβίες του, θα πήγαιναν πιασμένοι χέρι με χέρι.

Παίρνοντας λοιπόν ο νέος θάρρος άρχισε να μπαίνει στις βαθιές του διαβόλου εργολαβίες.

Και τότε κάποια στιγμή ελθών εις εαυτόν είδε το ιοβόλο του δήθεν φίλου του χέρι και απεφάσισε να διακόψει των χεριών την ολέθρια άρμοση, αλλά ματαίως τα χέρια δεν χώριζαν.

Μέσα λοιπόν στην απελπισία του φώναξε: Πατέρα έπιασα έναν διάβολο.

Και ο πατέρας του λέγει ‘’αμόλησέ τον παιδί μου.’’

Και το παιδί απεγνωσμένο απαντά, τον αμολώ πατέρα αλλά δεν μ΄ αμολάει (αμολώ= αφήνω).

Devil's powerful hand.

A father advised his son to avoid keeping pace with devil, because his hug is fatal to people. However the excessive confidence the young boy had to himself, spur him in risking his friendship with devil, so the early stage of this incompatible relationship began, a friendship which began with little mischiefs and by the passage of time it developed into big mischiefs.

The young boy began to be afraid and thinking about the Divine Retribution when he was alone, and he told that to his best friend and partner.

And of course he hustled to destroy the boy's fears telling him that after his fears they would move on hand by hand.

Taking courage the young boy started to get into the devil's contracts. And at some point when he became himself he saw the poisonous hand of his so called ''friend'' and decided to stop the lethal connection, but vainly the hands would not separate.

So in his desperation he shouted: ''Father I catched devil.''

And the father says :''leave him my child.''

And the boy desperate answers: '' I leave him father but he doesn't leave me.''