ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ - Agios Dimitrios Romanou

ΝΕΡΑΪΔΕΣ, ΞΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ. KAΠΟΤΕ ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΕΣΙΝΙ ΣΤΡΕΖΟΒΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ. Από μικρό παιδάκι και τσοπανάκος πού ήμουν, είχα την καλή, θα

2012-02-02T04:38:00.000-08:00

ΝΕΡΑΪΔΕΣ, ΞΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ.

KAΠΟΤΕ ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΕΣΙΝΙ ΣΤΡΕΖΟΒΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ.

Από μικρό παιδάκι και τσοπανάκος πού ήμουν, είχα την καλή, θα μπορούσα να είπω τύχη, να συναναστραφώ εκ του πρώτιστου επαγγέλματός μου, παλιούς τσοπάνους, γέροντες Βεσιναίους,

από τους οποίους κέρδισα θάρρος, ήθος, γνώση, εμπειρίες και κυρίως μεθόδους επιβίωσης σε δύσκολες της ζωής φάσεις με αστάθμητους παράγοντες και ακραίες παραμέτρους.

Σαν μνημόσυνο ακραίας αγάπης και ανείπωτου σεβασμού, θα αναφέρω μερικούς που σχεδόν όλα τα χρόνια της μίζερης αλλά γνήσιας μέχρι τα 18 μου έτη ζωής, ήμουν καθημερινά κοντά τους,

γιατί για να είμαι και ειλικρινής επτά χρονών παιδί φοβόμουν μόνος μου με τα γιδοπρόβατα, μέσα στα αδιαπέραστα ρουμάνια, τις ανήλιες ρεμματιές και τα μοναχικά Αρκαδοβεσινέϊκα βουνά.

Ήμουν λοιπόν με τους αείμνηστους και μάκαρες, Γεροπλατσιάρα (Γεώργιος Σπυρόπουλος), άγιος και τελείως άδολος άνθρωπος, είχε πολεμήσει πολλά χρόνια στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και είχε περπατήσει όλο το Αφιόν Καραχισάρ, κοντά του ψιλοέμαθα και την Τούρκικη γλώσσα γιατί αυτός την μιλούσε άπταιστα και συχνά-πυκνά μου μιλούσε στα Τούρκικα έτσι να τα φρεσκάρει και εκείνος.

Μου είχε εξιστορήσει άπειρες και παντός είδους περιπέτειες, κυρίως όμως από τον πόλεμο, την άτακτη οπισθοχώρηση μέχρι τον τυφεκισμό των έξι.

Με τον Γεροτσουραπόγιαννη, (Γιάννη Πανουτσακόπουλο), σκληροτράχηλο και δυναμικό άνδρα της εποχής, που μου έρριχνε και κάποιες καρπαζιές όταν έκανα καμμιά διαβολιά, αλλά ως αντίποινα τον είχα ρημάξει κλέβοντάς του καπνό και τσιγάρα, όταν συνήθως τα ξεχνούσε για λίγο επάνω σε καμμιά πέτρα, ρεμβάζοντας από τα Σιλιβιά τα Τρόπαια της Αρκαδίας, χωρίς να μου ειπεί ποτέ τι τον τραβούσε εκεί, όπως, όσο και να επέμενα, δεν μου μιλούσε ποτέ για την Αμερική όπου επήγε επανειλημμένως μαζί με τον παππού μου τον Χειμωνοχαράλαμπο και ξαδελφό του.

Με τον Γεροκαπετάνιο (Σπύρο Σπυρόπουλο), αινιγματικός, μυστήριος, απρόβλεπτος αλλά και πολύ αγαπητός παππούς μου από την Τοποστινειά γιαγιά μου Θοδώρα του

Φώτη Ντελή, ριψοκίνδυνου και μυστηριώδου Αρκάδα.

Με τον Γεροντέρτη, πράο, άκακο και ήρεμο ορεσίβιο γέροντα, δεν έμεινε ποτέ στο χωριό, το Καλοκαίρι ήταν στο διάσελο και τον Χειμώνα στον Κάκαβο.

Με τον Παναγογιώργη (Γεώργιος Γιαννακόπουλος), πολυφαμελίτη και φιλότιμο αγωνιστή.

Με τον Γεροβαρδοχρήστο (πηγαίναμε και για μεροκάματο στην Αιγιαλεία, όταν από 12 χρονών πήρα το πρώτο μου μεροδούλι τρυγώντας σταφίδα. (30 δραχμές από φυλακής πρωϊας μέχρι νυκτός, κουβαλώντας στους καχεκτικούς μου ώμους 40 οκάδες κοφίνι.

Ασφαλώς σμίγαμε και με άλλους τσελιγκάδες αλλά ήσαν νεότεροι, και καλοπροαίρετα βεβαίως λέγω, κοιτάζανε για καμμία κοκκινομάγουλη, σκληροκρέατη και τσουπωτή τσελιγκοπούλα, και δεν είχαν όρεξη για μύθους και ιστορίες εφ΄όσον τότε γράφανε την δικιά τους, νοιώθοντας μέσα στον οργασμό της άγριας φύσης να τους κατακλύζει αφόρητα η της γενετήσιας πανούκλας ορμή, όπως θα έλεγε και ο μέγας Αυστριακός ψυχίατρος, αιρετικός φιλόσοφος, ερευνητής και στοχαστής Βίλχελμ Ράιχ (WILHELM REICH).

Πολλά λοιπόν μου έλεγαν, αλλά ενίοτε τους ρωτούσα και για στοιχειά και συχνότερα για νεράιδες εφ΄ όσον τα περισσότερα μέρη είχαν σχετικά ονόματα, όπως νεραϊδοβούνι, νεραϊδόραχη, νεραϊδόβρυση, της νεράιδας το λημέρι, κ.ο.κ., και η παιδική μου φαντασία εξάπτετο, μέχρι που το Αδαμικό μου ορμέφυτο- (όταν κατάλαβα το πρώτο της νιότης οργονολάκτισμα)-, με είχε κάνει να τις ερωτευτώ.

Ο γέρο Ντέρτης μου έλεγε ότι όχι μόνο τις έβλεπε αλλά και ότι στο πετροβούνι τον είχαν λαχταρήσει.

Ο γέρο Πλατσιάρας πρέπει πραγματικά κάτι να έβλεπε, – (άνδρας Βεσιναίος, εν ώ ουδέποτε ενεφανίσθη ψήγμα δόλου ή ψεύδους)- αλλά δεν ήθελε να το συζητάει, τον θυμάμαι μόνο μία και μοναδική φορά στα γούπατα της Γορτυνίας που κάτι κοίταζε περίεργα απέναντι στην Αρκουδόβρυση, και όταν τον ρώτησα τι είναι εκεί, μου έπιασε το χέρι και τότε μου φάνηκε πως άκουσα κάτι σαν υπερκόσμια μουσική από βιολιά, πίπιζες και ταβούλια, αλλά δεν είδα τις νεράιδες να χορεύουν δίπλα στην πηγή όπως μου είπε, και έτσι δεν μπορούσα …να βουτήξω το μαντήλι κάποιας για να ήταν δικιά μου ες αεί. .

Ο γερο Καπετάνιος μου έλεγε ότι μαζί με τον Βαρδοπαναγιώτη είχαν κουβεντιάσει και μαζί τους στου Αλη-βροχιά τη βρύση, ο γέρο Τσουραπόγιαννης, ότι μαζί με τον Λαζουρά ( Θανάση Γιαννόπουλο) είχαν κάποιες επαφές αγνώστου τύπου μαζί τους, στην Χώτσα.

Όσο για τον Βαρδοχρήστο, έτσι άγριος, νευρικός και απότομος που ήταν, μάλλον τον φοβόσανται, γιατί μου έλεγε ότι αυτά είναι βλακείες και ότι κάποτε κατουρήθηκε επάνω του τζάμπα από φόβο, σαν είδε έναν διαβολόπαπα τα μεσάνυχτα στην ξερόβρυση να πίνει νερό, και απ΄ ότι μετά κατάλαβε, ψαρεύοντας την παπαδιά, ήταν ο παπάς του διπλανού χωριού που έκλεβε οπώρες στα Βεσινέικα αμπέλια.

Μου έλεγαν λοιπόν ότι μένουν κοντά σε κεφαλόβρυσα, σε ρέμματα, σε λαγκαδιές, φαράγγια και χαράδρες, σε κουφάλες καστανιών, σε γιοφύρια, σε μυλαύλακα και νερόμυλους, επάνω σε διάσελα και καταράχια, σε δέντρα, κυρίως σε καρυδιές και συκιές γι’ αυτό δεν κοιμόμαστε ποτέ κάτω από αυτές γιατί σηκωνόμαστε με βαρύ κεφάλι, και νομίζαμε ότι μας πλάκωνε ο ίσκιος των νεράιδων.

Υποστήριζαν ότι είχαν ιδεί κούκλες νεράιδες να τρέχουν , να πηδούν, να τραγουδούν, να χορεύουν και ότι μάλιστα όταν επικρατεί νηνεμία και δεν φυσά, τυχόν ανεμοστρόβιλος ήσαν περαστικές νεράιδες, που μόνο οι αλαφροϊσκιωτοι, οι γιορτοπιασμένοι και οι Μεγαλοσαββατογεννημένοι τις έβλεπαν.

Τα καυτά Καλοκαιρινά μεσημέρια, και οι αφέγγαρες νύχτες του μεσονυκτίου έκρυβαν νεραϊδοπαγίδες για τους μοναχικούς διαβάτες, γι’ αυτό όταν γυρίζαμε την νύχτα με τα μουλάρια μας, αφήναμε τις τριχιές αμολητές να σέρνονται για να μη μας πειράξουν.

Για το κτύπημα, κράτημα, λάβωμα, δάγκωμα ή πάρσιμο απ’ αυτές, μας είχαν δώσει οι προγιαγιάδες μας, κάτι παράξενα φυλαχτά, Δημητσανίτικη μαύρη μπαρούτη, και κάτι φυλακτάρια που είχαν μέσα σταυρό, λαγοπόδαρο, κόκκαλο χελώνας και νυχτερίδας, δέρμα από σκαντζόχοιρο και φίδι, και ένα σωρό άλλα παρελκόμενα από ποντίκια, νεραϊδόξυλα, ιξό, και άλλα κόλπα βρασμένα σε τρίστρατα μέσα σε αμίλητο νερό.

Επί πλέον πάντα κρατούσαμε μαυρομάνικα μαχαίρια, με κίνδυνο να τρυπήσουμε επάνω στο φόβο μας, κάποιον ανύποπτο νυχτερινό περαστικό στα επισφαλή μέρη.

Στο Βεσίνι, έλεγαν ότι κρατούσε στοιχειά και νεράιδες στη μαύρη βρύση, στον Πιτεμό, στον πισώκαμπο, στην παλιόβρυση, στην κορύτα, στην Χώτσα, στην νεραϊδόραχη, ξερόβρυση, Μαυριά, φονικά, Τσελεκονιά, μύλο του παπαντώνη, Αλη-βροχιά, βρυτσούλια, στου Μπουγά το μνήμα, στον μπούρμπουλα, κ.λ.π.

Η Μυρώνα -από το μυρώνι- ( Κωνσταντίνα Σπυροπούλου) μου έλεγε ότι όταν κάποτε το μεσημέρι πέρασε από τα φονικά, όπου στον εμφύλιο είχαν σκοτωθεί πολλοί νέοι άνθρωποι άντρες και γυναίκες, άκουσε φωνές πόνου, και κραυγές θρήνου και το απέδιδε μάλιστα στα κλάματα που έκανε το αίμα τους που είχε χυθεί, το ίδιο μου έλεγαν ο Βίλιας, ο Μπέργιος και ο Γιαννακάριος από την Βάχλια, ότι δηλαδή το χυμένο αίμα θρηνούσε, και χαρακτηριστικά ότι είχαν και αυτοί ακούσει το : «το αίμα να σκούζει».

Φυσικά σήμερα λίγοι τα πιστεύουν αυτά, και λιγότεροι τα φοβούνται, εγώ μάλιστα πιστεύω ότι τα στοιχειά, τα φαντάσματα και οι νεράιδες μάλλον μας φοβούνται, γιατί σε μεθοδείες έχουμε ξεπεράσει και αυτόν ακόμα τον διάβολο.

Έτσι που γίναμε , και Αυτός ο Θεός …μας φοβάται, κυρίως τους αυτόκλητους πατερούληδες, πάτρωνες και έμμισθους μπιστικούς της ανθρωπότητας.

Γι’ αυτό ανέβηκε ψηλότερα… για να μην ακούει τον κλαυθμό και τον οδυρμό των αγαπημένων του πλασμάτων, που χαράζουν δικούς τους ανερμάτιστους δρόμους, και αποσχισθέντες εκ του Ποιητή και Πλάστη και Σωτήρα τους, ακολουθούν όλως πανηλιθίως τους εφήμερους σφετεριστές της κοσμικής χωμάτινης πεπερασμένης εξουσίας.

Τους ακολουθούμε πολυμαζικά -σαν άλογο και ανόητο ανθρώπινο κοπάδι που δεν καταλαβαίνει την δύναμή του, -τους ολίγιστους δημίους μας, μόνον και μόνον επειδή αυτοί συνεργαζόμενοι με τον κοσμοκράτορα του αιώνα τούτου σαν σχιζοφρενείς νέο-Μίδες, φυλακίζουν συσσωρευμένη και καπηλεύονται όλως ιδιοτελώς την δοθείσα για όλους Πατρική Ουσία, και αυτό το επιτυγχάνουν χάρις στην δικιά μας βλακεία, γιατί ορώντας και μη βλέποντες εμείς οι πολλοί, οι όλοι, και ούτως μη δυνάμενοι, του συνιέναι, ότι ειδικά την σήμερον, όχι μόνον κόκαλο δεν μας δίνουν αυτοί οι ελαχιστότατοι, αλλά και τα πίπτοντα εκ της τραπέζης αυτών ψιχία δεν μας αφήνουν να αγγίξωμε..

Και δεν θα αγγίξωμε ούτε νιφάδα Μάνα, μέχρι που να καταλάβουμε εμείς οι άπειροι της γης οι πεινασμένοι, το: ‘’Όταν ο παράνομα συσσωρευμένος πλούτος δεν αναδιανέμεται ως δεί και χρη, τότε κατάσχεται’’, εκτός αν προλάβουν να καταλάβουν οι άφρονες ότι οργή λαού συνεπάγεται οργή Θεού, και έτσι προς ατίμητο συμφέρον και των δύο πλευρών, των αμέτρητων ορθοδόξως, εντόνως και καθολικώς διαμαρτυρομένων και των ελαχιστοτάτων αρρωστοκαπιταλιστικώς βουλευομένων, η ανθρωπότητα δυνηθεί να αποφύγει τα χείριστα και ανεπανόρθωτα.

Και αυτό γιατί γίναμε ατομιστές, αριβίστες και εαυτουλιστές, όλοι μιλάμε για μάρτυρες αλλά για κάποιους άλλους και όχι για μας. Όλοι το παίζομε πολεμιστές αλλά λατρεύουμε τους Ξέρξειους θρόνους και ούτως ως απαθείς θεατές να βλέπομε τους άλλους να σκοτώνονται.

Είναι κοινή και αμφίδρομη στην θεωρία η του Ναζίμ Χιχμέτ (NAZIM HIKMET)

πεποίθηση ότι: Για να φωτισθεί ο κόσμος πρέπει κάποιοι να καούν, αλλά μονοσήμαντη και μονόδρομη όταν έρθει ο καιρός του, επιβάλλεται πραχθήναι τι , τότε φθάνουμε στο: Ναι. Μα όχι εμείς …απλά ….κάποιοι άλλοι.

Δηλαδή το παίζουμε σαν τον πονηρό παπά.

Ναι, παπαδιά να δίνομε τον ένα χιτώνα αλλά όχι εμείς…..οι άλλοι.

Όλοι θέλουμε μάρτυρες και Μάρτυρες και αυτό μόνο για να τους εκμεταλλευόμαστε και να τους πουλάμε… και εμείς στο …απυρόβλητο, χωρίς να τους ακολουθούμε στο μαρτύριο,

ή αν προτιμάμε και αλλιώς, όχι εμείς στο ρόλο του Σαμψών ή του Κόδρου,….μα κάποιοι άλλοι.!

…..Ούτε και εγώ κατάλαβα πως από τα ήμερα ξωτικά του τότε, κατέληξα στους σημερινούς ανήμερους και αδηφάγους βρικόλακες του χρήματος…

THE ZASTOVIS AND ROMANOS, PRIEST CHARALAMPOS DELIS- PAN.

AΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΜΟΥ ΒΕΣΙΝΑΙΟΙ, ΤΑΧΑ ΘΑ ΣΜΙΞΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ;

2012-01-31T05:20:00.000-08:00

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ. (ΘΟΔΩΡΑΚΟΣ)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (ΧΟΖΟΒΑΣ)

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΦΥΓΑΝΕ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝ, ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩΜΕ ΤΟΝ ΑΓΥΡΙΣΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΡΟΜΟ.

ΙΣΩΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩΜΕ ….ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΗΣ ΜΙΖΕΡΗΣ ΤΟΥΤΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΟΧΘΗ.

Αρχές Νοεμβρίου κάπου στο 1950 και το Βεσίνι έχοντας γευθεί το πρώτο χιόνι από Τα Αρκαδικά βουνά φερμένο, ζει τις χάρες της πάλαι ποτέ καλής εποχής του, χωρίς να του λείπει τίποτε το ουσιώδες, τα κρασιά έχοντας βράσει εντός των ευμεγεθών βαγενιών, ζεσταίνουν τα ισχνά τους κορμιά και δίνουν χρώμα στα άσαρκα και σκαμμένα από τον μόχθο και την αγριάδα της φύσης πρόσωπά τους, ο τραχανάς περισσός, μεστός γίδινου ξινόγαλου σε πρώτη γραμμή ζεσταίνει τα παγωμένα σωθικά των, η μανέστρα αποπνέουσα καλοκαιριάτικο άρωμα, δίνει έστω λίγες από τις ελλείπουσες πρωτεϊνες, τα γυφτοφάσουλα άριστο συνοδευτικό των βραδινών συνάξεων από σπίτι σε σπίτι διανθιζόμενα με τον εναπομείναντα τσιπουρίτη οίνο, αποτελούν άριστο έναυσμα για την διήγηση ιστοριών με μάχες, πολέμους, νεραϊδες, φαντάσματα,καταχωνιασμένους και βρυκόλακες, κάνοντας τα μικρά παιδιά να τρέμουν ανάμεσα στα άγρια σαϊσματα και τις μάλλινες μαντανίες, στρωμμένες επάνω στο χωμάτινα δάπεδα.

O εμφύλιος έχει τελειώσει και τα πολιτικά πάθη έχουν καταλαγιάσει, στα παιδιά δεν λείπει τίποτε, όχι γιατί υπάρχει κάτι, αλλά γιατί απλώς δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει και κάτι διαφορετικό απ’ όσα το χωριό παράγει, ξύγκι χοιρινό για λάδι, καρύδια και μύγδαλα για ξηρούς καρπούς, αγριοκάστανα για επιδόρπιο και κομμάτια κρούσταλλα για γλειφιτζούρια.

Τα πάντα κινούνται σε μεμονωμένο, και θολό τοπίο. Η ενημέρωση περιορίζεται στο κουτσομπολιό και στα σηκοπειθώματα, κυκλοφορεί και καμιά σιάτουρα -(σκωπτικά έμμετρα γραμμένα από άγνωστους πάνω σε μπακαλόχαρτα και αφημένα στην μεγάλη του χωριού βρύση)- με τα κατορθώματα κάποιας ζωηρής γαμπρίζουσας, (ο πόλεμος είχε αφήσει κάποιες χήρες και ήσαν νέες οι δόλιες, προς τούτο προτιμούσαν να τα πούνε FORTE σε καμμιά πουρναροφωλιά με κανέναν νεαρό μυστικοπαθή ανύπαντρο τσοπανάκο, παρά MORTE με τον Άγιο Πέτρο στην πόρτα του Παράδεισου.

Όταν θα γερνούσαν και οι χυμοί θα κατέβαιναν στις ρίζες, ας ήταν καλά το πετραχήλι του παπα-Θόδωρου από του Νάσια, που θα τους έδινε την καλύτερη συστατική για τον ουρανό επιστολή).

Ψυχαγωγία ευτυχώς υπήρχε στο FULL, στα γιορτάσια των ανδρών, –την εποχή εκείνη οι γυναίκες δεν γιόρταζαν-, στα πανηγύρια και σε άλλες απρογραμμάτιστες φάσεις, στα γλέντια πάντως γινόταν το ‘’έλα να ιδείς.’’..από νυκτός μέχρι πρωίας, η φτώχεια-φτώχεια και το γλέντι-γλέντι.

Τις καθημερινές οι άνδρες μετά το συγύρισμα των γιδοπροβάτων έβγαιναν στα καφενεία για κάποιο τσίπουρο ή για κανένα κατοστάρι κρασί, όσοι φυσικά είχαν τον ανάλογο οβολό, οι ενδεείς απλώς έλεγαν ότι δεν είχαν όρεξη, όσο και αν τα μάτια, τους πρόδιδαν.

Ένα από τα μαγαζιά που μεσουρανούσαν τότε, ήταν και του Θοδωράκου κάτω ακριβώς από το σπίτι της Γκούμενας, επάνω από του παπά την λάκα και δίπλα στο ρέμα της Εκκλησιάς όπου η άγρια του νερού ροή, ήταν κάτι το φοβερό για εκείνα τα χρόνια όταν οι απότομες κατεβασιές είχαν πνίξει και κάποιους χωριανούς.

Ασφαλώς ελάχιστα πράγματα είχε το μαγαζί, κρασί, τσίπουρο, κάποια τσιγάρα Καραβασίλη χύμα, καμιά παστή σαρδέλα, λίγες ρέγγες, αρκετό μπακαλιάρο, μπόλικο χοντρό αλάτι μονοπωλίου συνήθως κατάμαυρο, ικανή ποσότητα ποτάσας, κανένα λουλάκι, κάποια μολυβοκόντυλα ανακατεμένα με μουλαρόκαρφα και πέταλα, και λίγο πετρέλαιο για τους τσιμπλήδες,-(μικρές, υποτυπώδεις λάμπες)- που από την βρώμα του, ακόμα και τους πεθαμένους στο νεκροταφείο του Αϊ-Βασίλη ξεσήκωνε.

O Θοδωράκος ευχάριστος άνθρωπος, καλός νοικοκύρης και οικογενειάρχης και ο μοναδικός βαρελοτεχνίτης-βαγενοποιός της πέτρινης εκείνης εποχής, πίσω από τον ξύλινο μπεζαχτά,

αποτελούσε κεντρομόλο για τους Βεσιναίους δύναμη, οι γέροι για καμιά πρέφα, οι φτωχοί για κανένα βερεσέδι, και οι ανύπαντροι ερωτύλοι νέοι –(του Πλατωνικού έρωτα ακούσιοι οπαδοί)- για να χορτάσουν τα πεινασμένα μάτια τους με γυναικείες μορφές, γιατί ο Θοδωράκος, είχε πέντε κορίτσια και ήσαν όλα πανέμορφα.

Εκείνο λοιπόν το παγερό Νοεμβριάτικο και κρύο βράδυ όπου η αυτοσχέδια μεγάλη ξυλόσομπα έκαιε ασταμάτητα μεγάλα κούτσουρα από τα δένδρα της μεγάλης ράχης, και που και που τα καστανόξυλα έσκαζαν πετώντας και καμιά σπίθα στα καταλασπωμένα τσόχινα των θαμώνων παλιοπαντέλονα,

ο Θοδωράκος ήταν στα κέφια του, έκανε τις βόλτες του πίσω από το τεζάχι, και απαντούσε ευχαριέστατα στους πελάτες του, και ήταν καταχαρούμενος, ώσπου είδε τον Χόζοβα τον Χρήστο, έντιμο και καλό χωριανό και πολυφαμελίτη, αλλά πολύ φτωχό, και όσο να ήταν αποτελούσε φύρα για το μαγαζί, άσε που όποιον έβαζε στο χέρι κινδύνευε να πάρει πίσω τα δανεικά ή τα βερεσέδια, γιατί ο δόλιος ήταν φτωχός για εκείνο τον καιρό, οπότε η έρμη φτώχεια και ανέχεια τον έκανε ασυνεπή, και επί πλέον ήταν πολύ φιλότιμος που ότι και αν είχε το μοιραζόταν με τους φίλους του, όπως και με τον πατέρα μου τον Χειμωνοχρηστάκο Καρυδά, Φύσουλα ή Πανουτσακόπουλο, που και αυτός ήταν στην ίδια με τον Χοζοβοχρήστο μοίρα, γι αυτό ήσαν και αχώριστοι.

{Σώγαμπροι και πάμφτωχοι και οι δύο, και ο πατέρας μου τουλάχιστον, μικρορφανεμένος από τον πατέρα του και αποκληρωμένος από την μάνα του, λόγω αδυναμίας της στον μεγάλο αδελφό του.

Τους θυμάμαι που πήγαιναν για κυνήγι και δεν είχαν ούτε σκάγια για να γιομίσουν κάτι εμπροσθογεμείς καραμπίνες που είχαν από την εποχή του Ιμπραήμ πασά, (έκοβαν πρόγκες σε μικρά κομματάκια και τα στούπωναν με προβατόμαλλα μέσα στις κάννες με κάτι παλιόβεργες από κυδωνιά)}

Κατάλαβε λοιπόν ο Θοδωράκος τι γύρευε η αλεπού στο παζάρι, και άρχισε τα κόλπα παίζοντας για να τον προγκήξει (διώξει με τρόπο), λέγοντάς του ότι τα πράγματα ήσαν δύσκολα και ότι υπήρχαν αφραγκίες, γιατί νόμισε ότι ο πελάτης θα τον κάρφωνε με δανεικά,

έλα όμως που ο Χόζοβας ήταν καταφερτζής, μεθοδικός, υπομονετικός, πανέξυπνος, ετοιμόλογος και καλαμπουρτζής, και εκείνο το βράδυ δεν πήγε για δανεικά, απλά είχε πεθυμήσει μπακαλαίο, και πριν ο Θοδωράκος δημιουργήσει αρνητική άμυνα, μπήκε στο θέμα αμέσως, ότι δηλαδή είχε ξένους και ήθελε κάτι να τους τρατάρει, γι’ αυτό ήθελε ένα φελί και θα το πλήρωνε σε πρώτη ευκαιρία.

Ο Θοδωράκος ήξερε ότι αυτή η ευκαιρία θα αργούσε και προσπαθούσε όσο μπορούσε να τον αποφύγει, κοιτάζοντάς τον περίεργα και περπατώντας συνεχώς παλινδρομικά και ταχύτερα πίσω από τον μπεζαχτά, κάνοντας πως δεν καταλάβαινε τις λιγούρες του Χόζοβα.

Ο παλιοχόζοβας βλέποντας τούτο το παράξενο, κατάλαβε που το πήγαινε αλλά δεν είχε και άλλη λύση, γιατί στο μαγαζί του Φώτη και του Θεοδόση δεν τον σήκωνε το κλίμα.

Στου Ζαφειροφώτη (Φώτης Ζαφειρόπουλος) ήταν ο Τσεκουλόγιαννης ( Γιάννης Πανουτσακόπουλος) που τον είχε βάλει μέσα με δανεικά και στου Θεοδόση (Χρήστου Χριστόπουλου) ήσαν ο γέροΤσουραπόγιαννης (Γιάννης Πανουτσακόπουλος) με τον ΡουσγουτοΠέτρο (Πέτρος Γιαννακόπουλος), μεγάλοι τσιγκλιστές του, και δεν είχε καθόλου όρεξη εκείνο το βράδυ για πλάκες, αναμπερτσούκλια και δουλέματα, όχι γιατί κώλωνε αλλά γιατί η δουλειά με τον βακαλάο προηγείτο.

Ανάγκα λοιπόν και ο Χόζοβας είχε πεισθεί πως θα καταπιεί του Θοδωράκου τα κινίνα ώσπου να κάνει τη δουλειά του, και τάχα λοιπόν απορημένος του λέει:

- Ρε Θοδωράκο τι κάνεις τώρα πηγαίνοντας σαν ανεμοδούρας πέρα δώθε; Δε βλέπεις ότι οι άλλοι γελάνε με μας;

Θα μου δώσεις επιτέλους βερεσέ ή σκοπεύεις να με μουρλάνεις;

- Kαι ο Θοδωράκος του λέει:

- Σου κάνω σουίτσια- (ευφήμως κοροϊδευτικές πέρα-δώθε κινήσεις)- ρε μάγγα, αλλά άσε πρώτα να χορτάσω την αφεντιά σου και όταν τελειώσω τα κόλπα μου, θα σου δώσω μια μικρή πέτσα, και τα Νικολοβάρβαρα θα με πληρώσεις εξάπαντως για να φέρω πράγματα για τις γιορτές.

Πραγματικά αφού του έσπασε για καλά τον τσαμπουκά, του έδωσε τον μπακαλιάρο λέγοντάς του ειρωνικά αν ήθελε και ….μυρουδικά… και έμεινε αρκετά…ανήσυχος.

Είχε ευχαριστηθεί τουλάχιστον και θαυμάσει την γαϊδουρινή του Χόζοβα υπομονή.

Πέρασαν λοιπόν οι μέρες, πέρασε του Αϊ-Φιλίππου, φύγανε τα Νικολοβάρβαρα και ο Χόζοβας ακόμα να φανεί,

ώσπου νάτος φρέσκος, περιχαρής, καμαρωτός και ακμαίος την παραμονή των Χριστουγέννων και πάλι στο μαγαζί παρών.

Ο Θοδωράκος δεν έχασε την ευκαιρία και μετά τις ανάλογες πλάγιες και ευθείες μπηχτές, του θύμισε το χρέος, και τότε ο Χόζοβας γελώντας πονηρά στους φίλους του, με το μοναδικό του στύλ άρχισε να του δίνει και ρέστα, βάζοντας τα χέρια πίσω από την μέση του, ξεκίνησε να ψιλοχορεύει πέρα δώθε σιγοσφυρίζοντας μάλιστα ανέμελα, κοιτάζοντας επάνω, μέχρι που ο Θοδωράκος τα πήρε στο κρανίο και νευριασμένος του λέει:

-Μα ρε Χρήστο τι είναι αυτό το καραγκιοζλίκι που μου κάνεις σια-πέρα σια-δώθε, χορεύοντας σαν πριμαντόνα;. Δε φθάνει που με γέλασες, μου κάνεις και τον παλαβό!

Kαι ο πανέξυπνος Χόζοβας- που θυμόταν το χουνέρι με τα σουίτσια-, του λέει:

-Όχι μωρέ αφού ξέρεις πόσο μου έλειψες γι΄ αυτό τώρα σε φουμάρω ώσπου να σε χορτάσω και αφού σου κάνω και ολίγες κόνξες -(ζίκ-ζάκ)-, θα ξεχρεώσω πρώτα για τα σουίτσια που μου έκανες πριν μου δώσεις το ψαρικό.

Πέντε σουίτσια δικά σου και δέκα κόνξες δικές μου, όλα τα κερδίζει ο μαγαζάτορας, βλέπεις εγώ είμαι και κουβαρντάς.

Ασφαλώς μετά πλήρωσε τον Θοδωράκο γιατί είχε πάει στο Αίγιο για μεροκάματο και είχε κάποια ψιλά στην τσέπη του….. έστω για λίγες μέρες ακόμα….

ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΖΑΣΤΟΒΑΣ ΠΑΝΑΧΑΪΚΟΥ.

zastova-vessini.Συμμετέχοντας στο πνευματικό μονοπάτι.

2012-01-29T11:37:00.001-08:00

Joining the spiritual path

By Paulo Coelho

Many emotions move the human heart when it decides to dedicate itself to the spiritual path.

This may be a “noble” reason – like faith, love of our neighbor, or charity.

Or it may be just a whim, the fear of loneliness, curiosity, or the fear of death.

None of that matters. The true spiritual path is stronger than the reasons that led us to it and little by little it imposes itself with love, discipline and dignity.

A moment arrives when we look backwards, remember the beginning of our journey, and laugh at ourselves. We have managed to grow, although we travelled the path for reasons that were very futile.

God uses loneliness to teach us about living together.

Sometimes he uses anger so that we can understand the infinite value of peace.

At other times he uses tedium, when he wants to show us the importance of adventure and leaving things behind.

God uses silence to teach us about the responsibility of what we say.

At times he uses fatigue so that we can understand the value of waking up.

At other times he uses sickness to show us the importance of health.

God uses fire to teach us about water.

Sometimes he uses earth so that we can understand the value of air. And at times he uses death when he wants to show us the importance of life

Remember this when for some reason you feel unable to continue on your path

Συμμετέχοντας στο πνευματικό μονοπάτι

Πηγή:http://paulocoelhoblog.com/2012/01/27/joining-the-spiritual-path/

Μετάφραση: ΠαπαΖαστόβης Χαράλαμπος Παν.

Πολλά συναισθήματα κινούν την ανθρώπινη καρδιά όταν αποφασίζει να αφιερώσει τον εαυτό της στο πνευματικό μονοπάτι.

Αυτός μπορεί να είναι ένας ''ταπεινός'' λόγος - όπως η πίστη, η αγάπη του πλησίον μας, ή η φιλανθρωπία.

Ή μπορεί να είναι απλά μια ιδιοτροπία, ο φόβος της μοναξιάς, η περιέργεια ή ο φόβος του θανάτου.

Τίποτα από αυτά μετράει. Το πραγματικό πνευματικό μονοπάτι είναι πιο δυνατό από τους λόγους που μας οδηγούν σε αυτό και λίγο-λίγο βελτιώνεται με την αγάπη, την πειθαρχία και την αξιοπρέπεια.

Φτάνει μια στιγμή που κοιτάμε πίσω, θυμόμαστε την αρχή του ταξιδιού μας και γελάμε με τον εαυτό μας. Έχουμε καταφέρει να ωριμάσουμε, παρόλο που διανύσαμε το μονοπάτι για λόγους που ήταν πολύ μάταιοι.

Ο Θεός χρησιμοποιεί τη μοναξιά για να μας διδάξει να ζούμε μαζί.

Μερικές φορές χρησιμοποιεί το θυμό έτσι ώστε να καταλάβουμε την αιώνια αξία της ειρήνης.

Σε άλλες περιστάσεις χρησιμοποιεί την ανία , όταν θέλει να μας δείξει την σημαντικότητα της περιπέτειας και το να αφήνουμε πράγματα πίσω μας.

Ο Θεός χρησιμοποιεί τη σιωπή για να μας διδάξει την ευθύνη των όσων λέμε.

Μερικές φορές χρησιμοποιεί την κόπωση , ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε την αξία του να ξυπνάμε.

Άλλες φορές χρησιμοποιεί την ασθένεια για να μας δείξει την σημασία της υγείας.

Ο Θεός χρησιμοποιεί τη φωτιά να μας διδάξει για το νερό.

Μερικές φορές χρησιμοποιεί τη γη για να καταλάβουμε την αξία του αέρα. Και μερικές φορές χρησιμοποιεί το θάνατο, όταν θέλει να μας δείξει τη σημασία της ζωής.

Θυμηθείτε αυτό όταν για κάποιο λόγο αισθάνεστε ότι δεν μπορείτε να συνεχίσετε την πορεία σας.

……………………………………………………………….

ΤΗΕ ΖΑSΤΟVIS PRIEST. Εις τύπον, Paulo Coelho

Το δυνατό του διαβόλου χέρι.

Κάποιος πατέρας συμβούλεψε τον γιό του να αποφεύγει την συμπόρευση με τον διάβολο, γιατί το

Αγκάλιασμά του είναι για τους ανθρώπους θανάσιμο.

Η υπερβολική όμως του νέου στον εαυτό του εμπιστοσύνη, τον ώθησε στο να ρισκάρει στην φιλία με τον διάβολο, και έτσι άρχισε το πρώιμο της αταίριαστης αυτής σχέσης στάδιο, μία φιλία που άρχισε με μικροσκανδαλιές οι οποίες με τον χρόνο εξελίσσονταν σε μεγαλοδιαβολιές.

Ο νέος άρχισε να φοβάται και να σκέπτεται την θεία δίκη όταν ήταν μόνος, και αυτό το είπε στον κολλητό του πλέον συνέταιρο.

Και αυτός ασφαλώς έσπευσε να διαλύσει τις φοβίες του παιδιού λέγοντάς του, ότι μετά από τις φοβίες του, θα πήγαιναν πιασμένοι χέρι με χέρι.

Παίρνοντας λοιπόν ο νέος θάρρος άρχισε να μπαίνει στις βαθιές του διαβόλου εργολαβίες.

Και τότε κάποια στιγμή ελθών εις εαυτόν είδε το ιοβόλο του δήθεν φίλου του χέρι και απεφάσισε να διακόψει των χεριών την ολέθρια άρμοση, αλλά ματαίως τα χέρια δεν χώριζαν.

Μέσα λοιπόν στην απελπισία του φώναξε: Πατέρα έπιασα έναν διάβολο.

Και ο πατέρας του λέγει ‘’αμόλησέ τον παιδί μου.’’

Και το παιδί απεγνωσμένο απαντά, τον αμολώ πατέρα αλλά δεν μ΄ αμολάει (αμολώ= αφήνω).

Devil's powerful hand.

A father advised his son to avoid keeping pace with devil, because his hug is fatal to people. However the excessive confidence the young boy had to himself, spur him in risking his friendship with devil, so the early stage of this incompatible relationship began, a friendship which began with little mischiefs and by the passage of time it developed into big mischiefs.

The young boy began to be afraid and thinking about the Divine Retribution when he was alone, and he told that to his best friend and partner.

And of course he hustled to destroy the boy's fears telling him that after his fears they would move on hand by hand.

Taking courage the young boy started to get into the devil's contracts. And at some point when he became himself he saw the poisonous hand of his so called ''friend'' and decided to stop the lethal connection, but vainly the hands would not separate.

So in his desperation he shouted: ''Father I catched devil.''

And the father says :''leave him my child.''

And the boy desperate answers: '' I leave him father but he doesn't leave me.''

Ψυχραιμία..., και όμως δεν είμαστε φτωχοί. ROMANOS, PRIEST CHARALAMPOS,VESSINI.

2012-01-21T11:42:00.000-08:00

How poor we are

By Paulo Coelho

One day a father of a very wealthy family took his son on a trip to the country with the firm purpose of showing his son how poor people live.

They spent a couple of days and nights on the farm of what would be considered a very poor family.

On their return from the trip, the father asked his son, “How was the trip?”

“It was great, Dad”.

“Did you see how poor people live?” the father asked.

“Oh yes”, said the son.

“So, tell me, what did you learn from the trip?” asked the father.

The son answered:

“I saw that we have one dog and they had four. ‘’

“We have a pool that reaches to the middle of the garden and they have a creek that has no end.

“We have imported lanterns in our garden and they have the stars at night.

“Our patio reaches to the front yard and they have the whole horizon.''

“We have a small piece of land to live on and they have fields that go beyond our sight.

“We buy our food, but they grow theirs.

“We have walls around our property to protect us, they have friends to protect them.”

The boy’s father was speechless. Then his son added:

“Thanks, Dad for showing me how poor we are.”

....................................................

Πόσο φτωχοί είμαστε

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/2011/05/13/how-poor-we-are/

Μετάφραση: ΠαπαΖαστόβης Χαράλαμπος Παν.

Μία μέρα ένας πατέρας μιας πολύ πλούσιας οικογένειας πήρε το γιο του σε μία εκδρομή στην εξοχή με βασικό σκοπό να του δείξει πόσο φτωχά ζουν οι άνθρωποι.

Πέρασαν μερικές μέρες και νύχτες στο αγρόκτημα μιας οικογένειας η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί πολύ φτωχή. Στο γυρισμό από το ταξίδι, ο πατέρας ρώτησε τον γιο του: '' Πώς ήταν η εκδρομή; ''

'' Ήταν υπέροχη, μπαμπά.''

''Είδες πως ζουν οι άνθρωποι; '' ρώτησε ο πατέρας.

'' Ω ναι.'' είπε ο γιος.

'' Λοιπόν, πες μου, τι έμαθες σε αυτή την εκδρομή; '' ρώτησε ο πατέρας.

Ο γιος απάντησε:

'' Είδα ότι έχουμε ένα σκύλο και εκείνοι είχαν τέσσερις. ''

'' Έχουμε μια πισίνα που φτάνει ως τη μέση του κήπου και εκείνοι έχουν ένα ρυάκι που δεν έχει τέλος. ''

'' Έχουμε βάλει φανάρια στον κήπο μας και εκείνοι έχουν τα αστέρια την νύχτα.’’

'' Η σκεπαστή βεράντα μας φτάνει ως την μπροστινή αυλή και εκείνοι έχουν όλο τον ορίζοντα.''

'' Εμείς έχουμε ένα μικρό κομμάτι γης για να ζούμε και εκείνοι έχουν αγρούς που φτάνουν πέρα από εκεί που μπορούμε να δούμε.''

'' Αγοράζουμε το φαγητό μας, αλλά εκείνοι καλλιεργούν το δικό τους.''

'' Εμείς έχουμε τείχους γύρω από την ιδιοκτησία μας για να μας προστατεύουν, εκείνοι έχουν φίλους για να τους προστατεύουν.''

Ο πατέρας του αγοριού ήταν άφωνος. Τότε ο γιος του συμπλήρωσε:

'' Σε ευχαριστώ μπαμπά που μου έδειξες πόσο φτωχοί είμαστε. ‘’

ΡΩΜΑΝΟΥ. Γνωρίζοντας τον πραγματικό τρόμο

2012-01-17T06:10:00.001-08:00

Discovering real fear

By Paulo Coelho

A sultan decided to travel by sea with some of his favorite courtiers. They joined the ship in Dubai and sailed out into the open sea.

However, as soon as the ship moved away from land, one of his subjects – who had never seen the sea before, having spent most of his life in the mountains – began to be overcome with panic.

Sitting in the ship’s hold, he cried, shouted and refused to eat or sleep. Everyone tried to calm him down, saying that the journey wasn’t as dangerous as all that, but although he heard their words, they had no influence on his heart. The sultan did not know what to do, and the fine journey upon calm seas and under blue skies, became a torment for the passengers and crew alike.

Two days passed without anyone being able to sleep because of the man’s cries. The sultan was about to order the ship to return to port, when one of his ministers, who was known for his wisdom, came over:

- Your Highness, with your permission, I will be able to calm him.

Without a moment’s hesitation, the sultan said that not only would he allow it, but that he should reward him if he succeeded in solving the problem.

The wise man asked that the man be thrown into the sea. Right away, content because their nightmare was about to end, several crew members grabbed the man struggling in the hold, and cast him into the ocean.

The courtier thrashed about, sank, swallowed plenty of seawater, returned to the surface, screamed louder than ever, sank again, and managed to surface once again. Just then, the minister ordered for him to dragged back on board.

From then on, no one heard so much as a single complaint from the man, who spent the rest of the journey in silence, and even commented to one of the passengers that he had never seen anything so beautiful as the sky and sea touching on the horizon. The journey – which had before been a torment to all those on board the ship – became a pleasurable, peaceful experience.

A short time before they returned to port, the Sultan went to see the minister:

- How did you guess that, by throwing that poor man into the sea, he would calm down?

- Because of my marriage – replied the minister. – I was always terrified of losing my wife, and was so jealous that I never stopped shouting and screaming like that man.

“One day she could take no more, and left me – and I tasted the terrible experience of living without her. She only returned when I promised never again to torment her with my fears.

“In the same way, that man had never tasted salt water, and had never known the agony of a drowning man. When he felt that, he understood only too well how marvelous it can be to feel the planks of a ship under his feet.

- Wise counsel – commented the sultan.

- In the Bible, a holy book of the Christians, it says: “all I most feared, came to pass.”

“Some people can only value what they have, when they endure the experience of loss.”

………………………………………….

Ανακαλύπτοντας τον πραγματικό τρόμο

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/2008/07/19/discovering-true-fear/

Μετάφραση: ΠαπαΖαστόβης Ρωμανού.

Ένας σουλτάνος αποφάσισε να ταξιδέψει στην θάλασσα με μερικούς από τους αγαπημένους του αυλικούς. Μπήκαν στο πλοίο για το Ντουμπάι και έπλευσαν έξω στην ανοικτή θάλασσα.

Ωστόσο, μόλις το πλοίο απομακρύνθηκε από τη γη, ένας από τους υπηκόους του - ο οποίος δεν είχε δει ποτέ ξανά τη θάλασσα , - έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στα βουνά - άρχισε να κατακλύζεται από πανικό.

Καθισμένος στο κράτημα του πλοίου, έκλαιγε, φώναζε και αρνήθηκε να φάει ή να κοιμηθεί. Όλοι προσπάθησαν να τον ηρεμήσουν, λέγοντας ότι το ταξίδι δεν ήταν τόσο επικίνδυνο όσο όλα αυτά, αλλά αν και άκουσε τα λόγια τους, δεν είχαν καμία επίδραση στην καρδιά του. Ο σουλτάνος δεν ήξερε τι να κάνει, και το ωραίο ταξίδι πάνω στην ήρεμη θάλασσα και κάτω από τους γαλάζιους ουρανούς, έγινε ένα μαρτύριο για τους επιβάτες και το πλήρωμα το ίδιο.

Δύο μέρες πέρασαν χωρίς κανείς να μπορεί να κοιμηθεί εξαιτίας των κλαμάτων του ανθρώπου. Ο σουλτάνος ήταν έτοιμος να διατάξει το σκάφος να επιστρέψει στο λιμάνι, όταν ένας από τους υπουργούς του, ο οποίος ήταν γνωστός για την σοφία του, ήρθε:

- Υψηλότατε, με την άδειά σας, θα είμαι σε θέση να τον ηρεμήσω.

Χωρίς στιγμή δισταγμού, ο σουλτάνος είπε ότι όχι μόνο θα το επιτρέψει, αλλά και ότι θα τον ανταμείψει αν κατάφερνε να λύσει το πρόβλημα.

Ο σοφός άνθρωπος ζήτησε ο άνθρωπος να ριχτεί στη θάλασσα. Αμέσως, με όρεξη επειδή ο εφιάλτης τους έφτανε στο τέλος του, αρκετά μέλη του πληρώματος άρπαξαν τον άνθρωπο που αγωνιζόταν να κρατηθεί, και τον πέταξαν μέσα στον ωκεανό.

Ο αυλικός πεταμένος βίαια, βυθίστηκε, κατάπιε άφθονο θαλασσινό νερό, επέστρεψε στην επιφάνεια ουρλιάζοντας πιο δυνατά από ποτέ, βυθίστηκε ξανά, και κατάφερε να επιπλεύσει για άλλη μια φορά. Ακριβώς τότε, ο υπουργός διέταξε γι 'αυτόν να τραβηχτεί πίσω στο πλοίο.

Από τότε, κανείς δεν άκουσε παρά μόνο ένα παράπονο από τον άνθρωπο, ο οποίος πέρασε το υπόλοιπο του ταξιδιού στη σιωπή, και ακόμη σχολίασε με έναν από τους επιβάτες πως δεν είχε δει ποτέ κάτι τόσο όμορφο όσο ο ουρανός και η θάλασσα να αγγίζονται από τον ορίζοντα. Το ταξίδι - που είχε γίνει πριν ένα μαρτύριο για όλους εκείνους επί του πλοίου - έγινε μια ευχάριστη, ειρηνική εμπειρία.

Λίγο πριν επιστρέψουν στο λιμάνι, ο σουλτάνος πήγε να δει τον υπουργό:

- Πώς μάντεψες ότι, ρίχνοντας αυτόν το φτωχό άνθρωπο στη θάλασσα, θα ηρεμούσε;

- Λόγω του γάμου μου - απάντησε ο υπουργός. - Ήμουν πάντα τρομοκρατημένος ότι θα χάσω τη γυναίκα μου, και ήμουν τόσο ζηλιάρης που ποτέ δεν σταμάτησα να φωνάζω και να ουρλιάζω, σαν εκείνον τον άνθρωπο.

"Μια μέρα δεν μπορούσε να αντέξει περισσότερο, και με άφησε - και γεύτηκα την τρομερή εμπειρία του να ζω χωρίς αυτήν. Επέστρεψε μόνο όταν υποσχέθηκα να μην την βασανίσω ποτέ ξανά με τους φόβους μου.

"Με τον ίδιο τρόπο, εκείνος ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ γευτεί το θαλασσινό νερό, και δεν είχε γνωρίσει ποτέ την αγωνία ενός άνθρωπου που πνίγεται. Όταν το ένιωσε , κατάλαβε πάρα πολύ καλά πόσο θαυμάσια μπορεί να είναι το να αισθάνεται τις σανίδες του πλοίου κάτω από τα πόδια του.

- Σοφές συμβουλές - σχολίασε ο σουλτάνος.

- Στην Αγία Γραφή, ένα ιερό βιβλίο των Χριστιανών, λέει: «το μόνο που φοβόμουν περισσότερο, ήρθε να περάσει. »

«Μερικοί άνθρωποι μπορούν να αξιολογήσουν αυτό που έχουν, όταν υπομείνουν την εμπειρία της απώλειας.»

AΣ ΕΠΑΓΑΓΩΜΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΙΝΑ ΑΝΑΚΑΜΨΩΜΕΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΡΙΖΑΣ ΚΑΙ ΟΥΤΩΣ ΕΥΡΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ.

2012-01-16T04:26:00.001-08:00

ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΙΣ, ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΘΕΟΥ ΤΕ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

Η εκκοσμίκευσις μέρους ημών των διακονούντων την Μεγάλην του Χριστού μας Εκκλησίαν, αποτελεί κυρίως μετάλλαξιν ή και ασθένειαν κυρίως ημών των φορέων του ποιμαντικού λειτουργήματος.

Ασθένειαν του ήθους και μετάλλαξις της πρακτικής μας, ήτοι από εκκλησιατικότητα και διακονίαν υμετέρων εις περιποίησιν εαυτών και ημετέρων κατά σάρκα και νοοτροπίαν.

Η εκκοσμίκευσις εξυπηρετεί την Λερνοειδή φιλαυτία, ενώ η εκκλησιαστικότητα αποκτάται διά της εν Χριστώ συσταυρώσεως, συνθάψεως και αυτοθυσίας.

Εκκοσμίκευσις της ποιμαντικοδιακονικήςς σημαίνει την επανάληψιν της εν Παραδείσω πτώσεως.

Είναι ωσάν να χρησιμοποιούμε αυτό το θεόσδοτο παμμέγιστον και ανεκτίμητον χάρισμα της ιερωσύνης προς πάσαν προσωπικήν επιτήδειον οφέλειαν και προσπορισμόν, αντί να προσάγομεν στον Θεό το φρικτό “τά σα εκ των σών”, αντί να αναγώμεθα και να ανάγωμεν τον κόσμο στη σωτηριώδη Οικονομία του Κυρίου, παραγάγομεν μια δική μας εκδοχή- δίκην μανιφέστου- περί σωτηρίας!

Έτσι, όμως, αντί να “καρποφορήσουμε εν υπομονή” την εγχρίστωση του κόσμου, επιλέγουμε τελικά έναν κοσμικής και δικής μας επινοήσεως συντομότερο δήθεν δρόμο σωτηρίας, από τον δρόμο του Θεού.

Η εκκοσμίκευσις εντοπίζεται κυρίως στα κίνητρα της ζωής μας ως διακόνων, στο “έσωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος”, “εις καρδίαν”, την οποία “βλέπει ο Θεός”, την οποίαν συνήθως δεν βλέπει ο αδελφός συνάνθρωπος, λόγω της χρησιμοποιήσεως πολλών μέτρων και σταθμών.

Και ευτυχώς δεν είναι πάντοτε άδηλη, κεκρυμμένη εσωτερική υπόθεση, που θα αποκαλυφθή μόνο στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, αλλά μερικές από τις συνέπειες αυτής της αλλοτριωμένης κοσμικόφρονος εσωτερικότητος είναι εμφανής και εξωτερικά.

Σήμερα δε μεσούσης της παγκοσμίου κρίσεως και μεσουρανούντος και εν τη ημετέρα χώρα, του Δ.Ν.Τ. , που η ανθρωπότης οδυνάται, υποφέρει και μαστίζεται ψυχή τε και σώματι, επιβάλλεται να αναρωτηθώμεν:

Μήπως είμεθα εκκοσμικευμένοι, μεταλλαγμένοι και αλλοτριωμένοι; Μήπως νοσούμεν;

Μήπως υπερτιμούμεν εαυτούς και υποεκτιμούμεν αλλήλους;

Kαι πράγματι νοσούμεν!, και εάν επαναγάγωμεν εις βάθος θα το διαπιστώσουμεν σαφώς.

Όταν δεν λειτουργούμε ως ποιμένες, διάκονοι και έμψυχες εικόνες του Αρχιποίμενος Χριστού, αλλά ενεργούμε ως κρατικοδίαιτοι υπάλληλοι ως η νέα τάξις πραγμάτων ηβουλήθη, ή ως επιστάται υπαλλήλων- (οι προϊστάμενοι των ναών)- μιάς θρησκευτικής εργασιακής απασχολήσεως επ’ αμοιβή, (είτε διά χρημάτων, αργυραμοιβής, προσκαίρου και εφημέρου ανελίξεως, αποκτημάτων, θέση τε και ισχύ, είτε διά φήμης και επικυριαρχίας οπαδών, χορηγών και εμμίσθων σπονσόρων, είτε διά συναισθηματικών θρησκευτικών εξάρσεων και απολαύσεων, κ.λ. ατομικιστικά, κατά το φάγε, πίε, ευφραίνου, λιπάνσου, παχύνσου και πωρώσου);

Όταν εκ του αντιθέτου σε περιπτώσεις εντόνου ποιμαντικής δραστηριοποιήσεως, πίσω από την φαινομένην πατρότητα δρά ο πατερναλισμός μας με διάθεση αυτεπιβεβαιώσεως και αυταρεσκείας διά της δημιουργίας οπαδών, ομάδος επιρροής προς διασφάλιση του επιθυμητού

status, ενδοεκκλησιαστική ανέλιξη και επικοινωνιακή προβολή, εάν, με άλλα λόγια, αδημονούμε και κολακευόμεθα πώς να γίνουμε εμείς σημαία, λάβαρο, σύμβολο του λαού,

ο δε Κύριός μας, υποσυνειδήτως παρωθείται σε κάποια απόμακρη τοπικά “βασιλεία” , (κατά την πεπλανημένη ιδεολογοποίηση της πίστεως, που έχουμε λάβει), “αξιοποιούμενος” μόνο ως ρητορικό σχήμα νομιμοποιήσεως της δικής μας “αριβιστικής σημαίας”;.

Όταν διακατεχόμεθα από την αυτάρκεια του επιτυχημένου πατερούλη-ποιμένα, επειδή έχουμε άριστες προσβάσεις, στην ELITE της κοινωνίας, σε χώρους ασκήσεως εξουσίας ή επειδή παρουσιάζουμε ένα έργο ιδιαίτερης κοινωνικής επιφάνειας, χωρίς να βιώνουμε και να μυούμε στην συνεσταυρωμένη και συναναστημένη εν Χριστώ ζωή, (το κύριο, βασικό και καίριο έργο μας);

Όταν μας ικανοποιεί η σύγχρονη θρησκειοποίηση της εκκλησιαστικής ζωής, (η ατομική θρησκευτικότητα του εκκλησιαζομένου λαού, που απλώς συμπίπτει να ευρίσκονται χωροχρονικά εντός των ναών στη Θ. Λειτουργία, χωρίς να αθλούνται στην “ενότητα της πίστεως και την κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος”), και επαναπαυόμεθα ως διεκπεραιωτές των θρησκευτικών του αναγκών, καθώς έτσι καλύπτουμε την δική μας ποιμαντική "μειοδοσία”;.

Όταν συμβιβαζόμεθα με την κοσμικότητα του λαϊκού φρονήματος και ευνοούμε την καταλυτική παγίωσή της μέσα στην ιερότητα της Εκκλησίας, καταργώντας τον διχασμό μεταξύ κοσμικής και εκκλησιαστικής ζωής σε βάρος της δευτέρας, είτε από ραθυμία είτε κι από κενοδοξία για να μας παραδέχονται ως “προοδευτικούς”, ή, αντίθετα, όταν “αντιδρούμε” σε παρόμοιες εκτροπές από μόνη την προσδοκία της ηρωοποιήσεως από την παραδοσιακότερη μερίδα του ποιμνίου;

Όταν η ποιμαντικοδιακονική μας δεοντολογία που θα έπρεπε να προσδιορίζεται από την ορθόδοξη θεολογία ως απόρροια της χριστολογίας και εκκλησιολογίας, στην πράξη γίνεται ένα υποκεφάλαιο της επικοινωνιακής μας πολιτικής την οποία προσδιορίζουν επιστημονικοί γνώστες των δημοσίων σχέσεων;

Όταν στρατευόμεθα ενσυνειδήτως στο εξωραϊσμένο Φαρισαϊκό “φαίνεσθαι” ,(PROFILE), το οποίο ακριβώς αποτελεί την πεμπτουσία της κοσμικής κοινωνικότητος, και αδιαφορούμε για την μεταμόρφωση και την μετακένωση του θεοδοκτίκτου και θεοσώστου “είναι”, το οποίο αποτελεί το χρέος, την νοηματοδότηση και χρηστή ενεργοποίηση της κλήσεώς μας;

Όταν αλαζονευόμεθα στα λόγια για “αφοβία” προσλήψεως του κόσμου, δήθεν μιμούμενοι στη σύγχρονη εποχή αντίστοιχα πατερικά υποδείγματα, αλλά τελικά εκτρεπόμεθα σε ένα αντιποιμαντικό, αντιδιακονικό “εκμοντερνισμό”, σε ένα αδόκιμο συμψηφισμό εκκλησιαστικότητος και κοσμικότητος;

Όταν με “θεολογίζουσα” αιτιολογία χρησιμοποιούμε μέσα και μεθόδους από την κοσμικότητα του κόσμου, (μουσικολογικής και λοιπής τέχνης, τεχνολογίας, επικοινωνιακής πολιτικής, δυτικοτρόπως χρησιμοποουμένου άμβωνος κ.λ.) δήθεν για ποιμαντική του προσέγγιση, ενώ ουσιαστικά επιδιώκουμε να… “σωθούμε” εμείς μέσα από το σχήμα και τους μηχανισμούς του κόσμου, (να προβληθούμε, να ανελιχθούμε στη δημοσιότητα, να δημιουργήσουμε οπαδούς και πελατεία, να κατοχυρωθούμε, να αποφύγουμε ή να φιμώσουμε τους κοσμικούς και ουχί μόνον κριτές μας, να καταξιωθούμε, να διαπρέψουμε, δεδομένου ότι το κυρίαρχο στην κοσμικότητα δεν είναι η ενδοκοσμική αξιοποίηση των θεοσδότων ταλάντων, έστω αλλοιωμένων μεταπτωτικώς, αλλά έναντι του Θεού μια οιονεί αθεεί πορεία αυτοσωτηρίας και έναντι των λοιπών ανθρώπων ένας έντεχνος ευπροσωπών ατομικισμός);

Όταν διστάζουμε να διαλαλήσουμε με αποστολική και προφητική τόλμη τον πανίερο θησαυρό της ζώσης θεοκοινωνίας μας (εμπειρία του λαού του Θεού διά των Αγίων του από της Π.Δ. στην Κ.Δ. και συνεχώς δια της Ιεράς Παραδόσεως μέχρι σήμερα) και καταφεύγουμε αφ' ενός σε φιλοσοφικοθεολογικές ωραιολογίες και περίτεχνες διατυπώσεις και αφ' ετέρου σε κηρύγματα πουριτανικώς κεκοσμημένου κοινωνικού καθωσπρεπισμού;

Όταν επεξεργαζώμεθα τέχνας αντί να θεολογούμε, επικαλούμενοι απλώς μια μακρά αγία και θεοδόξαστη παράδοση, την οποία εξέφρασαν άνθρωποι “παθόντες και μαθόντες τα θεία”, ώστε να οριοθετούν εν ασφαλεία την οδό της θεογνωσίας και θεοκοινωνίας; ενώ εμείς χωρίς να είμεθα ευπειθείς μαθητές τους, στην πράξη επαναπαυόμεθα στις δικές τους δάφνες και χρησιμοποιούμε το μεν θεοτίμητο παράδειγμά τους για να ισχυροποιήσουμε την δική μας θέση, την δε απλανή διδασκαλία τους για να στηρίζουμε την αυτάρεσκη θρησκευτική φλυαρία μας;

Όταν μέσα από τους ρητορισμούς μας δεν ευαγγελιζόμεθα τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, ούτε οδηγούμε εις μετάνοιαν, ώστε να κατηχήσουμε και εισαγάγουμε στην Εκκλησία ως μοναδική οδό ζωής (κάθαρση, φωτισμός, θέωση), αλλά την πιστεύουμε πεπλανημένα και την προβάλλουμε αλλοιωμένα ως ένα ιστορικό θεσμό μεταφυσικών και ηθικιστικών αρχών (κατά το υπόδειγμα της δυτικής χριστιανοσύνης);

Όταν η ίδια η καθημερινή μας ζωή ως ποιμένων και διακόνων, πολλάκις ζωή χλιδής, κοσμικής δόξης, απολαύσεων, εφιππεύσεως σε LAND ROVER KAI HUMMER, συνιστά το χειρότερο αντιπαράδειγμα προς τον κόσμο, άκρως αντίθετο με το υπόδειγμα του Κυρίου και των μιμητών Του Αγίων,

ώστε σκανδαλιζόμενος ο λαός μας ή να απομακρύνεται τελείως από την Εκκλησία ή κατά το δικό μας παράδειγμα να ζη διπλή ζωή, διαχωρίζοντας την καθημερινή του ζωή από την θρησκευτική του ζωή, προάγοντας το χοϊκό πεπερασμένο σαρκίο έναντι Θεού τε και ανθρώπων και ουσιαστικά αλλοτριούμενος από τον Χριστό και την Εκκλησία;

Όταν φροντίζουμε να αναπαράγουμε στη στελέχωση της Εκκλησίας το ελαττωματικό ατομικό μας πρότυπο,δίκην “κλώνων”, παρόλο που έχουμε υποτυπωδώς συναίσθηση της ανεπαρκείας και αποτυχίας μας ως προς τα μέτρα και το ήθος της Εκκλησίας;

Όταν τελικώς αντιμετωπίζουμε την Εκκλησία οργανωτικά-ποιμαντικά-διακονικά ως “ατομικό μας φέουδο”, το οποίο χαρισματικώς κατεξουσιάζουμε, αντί να λειτουργούμε ως δούλοι του ποιμνίου για την αγάπη του Χριστού.

Όντως, χρειάζεται να ασκηθή πάνω μας μεγάλη προσπάθεια σε βάθος καρδιάς και πάνω απ’ όλα να το εκζητήσουμε διακαώς και να μας επισκιάσει το μέγα του Θεού έλεος, για να αρχίσουμε να διακρίνουμε τα όρια μεταξύ αλλοτριωτικής εκκοσμικεύσεως και ευαγγελικής εγκοσμικεύσεως της ποιμαντικής διακονίας μας.

Μόνον έτσι θα είμεθα έτοιμοι να διακρίνουμε σε κάθε περίσταση τον μεγάλο αυτό πειρασμό, που φαινομενικά δεν αποτρέπει τον ποιμαντικό “αλισμό”, αλλά “μωραίνει το άλας” της ποιμαντικοδιακονικής μας αισθήσεως και ζωής.

Διότι “όταν μωρανθή το άλας”, όταν πλέον στο ποιμαντικό μας φρόνημα και ήθος, ακολουθούμε μια εκκοσμικευμένη σύγχρονη έκδοση του Ευαγγελίου που δεν οδηγεί εις Χριστόν, και τούτο διότι δεν ζη εις την καρδίαν μας ο Χριστός αλλ’ ο κόσμος.

ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΑΤΡΩΝ. Μιλώντας με τον τρόμο

2012-01-14T09:56:00.000-08:00

Talking with the fear

By Paulo Coelho

Τhe man is admiring the sunset on a beautiful beach, beside his wife, enjoying well-deserved holidays. Everything seems absolutely in place, when all of a sudden, from the bottom of his heart there comes a nice, friendly voice that asks him a difficult question:

“Are you happy?”

“Yes, I am,” he answers.

“Then look around you carefully.”

“Who are you?”

“I am the devil. And you can’t be happy, because you know that sooner or later tragedy can appear and upset your world. Look carefully around you, and you will understand that virtue is just one of the faces of terror”.

And the devil began to show everything that was happening on the beach.

The excellent family man who at that very moment was packing and helping the children to get dressed would like to have an affair with his secretary, but was terrified at how his wife would react.

The wife who would like to have a job and her independence, but was terrified at how her husband would react.

The children who behaved well, terrified by the idea of punishment.

The girl reading a book, alone under her beach umbrella, pretending to be casual, while her soul was terrified at the possibility of never finding the love of her life.

The young man with the racket exercising his body and terrified at having to live up to his parents’ expectations.

The old man who did not smoke or drink saying that he felt much better that way, when the truth was that the terror of death whispered like the wind in his ears.

The couple running past, their feet splashing the water where the waves broke on the beach, all smiles, and hidden terror saying that they would grow old, uninteresting, invalid.

The rich man who stopped his speedboat in everyone’s view, waving and smiling and sunburned, and filled with terror because he could lose all his money at any moment.

The owner of the hotel who came out to greet his guests just when the sun was setting, trying to make them all happy and full of cheer, and demanding miracles of his accountants, with terror in his soul because he knew that no matter how honest he was, the men in the government would always discover all the flaws they wanted in his accounts.

Terror in each one of those persons on that lovely beach at a sunset that would take your breath away. The terror of remaining alone, the terror of the dark that filled their imagination with devils, the terror of doing something not included in the manual of good behavior, the terror of God’s judgment, the terror of the comments of men, the terror of justice that punished any fault, the terror of the injustice that left the guilty free and threatening. The terror of risking and losing, the terror of winning and having to live with the envy of others, the terror of loving and being rejected, the terror of asking for a raise, of accepting an invitation, of going to unknown places, of not managing to speak a foreign language, of not having the ability to impress others. The terror of growing old, of dying, of being noticed because of your defects, of not being noticed because of your qualities, of not being noticed neither for your defects nor your qualities.

“I hope that this has made you calmer,” concluded the devil. “After all, you are not alone in your fears.”

“Please don’t go away until you hear what I have to say,” answered the man. ”We have the incredible capacity to detect pain, remorse, wounds – or terror, as you prefer to call it. But my father once told me the story of an apple-tree that was so laden with apples that its branches could not sing in the wind. Someone passing by asked why it did not try to call attention like all the other trees did. ‘My fruits are my best advertisement,’ answered the apple-tree.

“Of course, I am no different from anyone else, and my heart is filled with many fears. But despite everything, the fruits of my life speak for me, and if some day a tragedy happens, I know that I have not spent my life without taking risks.”

And the devil, disappointed, left him to try to scare other – weaker – people.

……………………………..

Μιλώντας με τον τρόμο

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/2009/11/25/talking-with-the-devil/

Μετάφραση: ΠαπαΖαστόβης Χαράλαμπος Παν..

Ο άνθρωπος θαυμάζει το ηλιοβασίλεμα σε μια όμορφη παραλία, δίπλα στη σύζυγό του, απολαμβάνοντας τις επάξια κερδισμένες διακοπές. Όλα φαίνονται απολύτως στη θέση τους, όταν ξαφνικά, από τα βάθη της καρδιάς του, έρχεται μια όμορφη, φιλική φωνή που τον ρωτάει μία δύσκολη ερώτηση:

«Είσαι ευτυχισμένος;"

"Ναι, είμαι», απαντάει.

"Τότε κοίταξε γύρω σου προσεκτικά."

"Ποιος είσαι;"

«Εγώ είμαι ο διάβολος. Και δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος, επειδή ξέρεις ότι αργά ή γρήγορα η τραγωδία μπορεί να εμφανιστεί και να αναστατώσει τον κόσμο σου. Κοίταξε προσεκτικά γύρω σου, και θα καταλάβεις ότι η αρετή είναι ένα μόνο από τα πρόσωπα του τρόμου».

Και ο διάβολος άρχισε να δείχνει ό,τι συνέβαινε στην παραλία. O άριστος οικογενειάρχης που εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή συσκεύαζε και βοηθούσε τα παιδιά να ντυθούν θα ήθελε να έχει δεσμό με τη γραμματέα του, αλλά ήταν τρομοκρατημένος στο πώς η σύζυγός του θα αντιδρούσε.

Η γυναίκα που θα ήθελε να έχει μια δουλειά και την ανεξαρτησία της, αλλά ήταν τρομοκρατημένη στο πώς ο σύζυγός της θα αντιδράσει.

Τα παιδιά που συμπεριφέρονταν καλά, τρομοκρατημένα από την ιδέα της τιμωρίας.

Το κορίτσι που διάβαζε ένα βιβλίο, μόνη κάτω από την ομπρέλα για την παραλία, προσποιούμενη ότι είναι χαλαρή, ενώ η ψυχή της ήταν τρομοκρατημένη από την πιθανότητα πως δε θα βρει ποτέ την αγάπη της ζωής της.

Ο νεαρός άνδρας με την ρακέτα που ασκεί το σώμα του και τρομοκρατημένος που χρειάζεται να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των γονέων του.

Ο γέρος που δεν κάπνιζε ή έπινε λέγοντας ότι ένιωθε πολύ καλύτερα με αυτόν τον τρόπο, ενώ η αλήθεια ήταν ότι ο τρόμος του θανάτου ψιθύρισε σαν τον άνεμο στα αυτιά του.

Το ζευγάρι που έτρεχε, τα πόδια τους βρέχονταν στο νερό, όπου τα κύματα έσπαγαν πάνω στην παραλία, όλα τα χαμόγελα, και κρυμμένος ο τρόμος λέγοντας ότι θα γερνούσαν, χωρίς ενδιαφέρον, ασθενικά.

Ο πλούσιος άνθρωπος που σταμάτησε το ταχύπλοο σκάφος του, μπροστά στη θέα όλων, χαιρετώντας , χαμογελαστός και ηλιοκαμένος, και γεμάτος με τρόμο, γιατί θα μπορούσε να χάσει όλα τα χρήματά του ανά πάσα στιγμή.

Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου που βγήκε για να χαιρετήσει τους καλεσμένους του μόλις ο ήλιος έδυε ,προσπαθώντας να τους κάνει χαρούμενους και γεμάτους κέφι, και απαιτώντας θαύματα από τους λογιστές του, με τρόμο στην ψυχή του γιατί ήξερε ότι δεν έχει σημασία πόσο ειλικρινής ήταν, οι άνδρες στην κυβέρνηση θα ανακάλυπταν πάντα όλες τα ελαττώματα που ήθελαν στους λογαριασμούς του.

Τρόμος σε κάθε ένα από τα πρόσωπα αυτά σε αυτή την υπέροχη παραλία σε ένα ηλιοβασίλεμα που θα έκοβε την ανάσα σου. Ο τρόμος του να μείνεις μόνος, ο τρόμος του σκοταδιού που γέμιζε τη φαντασία τους με δαίμονες, ο τρόμος του να κάνεις κάτι που δεν συμπεριλαμβάνεται στο εγχειρίδιο της καλής συμπεριφοράς, ο τρόμος της κρίσης του Θεού, ο τρόμος από τα σχόλια των ανδρών, ο τρόμος της δικαιοσύνης που τιμωρούσε κάθε λάθος, ο τρόμος της αδικίας που άφηνε τον ένοχο ελεύθερο να απειλεί. Ο τρόμος του να διακινδυνεύσεις και να χάσεις, ο τρόμος της νίκης και του να χρειάζεται να ζεις με το φθόνο των άλλων, ο τρόμος του να αγαπάς και να σε απορρίπτουν , ο τρόμος του να ζητήσεις μια αύξηση, της αποδοχής μιας πρόσκλησης, του να πάς σε άγνωστους τόπους, του να μην καταφέρεις να μιλήσεις μια ξένη γλώσσα, να μην έχεις τη δυνατότητα να εντυπωσιάσεις τους άλλους. Ο τρόμος του να γεράσεις, να πεθάνεις, να σε παρατηρούν λόγω των ελαττωμάτων σου, να μην σε παρατηρούν λόγω των ιδιοτήτων σου, να μην γίνεσαι αντιληπτός ούτε για τα ελαττώματα σου ούτε για τις αρετές σου.

"Ελπίζω ότι αυτό σε έχει κάνει πιο ήρεμο», κατέληξε ο διάβολος. "Εν τέλει, δεν είσαι μόνος στους φόβους σου."

"Σε παρακαλώ, μην φύγεις, μέχρι να ακούσεις αυτά που έχω να πω", απάντησε ο άντρας. «Έχουμε την απίστευτη ικανότητα να ανιχνεύουμε τον πόνο, τις τύψεις, τις πληγές – ή τον τρόμο, όπως εσύ προτιμάς να το αποκαλείς. Αλλά ο πατέρας μου μια φορά μου είπε την ιστορία μιας μηλιάς που ήταν τόσο φορτωμένη με μήλα που τα κλαδιά της δεν μπορούσαν να τραγουδήσουν στον άνεμο. Κάποιος περνώντας ρώτησε γιατί δεν προσπαθούσε να επιστήσει την προσοχή όπως έκαναν όλα τα άλλα δέντρα. «Οι καρποί μου είναι η καλύτερη διαφήμισή μου.» απάντησε η μηλιά .

"Φυσικά, δεν είμαι διαφορετικός από οποιονδήποτε άλλον, και η καρδιά μου είναι γεμάτη με πολλούς φόβους. Αλλά παρ 'όλα αυτά, οι καρποί της ζωής μου μιλούν για μένα, και αν κάποια μέρα μια τραγωδία συμβεί, ξέρω ότι δεν έχω περάσει τη ζωή μου χωρίς να έχω πάρει ρίσκα. "

Και ο διάβολος, απογοητευμένος, τον άφησε για να προσπαθήσει να φοβίσει άλλους - πιο αδύναμους - ανθρώπους.

priest Zastovis Romanos.

Ο κόσμος σαν καθρέφτης.

2012-01-12T12:36:00.000-08:00

The world as a mirror

By Paulo Coelho

The alchemist picked up a book that someone in the caravan had brought. Leafing through the pages, he found a story about Narcissus.

The alchemist knew the legend of Narcissus, a youth who knelt daily beside a lake to contemplate his own beauty. He was so fascinated by himself that, one morning, he fell into the lake and drowned. At the spot where he fell, a flower was born, which was called the narcissus.

But this was not how Oscar Wilde, the author of the book, ended the story.

He said that when Narcissus died, the goddesses of the forest appeared and found the lake, which had been fresh water, transformed into a lake of salty tears.

“Why do you weep?” the goddesses asked.

“I weep for Narcissus,” the lake replied.

“Ah, it is no surprise that you weep for Narcissus,” they said, “for though we always pursued him in the forest, you alone could contemplate his beauty close at hand.”

“But…was Narcissus beautiful?” the lake asked.

“Who better than you to know that?” the goddesses said in wonder. “After all, it was by your banks that he knelt each day to contemplate himself!”

The lake was silent for some time. Finally, it said:

“I weep for Narcissus, but I never noticed that Narcissus was beautiful.

“I weep because, each time he knelt beside my banks, I could see, in the depths of his eyes, my own beauty reflected.”

“What a lovely story,” the alchemist thought.

..........................................................................

Ο κόσμος σαν καθρέφτης

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/category/stories/

Μετάφραση: ΠαπαΖαστόβης Χαράλαμπος Παν.

Ο αλχημιστής πήρε ένα βιβλίο που κάποιος είχε φέρει στο τροχόσπιτο. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες, βρήκε μια ιστορία για τον Νάρκισσο.

Ο αλχημιστής γνώριζε το μύθο του Νάρκισσου, ενός νεαρού που γονάτιζε καθημερινά δίπλα σε μια λίμνη για να σκεφτεί την ομορφιά του. Ήταν τόσο γοητευμένος από τον εαυτό του που ένα πρωί, έπεσε στη λίμνη και πνίγηκε. Στο σημείο που έπεσε, ένα λουλούδι γεννήθηκε, το οποίο λεγόταν ''νάρκισσος''.

Αλλά δεν ήταν έτσι ο τρόπος που ο Όσκαρ Ουάιλντ, ο συγγραφέας του βιβλίου, τελείωσε την ιστορία.

Είπε ότι μόλις πέθανε ο Νάρκισσος, οι θεές του δάσους εμφανίστηκαν και βρήκαν τη λίμνη, η οποία κάποτε είχε γλυκό νερό αλλά μεταμορφώθηκε σε μια λίμνη από αλμυρά δάκρυα.

"Γιατί θρηνείς;" οι θεές ρώτησαν.

«Θρηνώ για τον Νάρκισσο», η λίμνη απάντησε.

"Αχ, δεν αποτελεί έκπληξη που θρηνείς για τον Νάρκισσο», είπαν, «αν και για μας που τον ακολουθούσαμε πάντα μέσα στο δάσος, μόνο εσύ μπορούσες να βλέπεις την ομορφιά του από κοντά."

«Αλλά ... ήταν ο Νάρκισσος όμορφος;" ρώτησε η λίμνη.

«Ποιος άλλος, καλύτερα από εσένα, να το ξέρει αυτό;" οι θεές είπαν με απορία. "Εν τέλει, ήταν κοντά στις όχθες σου που αυτός γονάτιζε κάθε μέρα για να σκεφτεί τον εαυτό του!"

Η λίμνη ήταν σιωπηλή για λίγη ώρα. Τελικά, είπε:

«Θρηνώ για το Νάρκισσο, αλλά ποτέ δεν παρατήρησα ότι ο Νάρκισσος ήταν όμορφος.

«Θρηνώ γιατί, κάθε φορά που γονάτιζε δίπλα στις όχθες μου, μπορούσα να δω, στα βάθη των ματιών του, τη δική μου ομορφιά να αντανακλάται."

«Τι υπέροχη ιστορία», ο αλχημιστής σκέφτηκε.

ΨΥΧΗ ΤΕ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙ. ZASTOVA ROMANOS.

2012-01-11T04:46:00.001-08:00

Vessini Dafnis KALAVRITA.

Body and soul

By Paulo Coelho

In the middle of a storm, a pilgrim reaches an inn and the owner asks where he is going.

“I’m going to the mountains,” he answers.

“Forget it,” says the innkeeper, “it’s a risky climb, and the weather is awful.”

“But I’m going up,” answers the pilgrim. ”It is my dream”.

“If my heart got there first, it will be easy to follow it with my body.”

Ψυχή τε και Σώματι

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/

Mετάφραση: ΑΠΟ ΠΑΠΑΖΑΣΤΟΒΗΣ, ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΝΟΥΤ.

Στην μέση μιας καταιγίδας, ένας προσκυνητής φτάνει σε ένα μοτέλ και ο ιδιοκτήτης τον ρωτάει που πάει.

‘’Πηγαίνω στα βουνά’’ απαντάει..

΄΄ Ξέχασέ το.’’ είπε ο ξενοδοχιάρχης, ‘’είναι μια δύσκολη αναρρίχηση, και ο καιρός είναι χάλια.’’

΄΄ Αλλά πηγαίνω πάνω΄΄ απαντά ο προσκυνητής . ΄΄ Είναι το όνειρό μου.΄΄

΄΄ Αν η καρδιά μου έφτασε εκεί πρώτα, θα είναι εύκολο να ακολουθήσω με το σώμα μου.’’

Από Ρωμανού πατρών. Αναζητώντας την Αλήθεια

2012-01-10T12:09:00.000-08:00

ZASTOVA ROMAN0S PATRAS.

IN SEARCH OF TRUTH

By PAULO COELHO

The devil was talking to his friends when they noticed a man walking along a road. They watched him pass and saw that he bent down to pick something up.

- What did he find? – asked one of the friends.

- A piece of Truth – answered the devil.

The friends were very concerned. After all, a piece of Truth might save that man’s soul – one less in Hell. But the devil remained unmoved, gazing at the view.

- Aren’t you worried? – said one of his companions.

- He found a piece of Truth!

- I’m not worried – answered the devil.

- Do you know what he’ll do with the piece?

- As usual, he’ll create a new religion. And he’ll succeed in distancing even more people from the whole Truth.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/

Mετάφραση:Ο ΒΛΑΧΕΡΝΩΝ, ΛΥΚΟΧΟΡΟΥ, ΖΑΣΤΟΒΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΡΩΜΑΝΟΥ, ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ.

O σατανάς μίλαγε σε κάποιους φίλους του όταν πρόσεξαν έναν άνθρωπο να περπατά μπροστά στον δρόμο. Τον παρακολούθησαν να περνάει και είδαν αυτόν να σκύβει για να μαζέψει κάτι.

- Τι βρήκε; - ρώτησε ένας από τους φίλους.

- Ένα κομμάτι Αλήθειας - απάντησε ο σατανάς.

Οι φίλοι ήταν πολύ ανήσυχοι. Εν τέλει ένα κομμάτι Αλήθειας μπορεί να σώσει την ψυχή του ανθρώπου. Ένας λιγότερος στην Κόλαση. Αλλά ο σατανάς έμεινε ακίνητος, χαζεύοντας τη θέα.

- Δεν ανησυχείς; - είπε ένας από τους συντρόφους του.

- Δεν ανησυχώ - απάντησε ο σατανάς.

- Γνωρίζεις τι θα κάνει με το κομμάτι?

- Ως συνήθως, θα δημιουργήσει μια νέα θρησκεία. Και θα πετύχει, το να απομακρύνει ακόμη περισσότερο τους ανθρώπους από ολόκληρη την Αλήθεια.

ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΑΤΡΑΣ. ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΔΙΩΞΕ ΚΛΩΤΣΗΔΟΝ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ

2012-01-09T05:23:00.000-08:00

ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΑΤΡΩΝ. ΖΑΣΤΟΒΑ.

A saint in the wrong place

By Paulo Coelho

Why is it that some people can resolve the most complicated problems really easily, whilst others agonize over every tiny crisis and end up drowning in a glass of water?’ I asked.

Ramesh replied by telling the following story:

‘Once upon a time, there was a man who had been the soul of kindness all his life.

When he died, everyone assumed that he would go straight to Heaven, for the only possible place for a good man like him was Paradise.

The man wasn’t particularly bothered about going to Heaven, but that was where he went.

Now in those days, service in heaven was not all that it might be.

The reception desk was extremely inefficient, and the girl who received him gave only a cursory glance through the index cards before her and when she couldn’t find the man’s name, she sent him straight to Hell.

And in Hell no one asks to check your badge or your invitation, for anyone who turns up is invited in. The man entered and stayed.

Some days later, Lucifer stormed up to the gates of Heaven to demand an explanation from St Peter.

“What you’re doing is pure terrorism!” he said. “You sent that man down into Hell, and he’s completely undermining me! Right from the start, there he was listening to people, looking them in the eye, talking to them.

“And now everyone’s sharing their feelings and hugging and kissing. That’s not the sort of thing I want in Hell! Please, let him into Heaven!’

When Ramesh had finished telling the story, he looked at me fondly and said:

‘Live your life with so much love in your heart that if, by mistake, you were sent to Hell, the Devil himself would deliver you up to Paradise

Ένας άγιος στο λάθος μέρος

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/

Mετάφραση: ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΕΚ ΒΕΣΙΝΙΟΥ ΟΡΜΩΜΕΝΟΣ.

΄΄ Γιατί μερικοί άνθρωποι μπορούν να λύσουν τα πιο δύσκολα προβλήματα πολύ εύκολα, ενώ άλλοι αγωνίζονται σε κάθε μικρή κρίση και καταλήγουν να πνίγονται σε μια κουταλιά νερό;’’

Ο Ραμές απάντησε λέγοντας την παρακάτω ιστορία:

‘’Μια φορά και ένα καιρό, υπήρχε ένας άνθρωπος που ήταν η ψυχή της καλοσύνης σε όλη τη ζωή του. Όταν πέθανε, όλοι υπέθεσαν πως θα πήγαινε κατευθείαν στον παράδεισο, - το μοναδικό δυνατό μέρος για έναν καλό άνθρωπο σαν αυτόν, ήταν ο Παράδεισος.-

Ο άντρας δεν μπήκε ιδιαίτερα στον κόπο να μπει στον Παράδεισο, αλλά εκεί πήγε.

Βέβαια εκείνες τις μέρες, η εξυπηρέτηση στον παράδεισο δεν ήταν όπως έπρεπε.

Ο χώρος υποδοχής ήταν εξαιρετικά ανεπαρκής, και το κορίτσι που τον δέχτηκε, έδωσε μόνο μία επιπόλαιη ματιά στις κάρτες εισόδου πίσω της και όταν δεν μπορούσε να βρει το όνομα του άντρα, τον έστειλε κατευθείαν στην κόλαση.

Και στην κόλαση κανένας δεν ζητά να ελέγξει το σήμα ή την πρόσκλησή σου, οποιοσδήποτε εμφανιστεί είναι ευπρόσδεκτος. Ο άντρας μπήκε και έμεινε.

Μερικές μέρες αργότερα, ο Λούσιφερ_ ( Λούσιφερ = το δεξί χέρι του αρχιδιάβολου, ήτοι παρακοιμώμενός του και ρουφιάνος του.)_όρμησε στις πύλες του Παραδείσου για να απαιτήσει μία εξήγηση από τον Άγιο Πέτρο.

΄΄ Αυτό που κάνεις είναι καθαρή τρομοκρατία!’’ είπε. ΄’ Έστειλες έναν άντρα στην κόλαση, και με έχει υποβιβάσει τελείως! Από την αρχή εκεί ήταν, ακούγοντας τους ανθρώπους, κοιτάζοντάς τους στα μάτια, μιλώντας τους. Και τώρα όλοι μοιράζονται τα συναισθήματά τους και αγκαλιάζονται και φιλιούνται. Αυτό δεν είναι πράγμα που θέλω στην κόλαση! Σε παρακαλώ, άσε τον στον Παράδεισο!’’

Όταν ο Ραμές είχε τελειώσει την αφήγηση της ιστορίας, με κοίταξε στοργικά και είπε:

‘ Ζήσε τη ζωή σου με τόση αγάπη στην καρδιά σου που αν, κατά λάθος, σταλθείς στην κόλαση, ο σατανάς ο ίδιος θα σε μεταφέρει πάνω στον Παράδεισο.’

BY PAULO COELHO. ΠΑΙΞΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΑΝΟΗΤΟΥ...ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙΣ.

2012-01-07T05:04:00.000-08:00

Nasrudin always makes the wrong choice

By Paulo Coelho

Every day Nasrudin went to beg for alms in the market, and people used to make fun of him by playing the following trick: they would show him two coins, one worth ten times more than the other, and Nasrudin would always choose the smaller coin.

The story went round the whole province.

Day after day, groups of men and women would show him the two coins, and Nasrudin would always choose the smaller one.

Then one day, a generous man, tired of seeing Nasrudin ridiculed in this fashion, beckoned him over to a corner of the square and said:

‘When they offer you two coins, you should choose the larger one. That way you would earn more money and people wouldn’t consider you an idiot.’

‘That sounds like good advice,’ replied Nasrudin, ‘but if I chose the larger coin, people would stop offering me money, because they like to believe that I am even more stupid than they are. You’ve no idea how much money I’ve earned using this trick.

“There’s nothing wrong with looking like a fool if, in fact, you’re being really clever.’

………………………………………………..

Ο Νασρουντίν κάνει πάντα την λάθος επιλογή.

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/

Mετάφραση;ΠΑΠΑΖΑΣΤΟΒΗΣ Ο ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΑΤΡΩΝ.

Κάθε μέρα ο Νασρουντίν πήγαινε για ελεημοσύνη στην αγορά, και οι άνθρωποι συνήθιζαν να τον κοροϊδεύουν παίζοντας το εξής κόλπο: θα του έδειχναν δύο νομίσματα, το ένα δεκαπλάσιας αξίας του άλλου, και ο Νασρουντίν θα διάλεγε πάντα το μικρότερο (σε αξία) νόμισμα.

Η ιστορία συνεχίστηκε σε όλη την επαρχία.

Μέρα παρά μέρα, ομάδες αντρών και γυναικών θα του έδειχναν τα δύο νομίσματα, και ο Νασρουντίν πάντα θα διάλεγε το μικρότερο.

Τότε μία μέρα, ένας γενναιόδωρος άντρας, κουρασμένος να βλέπει τον Νασρουντίν να ντροπιάζεται με αυτή την συνήθεια, του έγνεψε από μία γωνία του τετραγώνου που ήταν και είπε:

‘’ Όταν σου προσφέρουν τα δύο νομίσματα, εσύ θα πρέπει να διαλέγεις το μεγαλύτερο. Με αυτόν τον τρόπο θα κερδίζεις περισσότερα χρήματα και οι άνθρωποι δεν θα σε θεωρούν ανόητο.’’

΄΄ Αυτή ακούγεται καλή συμβουλή ‘’ απάντησε ο Νασρουντίν ΄΄ αλλά αν διαλέξω το μεγαλύτερο νόμισμα, οι άνθρωποι θα σταματήσουν να μου προσφέρουν χρήματα, γιατί τους αρέσει να πιστεύουν ότι είμαι πιο ανόητος από αυτούς. Δεν έχεις ιδέα πόσα χρήματα έχω κερδίσει με αυτό το κόλπο.

‘ Δεν υπάρχει τίποτα κακό με το να δείχνεις ανόητος, αν στην πραγματικότητα, είσαι πολύ έξυπνος’

Kαι για να είμαι ειλικρινής το έχω τεστάρει προσωπικά, και αποδίδει, γιατί όταν οι «προφέσορες» σε υποεκτιμούν, την ώρα «Χ» τους την φέρνεις «πισωγυριστή»

Είναι μία πολεμική τακτική που πάντοτε αποδίδει, ίδε πολεμικές τέχνες।

Θα προτιμούσα να είμαι στην κόλαση. By Paulo Coelho

2012-01-05T13:16:00.001-08:00

I’d rather be in hell

By Paulo Coelho

As soon as he died, Juan found himself in a gorgeous place, surrounded by all the comfort and beauty he had dreamed of.

A fellow dressed in white approached him and said, “You have the right to have whatever you want; any food, pleasure or amusement.”

Charmed, Juan did everything he dreamed of doing during his life. After many years of pleasures, he sought the fellow in white and asked, “I have already experienced everything I wanted. Now I need to work in order to feel useful.”

“I am sorry,” said the fellow in white, “but that is the only thing I am unable to give you. There is no work here.”

“How terrible,” Juan said annoyed, “I will spend eternity dying of boredom! I’d much rather be in hell!”

The man in white approached him and said in a low voice:

“And where do you think you are?”

Θα προτιμούσα να είμαι στην κόλαση

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/

Mετάφραση: priest Zastovis, Charalampos Delis-Panoytsakopoulos.

Αμέσως μόλις πέθανε, ο Χουάν βρήκε τον εαυτό του σε ένα υπέροχο μέρος, περιβαλλόμενο από όλη την άνεση και ομορφιά που είχε ονειρευτεί.

Ένας άνθρωπος ντυμένος στα λευκά τον πλησίασε και είπε ‘’ Έχεις το δικαίωμα να αποκτήσεις οτιδήποτε επιθυμείς , οποιοδήποτε φαγητό, απόλαυση ή διασκέδαση.’’

Γοητευμένος, ο Χουάν έκανε ότι είχε ονειρευτεί στην διάρκεια της ζωής του. Μετά από πολλά χρόνια ευχαρίστησης, είδε τον άνθρωπο στα λευκά και ρώτησε ‘’ έχω ήδη ζήσει οτιδήποτε ήθελα. Τώρα χρειάζεται να δουλέψω ώστε να νιώσω χρήσιμος.’’

΄΄ Λυπάμαι.’’ Είπε ο άνθρωπος στα λευκά ΄΄ αλλά αυτό είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορώ να σου δώσω. Δεν υπάρχει δουλειά εδώ.’’

΄΄ Τι άσχημα.’’ Είπε ο Χουάν ενοχλημένος. ΄΄ Θα ξοδέψω την αιωνιότητα πεθαίνοντας από ανία! Θα προτιμούσα πολύ περισσότερο να είμαι στην κόλαση!’’

Ο άντρας στα λευκά τον πλησίασε και του είπε με σιγανή φωνή:

‘’ Και που νομίζεις ότι είσαι;’’

ΔΑΦΝΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ, 1974-1975

2012-01-03T13:21:00.000-08:00

ΚΟΠΑΝΑ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΩΡΙΑ.

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΔΑΦΝΗΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ.

Μέρα Μαρτιού κρύα, ένας ήλιος με δόντια, και μια Στρέζοβα μπερδεμένη, ανάμεσα στον Χειμώνα και την Άνοιξη, την Αρκαδία και την Αχαϊα, την λίμνη του Λάδωνα ποταμού και την κορυφή της Κερασιάς του Καρυτινού βουνού, της Φθινοπωρινής και της Εαρινής ισημερίας.

Παρ' όλα αυτά έσφυζε από ζωή με την μεγάλη αγορά της, όπου Αρκάδες και Αχαιοί πλημμύριζαν τους δρόμους της.

Είχε να χαρεί πολλά πράγματα, πολλές υπηρεσίες,ένα πολυθέσιο Δημοτικό και ένα Εξατάξιο πρότυπο Γυμνάσιο με 400 και πλέον μαθητές, με φοβερούς και δυνατούς καθηγητές και καθηγήτριες, οι οποίοι κατείχαν σε απόλυτο βαθμό την γνώση, αλλά είχαν και την σφοδρή θέληση να μάθουμε γράμματα.

Ήσαν κυρίως πρωτοδιόριστοι, διακρινόμενοι δια την ορμή των νειάτων τους, ασφαλώς

και άλλοι παλαιότεροι, διάνοιες, αλλά ατυχώς γι' αυτούς, ήσαν μάλλον δημοκρατικών πεποιθήσεων και φρονημάτων, και έτσι εκτοπίζονταν στις δυσπρόσιτες περιοχές, όπως η δική μας.

Το Γυμνάσιο ήταν ένα μεγάλο και λαμπρό κτίριο, με κύριο χαρακτηριστικό του, τις μεγάλες και φωτεινές αίθουσες, και όπως ετονίσθη είχε λαμπρούς καθηγητές,

Απ’ εδώ απεφοίτησαν μαθητές που σήμερα κοσμούν το Ελληνικό και παγκόσμιο επιστημονικό, και όχι μόνο, γίγνεσθαι.

Βέβαια υπήρχαν και ζωηροί, που όταν οι συνεπείς, με το όταν, κτυπούσε το κουδούνι ο επιστάτης ο Μαλλής, έμπαιναν στις τάξεις, εμείς οι ασυνεπείς της Ογδόης μην αντέχοντας την ιδιορρυθμία του Τσεμπερλίδη και του Λαζαρίδη, στην Τριγωνομετρία και Αλγεβρα, ούτε τις σφαλιάρες της Παναγιωτοπούλου των Αρχαίων, τραβούσαμε για σκασιαρχείο, και ήμασταν τόσο αναίσθητοι, που δεν σκεπτόμασταν ότι, διανύαμε οκτώ και δέκα χιλιόμετρα απόσταση από τα χωριά μας και είχαμε άλλα τόσα το μεσημέρι κατά τον γυρισμό, και αντί να μπούμε στην τάξη τραβούσαμε για

την ύπαιθρο.

Μαζευτήκαμε πέντε-‘ξι λοιπόν και είπαμε να πάμε εκδρομή. Κατόπιν συμβουλίου αποφασίσαμε, να την κάνομε, κατά το ξωκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας, όπου τα πεύκα θα μας έκρυβαν, αλλά και απάνεμα ήταν, άλλωστε το ύψωμα του Φωτογιώργη δεν προσφέρονταν, γιατί ήταν ακόμη κρύα και ανήλια, στην δε ρεμματιά του μύλου, υπήρχε φόβος να μας δούνε.

Είμαστε ο γέρο-χρόνης του Στέφανου από την Ποταμιά,- είχε μείνει σε κάποια τάξη και ήθελε να τον λέμε γέρο-, διευθυντής σε κάποια εταιρεία τώρα.

Ο Λιάς ο Γκολφιν. από το Βερσίτσι, μετεγγραφείς από την Ριζάρειο- ,σήμερα είναι παντρεμένος με την κόρη ενός Αμερικάνου Γερουσιαστή και μένει στις Η.Π.Α.

Ο Βασίλης του Αντρείκου, -δυστυχώς σκοτώθηκε σε τροχαίο νέος, δουλεύοντας στην Ε.Α.Σ.

Ο Γιώργης ο Τσεμπέρ, από την Καμενίτσα της Αρκαδίας, και αυτός μετεγγραφείς ως αποβληθείς απ’ όλα τα Γυμνάσια της Αρκαδίας,- δεν μας είπε ποτέ γιατί.-Αγνοείται η τύχη του.

Η Γιώτα K...από την Καρύταινα, σήμερα στην Εθνική τράπεζα και η Μαρία Μ…...από την Αγλανιτσιά, σήμερα εργάζεται στην Δ.Ε.Η. στην Μεγαλόπολη, και εγώ o Mπίρκος, σήμερα παπάς, προσπαθώντας, περνώντας τα χρόνια, να γίνω και ιερέας.

Πήραμε λοιπόν ένα πακέτο τσιγάρα και λίγο ρεβίθι για καφέ, -(δεν έφθανε το χρήμα για Λουμίδη)- ρεφενέ όλα, από του Μπουσιούτη το μαγαζί, και τραβήξαμε κατά το προκαθορισμένο.

Σπίρτα και απόκερα για να βράσουμε το ρεβίθι θα βρίσκαμε στο ξωκκλήσι, χρησιμοποιώντας το μπρίκι όπου ο παπα-Γεράνιος έφτιαχνε το Ζέον, απλά εκείνη την ημέρα θα το χρησιμοποιούσαμε και για …κοινό φλυντζάνιον.

Φθάνοντας στο εκκλησάκι τα κορίτσια έβρασαν το ρεβίθι, και αφού ανάψαμε τα τσιγαράκια μας, τραβήξαμε ρεφενίζοντας το ρεβιθάκι μας, και αφού κουβεντιάσαμε περί πολλών και αλλοτρίων των μαθημάτων, αρχίσαμε το παιχνίδι, τα κορίτσια τα δικά τους, οι Γιώργηδες, Τσεμπέρης και γεροχρόνης, μαζί τους και ο Λιάς, στρώθηκαν δίπλα στην κούρμπα του ιερού και έπαιζαν με μια παλιοτράπουλα ραμί.

Ο Βασίλης και εγώ αφού δεν μας έπαιζαν αρχίσαμε να παίζουμε με μερικές μισοκαδιάρες μπουκάλες, γεμάτες μουργόλαδο, πεταμένες από τους επιτρόπους.

Τις κτυπούσαμε με τέχνη ώστε σκάζοντας στο κορμό των πεύκων με το στόμιο, να μην σπάζουν,

και ενώ ο μπουκαλοπόλεμος καλά κρατούσε, τα κορίτσια προνοητικότερα, τραβήχτηκαν παράμερα, σαν έσκασε ένα, δίπλα τους.

Οι «γέροι» όμως, και οι τρείς διετείς και βάλε, ήσαν αφοσιωμένοι στην κολιτσίνα και δεν είδαν ότι ο Βασίλης συνεπαρμένος από τις πετυχημένες του βολές, κατέστη απρόσεκτος.

‘Ίσως έβαλε και ο διάβολος το χεράκι του, και μια χιλιάρα κτύπησε στο πεύκο , εκτινάχθηκε στο κοίλωμα του ιερού, και κάνοντας γκελ, έκανε και …το θαύμα… σπάζοντας - ταλαιπωρημένη φαίνεται- …στο δόξα πατρί, της κεφάλας του γεροχρόνη…, ’’και ευθέως… επλήσθη το πρόσωπον αυτού, μουργόλαδου μεθ’ αίματος μεμειγμένου’’....,

Ώσπου να καταλάβουν αυτοί, ότι …αυτό, δεν ήταν κεραυνός του τιμωρού Ολυμπίου Διός,

αλλά μπουκάλα πίπτουσα εκ της Δαφναίας Αγίας Βαρβάρας, δια Βασιλείου χειρός,

εμείς αρπάξαμε τα ταγάρια με τα βιβλία μας, και υπό των ουρλιαχτών των μαθητριών, καθορουσών την οικτρά του γεροχρόνη μεταμόρφωση,

επάνω στην αναταραχή, πηδώντας στεγνά δύο μέτρα φράχτη, εξαφανιστήκαμε στον Αϊ Νικόλα, περνώντας αστραπή από το προσκυνητάρι του Αϊ-Σάββα, και ακούοντας τις απειλές του τραυματία της κοπάνας, σκαπετήκαμε στου Μαυραλήμ….

Φθάσαμε στο Βεσίνι σε χρόνο ρεκόρ, γιατί αν μας έπιαναν οι άλλοι, θα μας έκαναν τόπι στο ξύλο, γιατί ως παλαίμαχοι ήσαν μεγαλύτεροι, πιο γεροί, τρείς στον αριθμό, απ’ άλλα ξένα χωριά, και προ πάντων είχαν και δίκιο....

…..

Την άλλη ημέρα πήγαμε στο Γυμνάσιο …και ήρθε και ο γέροΧρόνης, ακμαίος και ήρεμος, φαίνεται πως η ένεση του αγροτικού γιατρού, του έκανε καλό γιατί καθότανε σαν νιός γλάρος.

Όσο για το μαντάρισμα της νοσοκόμας, σκέτο έργο τέχνης, με ένα κεφάλι σαν του Τουταγχαμών, ή έστω σαν του Ραμσή του Β’…..

Για τον …φόνο ούτε κουβέντα, δεν τον μελετήσαμε κανένας, ούτε τα κορίτσια, ούτε εμείς, ούτε ο τραυματίας, άλλωστε αυτός βγήκε και …κερδισμένος, αφού κανείς καθηγητής δεν τον σήκωσε για μάθημα, βλέποντας…. ότι το παιδί κάπου έπεσε και βάρεσε το κεφάλι του...άλλωστε αυτό ακριβώς τους είπε και ο ίδιος, …κάνοντας τον σταυρό του, που δεν έσπασε και το κρανίο…..και συμπλήρωσε η Γιώτα μειδιούσα, ότι είχε Άγιο ο Γιώργος ο γερο-χρόνης…

….. Αν είχε και Αγία θα γλίτωνε και το …τομάρι…

PRIEST ZASTOVIS ROMANOS.. CHARALAMPOS DELIS –PAN.

ΟΛΗ Τ΄ΑΝΘΡΩΠΟΥ Η ΖΩΗ, ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΓΙΑΤΙ..

2012-01-02T14:13:00.000-08:00

VESSINI VILLAGE . GREEK.

BEΣΙΝΙ ΔΑΦΝΗΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ.

KΑΙ ΟΜΩΣ ΤΟΤΕ MEΣΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΗΣΑΝ ΟΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ….

ΠΑΛΙΕΣ ΜΟΥ, ΑΓΝΕΣ ΜΟΥ ΕΝΘΥΜΗΣΕΣ…ΚΑΠΟΙΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ….

«Γύρω- γύρω του Χριστού, η καρδιά του Χειμωνιού».

Πραγματικά καθολική ισχύ έχει η παροιμία ετούτη για το ξέμακρο Βεσίνι .

Προπαραμονή των Χριστουγέννων και χιόνι πυκνό πέφτει στο γραφικό του Αϊ – Λιά χωριό, του Βεσινιού.

Κατεβαίνει απειλητικά από τις Αχλάδες, ξεχύνεται στον Στύλο κατακαλύπτοντας τα χωράφια του Γιούτσου, και αφού έχει κατατροπώσει την πάνω και κάτω Μπόγλιτση, ισοπεδώνει και τα απόκρημνα βράχια στις απάτητες Σούδες.

Το Χορχοτό και ο Εγκλενιός έχουν χαθεί μέσα στην αντάρα.

Τα Βαρικά έχουν πλέον ασπρίσει και του Στάχτη τ’αλώνι φορώντας την χιονένια του στολή, φαίνεται να δικαιολογεί το όνομά του.

To λειβάδι, το κάθισμα , η δεξαμενή, η παλιόβρυση και τα παλούκια είναι κάτασπρα.

Οι πουρνάρες στα Ρηγαίικα μοιάζουν με λευκούς θυσάνους.

H μεγάλη ράχη φορά το καινούργιο του χιονιά δώρο, και το δόλιο Μαγγανίσιο πέφτει ξέμακρο, σχεδόν λησμονημένο και από τον γέρο Πλατσιάρα, που άφησε την στάνη στον Σπύρο, παρατώντας την γκλίτσα, και αδράζοντας για όπλο ένα τσουβάλι με άχερα, μία ίσκα και ένα στουρνάρι για αναφτήρα, και μια σάκκινα, τραβάει κατά τις κουφαλιασμένες καστανιές, για να ψάξει για κανένα κουνάβι, που εκειά την εποχή ήσαν επικηρυγμένα, και άξιζαν κάποιες δραχμούλες, λίγες αλλά αρκετές, για να αγοράσουν οι γέροι τα λαθραίο ταμπάκο τους.

Ο πισώκαμπος με το Πετροβούνι έχουν ερημώσει, τα δε Γούπατα στο Βαχλέϊκο και το διάσελο, έχουν στήσει απογορευτικό λευκό στον γέρο Ντέρτη του Παμείνου.

Οι Κόζιες και του Γιάννη το αλώνι , τόφεραν στης Γκούμενας τη λάκκα και από τα δίστρατα έχει αρχίσει να το στρώνει μέσα στο χωριό, προβληματίζοντας ακόμα και τους σπούργους με τους κοκκινολαίμηδες που αναστατωμένοι, έχουν πολιορκήσει το μαγαζί του Φώτη και το πλάτανο του Μπουζιώτη, ψάχνοντας για τον επιούσιον τους.

Για εμάς τους τσοπάνηδες έρχονται δύσκολες ώρες, γιατί και ζωοτροφές δεν υπάρχουν αλλά και το λίγο σύγκλαρο για τα πρόβατα δυσπρόσιτο γίνεται.

Μοναδική παρηγοριά για τα γίδια αποτελεί το γέρσιμο των κλαριών από το βάρος του χιονιού, στις πουρνάρες και τις αγλανιτσιές, και το ότι μπορούν να βοσκήσουν και κάτω υπό αυτές τις συνθήκες.

Οι γεροπροεστοί με τις γριές τους έχουν πιάσει την γωνιά της φωτιάς, ζεσταίνοντας τα κουρασμένα κορμιά τους, ανακατεύοντας τις τριφτιάδες τους, το ξυνοτραχανά και άλλοι τυχερότεροι τα πλατιολαχανά τους με καμμιά σγόρτσα γουρουνίσια στον τέντζερα.

Για εμάς τα παιδιά του Δημοτικού η παρένθεση των γιορτινών διακοπών αποτελεί διττό χαρμόσυνο γεγονός. Πρώτον γιατί θα γλυτώσουμε από τις φωνές της

δασκάλας μας και δεύτερον γιατί ήγγικεν ο καιρός που το σάκχαρό μας θα ανέβαινε, τρώγοντας κάποιον κουραμπιέ έστω με γουρουνίσιο λίπος ,-(λάδι δεν είχαμε, ούτε για το καντήλι),- περιμένοντας και την κοτόσουπα της τρανής ημέρας, προερχόμενη από την θυσία κάποιας γερόκοττας από τις 3-4 που είχαμε όλες και όλες, γιατί κοτόπουλο δε βλόγαγε, αφού τα πουλάγαμε στους γυρολόγους για καμμιά ρουκέλλα και κανένα κομμάτι ύφασμα, να μη γυρίζουμε το καλοκαίρι, με τα μάλλινα βελέσια οι γυναίκες, και τους ζιλέδες οι άνδρες, μην αντέχοντας την φαγούρα.

Και ήρθε η παραμονή της μεγάλης της Χριστιανοσύνης εορτής των Χριστουγέννων , η δασκάλα μας πρωί – πρωί εφάνη στα δίστρατα της Αγίας Παρασκευής ερχόμενη πεζή από του Νάσια, περπατώντας με δυσκολία μέσα στο χιόνι, και βλεποντάς την, εμείς τα παιδιά τρέξαμε να χτυπήσουμε την καμπάνα της Εκκλησίας για να μαζευτούν και οι άλλοι μικρότεροι μαθητές.

Τα πάντα ήσαν ιλαρά μέσα στο άσπρο σεντόνι του χιονιού, συνεπικουρώντας και το ότι δεν θα κάναμε μάθημα .

Πρυτάνευε η σχολική γιορτή όπου εμείς τα παιδιά θα λέγαμε τα ποιήματά μας, μπρος στο φτωχό του σχολείου Χριστουγεννιάτικο δέντρο, – ένα κομμένο κλαδί από κυπαρίσσι, με μπάλες τα ίδια του τα κουκουνάρια, βαμμένα με χρωματιστές κιμωλίες. Φτωχό- πάμφτωχο δέντρο, αλλά το πρόσωπο του νεογέννητου Χριστού μας, εφαίνετο υπερευτυχισμένο, ενατενίζοντας όλους μας με ατέρμονη αγάπη και καλοσύνη.

Επιτέλους η κυρία μας Σοφία Καστάνη ήρθε, και αφού τελείωσε τα προδιαδικαστικά, η γιορτή άρχισε με πάνδημη παρουσία.

Δεσπόζουσα μορφή ήταν ο παπάς μας, περιστοιχισμένος από τους επιτρόπους του, τον γέρο –Χρόνη έναν αγαθό κοντό άντρα και τον Χρήστο Γιαννακόπουλο ο οποίος λόγω ύψους έκανε και χρέη καντηλανάφτη.

Ο γερο-σοφιστής Τσουραπογιάννης κοιτούσε αγέρωχος, ο Βαρδαναναστάσης φώναζε, «γεια σας μπακακάκια » (ήταν η προσφιλής του έκφραση ) και ο γερο- Καρυδόγιαννης κάτι μουρμούριζε σαν να έκανε την πρόβα τζενεράλε για το αυριανό ισοκράτημα, σιγόντο επάνω στη φωνή του Φώτη Ζαφειρόπουλου ο οποίος είχε επιφορτισθεί και με το μέγα του ψάλτου λειτούργημα, καθ’ ότι εγγράμματος, καλλίφωνος και μουσικά καταρτισμένος ήταν, και εφ’ όσον ο γερο – Παναγής,

μας είχε αφήσει χρόνους, μαζί με τον Νικολοβασίλη και τον Μητσαρά

Οι γερόντισσες, οι παπούδες, οι μανάδες εφαίνονταν κατευχαριστημένες, ο Πρόεδρος

μας ο Γιάννης Πανουτσακόπουλος, ο Γραμματέας μας Φώτης Ζαφειρόπουλος, οι πάρεδροι και όλοι οι επίσημοι του Βεσινιού ησαν παρόντες…., και η γιορτή άρχισε,.. τότε η κάθε οικογένεια είχε 6-7 και πάνω παιδιά, και ο καθένας ήθελε να τα χαρεί απαγγέλλοντας τα ποιήματά τους, και λέγοντας τους διαλόγους των…

Τα πάντα ήταν μαγικά και το σχολείο μας, έμοιαζε σαν ξέμακρη μέσα στον κόσμο Βηθλεέμ, μέσα στον απλοϊκό και γνήσιο του Βεσινιού κόσμο, κείμενον στης φύσης τη μοναδική απέρριτη φάτνη, όπου οι καρδιές επάλλοντο εναρμονισμένες με του θείου Βρέφους την πνοή……..

Και η γιορτή τελείωσε… με τον λόγο της δασκάλας, της ευχές των επισήμων και την ευλογία του παπά μας.

Βγαίνοντας έξω το χιόνι άρχισε να πέφτει και πάλι πυκνό, και ένα κύμα αέρα μας έφερε στην πραγματικότητα.

Είχαμε όμως να χαρούμε την αυριανή μέρα που για μας τους Βλάχους ήταν κάτι το υπέροχο, τονίζοντας το Χριστιανικό μας φρόνημα αλλά και αποτελώντας ανάπαυλα για όλους, σπάζοντας τη μονοτονία του Χειμώνα.

Οι τσοπάνηδες είχαν δώσει παραγγελιά στους δικούς τους να ετοιμάσουν τα γιορτινά τους, για να τα βρούνε έτοιμα, όταν τα άγρια χαράματα γυρίσουν από τα

Χειμαδιά τους.

Ο γερο Ντέρτης με την Σουλτάνα από τον Κάκαβο, ο Καπετάνιος από την Κοτρώνα, οι Λαζουραίοι και οι Γατσαίοι από την Χώτσα , ο Γιαννακοπέτρος από το Ξεροσακκούλι, ο Παναγογιώργης και ο Νιόνιος από του Μπάφι, ο Χριστιάς από το καλύβι του Αντώνη, ο Βαρδοχρήστος από την Πλακουδή, ο Μητσιόλιας από την Τσιούγκα …... ο Βαρδοπαναγιώτης από την παλιοφυτιά….

Ήσαν και άλλοι πολλοί…που είχαν τις στάνες τους κοντά το χωριό…όπως ο Λεωνίδης στου παπακίτσιου το καλύβι, ο Τσουραπογιάννης στην ράχη…,ο Αλέκος και ο Χαρίλαος στην κορύτα , στο κάτω χωριό, κοντά στου Κοκοσοσπύρου και τα Γιατρέϊκα…

Ο παπα –Σπύρος ήταν τρισευτυχισμένος γιατί θα έβλεπε όλους, τους ενορίτες του, αλλά κυρίως γιατί θα έβλεπε τους ξενιτεμένους, και έτσι μετά τη γιορτή πήγε κατευθείαν στην Εκκλησία για να ετοιμάσει τα πάντα, όπως η μέρα απαιτούσε. (μόνο για να αλλάξει τα κεριά στον πολυέλαιο ήθελε μισή ώρα.)

Πήγα και εγώ σπίτι και αφού έφαγα λίγα λάχανα έφυγα με βαριά καρδιά, παίρνοντας για παρέα, -αλλά και φωτιά να ανάψω-, ένα ντενεκέδι με κάρβουνα, να πάω στα γίδια.- Τότε σπίρτα και αναπτήρες ήσαν είδη πολυτελείας-.

Πραγματικά το απόγευμα μου φάνηκε αιώνας, μάλλον λόγω της βιάσης μου να νυχτώσει, και να ξημερώσουν τα Χριστούγεννα.

Ήρθε λοιπόν το βράδυ και αφού έβαλα τα γίδια στο καλύβι, γύρισα στο σπίτι, όπου ο πατέρας μου, ο Χειμωνοχρήστος, είχε ήδη κρεμάσει το χοιρινό για τις μέρες, έξω από την πόρτα του σπιτιού του Πιέρρου από τους Γιατροθανασαίους, προίκα της μάννας μου Χαρίκλειας Ντελή- Ρετσινά,

- (σφαγιάζοντας μια παλιογουρούνα,κοντά 20 χρονών, αφού είχε εκτελέσει πλήρως το αναπαραγωγικό έργο της, δίνοντας και στο σπίτι ένα καλό εισόδημα με το πούλημα των γουρουνακίων της ), ήταν το ευχαριστώ μας, για αυτά που μας χάρισε.

Αλλά και αυτή έβγαλε το άχτι της, με το κρέας της, που ήταν τόσο σκληρό, και απαιτούσε δόντια σκύλου, και δυστυχώς οι περισσότεροι δεν είχαν καθόλου, εφ’ όσον ο Καρυδόγιαννης με το παραμικρό, τους τα έβγαζε –γερά και όχι - με μια παλιοτανάλια που την έλεγε δοντάγρα .

Περιττό να πω ότι το βράδυ δεν κοιμήθηκα, αν και πέσαμε για ύπνο από τις οκτώ δίπλα στο παραγώνι.

Το σάσμα μου φαινόταν σκληρό και η μαντανία μύριζε καπνίλα, άσε που του Κονάκι το ρέμα κατέβαζε λιθάρια φέρνοντάς τα από Χορχοτό και τη Τσελεκονιά κάνοντας δαιμονισμένη βουή………….

Που και που σηκωνόμουν να δω απέναντι, από το ρέμα κάποιο φως, από τον τσιμπλή του παπα-Σπύρου σαν σημάδι ότι ξημέρωνε, ρολόγια τότε δεν είχαμε…

Κάποια στιγμή αποκοιμήθηκα αλλά ώσπου να κλείσουν τα μάτια μου η καμπάνα άρχισε να χτυπά χαρμόσυνα.

Ο παπα-Σπύρος είχε βγει από την πόρτα κατά την Λάκκα , -όπου έλεγαν οι παλιοί ότι κρατούσε στοιχειά και ξωτικά- και δεν τον πήρα είδηση.

Τρέχοντας φόρεσα τα μαύρα μάλλινα σκαλτσούνια μου- που κάποτε αποτελούσαν

μαλλί για τα σίβα και λάγια προβατά μας- ήσαν λίγο χοντρά και ατσιούμπαλα,

αλλά ένα και ένα για κάτι άρβυλα 50 νούμερο, της ΟΥΝΡΑ,

(UNRA , United Nations Relief and Rehabilitation Administration) ,

ίσως τα δεύτερα κάποιου Αμερικάνου κάου-μπόϋ, όπου….έψαχνα τα πόδια μου μέσα σε αυτά.

Όσο για κουστούμι μου αρκούσε μια στρατιωτική καπαρντίνα που μου είχε χαρίσει ο Τάσος του Σακκέτου, και από παντελόνι ένα παλιό τσελβόλ, έχοντας στα πισινά καμιά δεκαριά μπαλώματα αλλά από… παντελονόποδα ήταν τέλειο.

Η εκκλησία ήταν κοντά και έτρεξα να πάρω θέση στο ιερό, γιατί τους πρώτους τους επιβράβευε ο παπάς δίνοντάς μας στο τέλος κάποια λειτουριά και λίγο κρασί.

Είχαν αρχίσει οι Καταβασίες και πριν πάρω ανάσα με έστειλε κατά του Παμείνου να του φέρω κάρβουνα σε ένα κουτάκι για το θυμιατό. (Τότε δεν υπήρχαν καρβουνάκια .)

Περιττό να πω ότι έτρεξα πιλάλα να πάρω κάρβουνα αλλά και μια πύρα, γιατί από το κρύο βαράγαν τα δόντια σαν ματσακόνια, η Μυρώνα μου γέμισε το ανάχρειο και έτσι πήρα κάρβουνα, αλλά από ζέστα καθόλου, γιατί την φωτιά την είχαν σχεδόν καβαλλήσει καμμιά δεκαπενταριά ντερταίοι και ούτε με κυάλια δεν φαινόταν.

Παιρνώντας έξω έριχνε τουλούπες χιόνι, και ώσπου να τα πάω στον παπά άρχισαν να ξεφυχούν και βλέποντάς τα μου είπε, …ρε ευλογημένο τέτοια έχω από τα πέρσι, αλλά αφού τα έφερες ρίχτα στο θυμιατό και βάλλε και τρία σπυριά λιβάνι από της Τζιφοβαρβάρας, και όχι το μαυρολίβανο και διώξουμε τον κάσμο. …

Τα ευλόγησε, και θες από την ευλογία, θες από το πέρα δώθε, αυτά άρχισαν να λαμπυρίζουν…,…Και ο Όρθρος προχωρούσε άλλωστε μόλις ο γεροΧρόνης βάρεσε την δεύτερη καμπάνα, - τις κρύες ημέρες δεν άφηνε εμάς τα παιδιά, γιατί άρχίζαμε το διπλοκάμπανο και φοβόταν μην σπάσει- .

Ο παπαΣπύρος αφού θυμιάτισε, και βλέποντας την Εκκλησιά να γιομίζει, πήγε στο ψαλτήρι να πή το Πάσα πνοή, βοηθώντας τον Φώτη, που αν και τα γερόντια του έκαναν ισοκράτημα,δεν τα καταφέρναν τόσο καλά στην ψαλτική και του το γύριζαν στον σκοπό: «τ’ ακούς μαυριδερούλα μου».

Όλοι οι χωριανοί ήσαν παρόντες, ακόμα και από τους πεπελιάνους, τα παλιοκάλυβα, τον πιτεμό, την ποταμιά, με αξέχαστη γλυκιά μορφή τον Σπηλιονίκο, άκόμα και ο Χόζοβας με τον Αβράμη άφησαν το κυνήγι, μας έλειπαν μόνον οι Κουγιαλαίοι, οι Γιατροθανασαίοι, οι Μπουζιωταίοι και μερικά ακόμα σόγια που είχαν φύγει στην Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, Γερμανία και Ρωσσία…………………………………

Μέχρι σήμερα ακούω την ουράνια του παπά μας φωνή, και υποκύπτω στο μεγαλοπρεπές και βυζαντιόρθοδοξό του λειτουργικό μεγαλείο, αισθανόμενος συνάμα τα χνώτα των τότε Βεσιναίων που εζέσταιναν την φτωχειά μας Εκκλησιά, κτισμένη επάνω σε κατάλευκα βράχια……σκεπασμένη με ένα και πλέον γόνα χιόνι… Εικόνες άγιες, μορφές που φύγαν, αφήνοντας πίσω έρμες θύμησες ….

Ο πολυσέβαστος και λατρευτός μας παπαΣπύρος με τους επιτρόπους του, μας έφυγαν, οι ισοκράτες του Φώτη, και αυτοί φύγανε, ο Φώτης από νεαρός γέρασε, και δε ψάλλει πια….οι απόδημοι δεν ξαναγύρισαν …..και εμείς …….

PAPAZASTOVAS.

Patras Blogs » Τα επιλεγμέν α μπλογκ της Π άτρας με μια ματιά

ΜΕΤ' ΟΛΙΓΗΣ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗΣ.

2011-06-15T12:17:00.000-07:00

SAINT DIMITRIOS, APOSTLES PETER AND PAUL OF ROMANOS.

THE LITTLE PRIEST ZASTOVIS VILLAGE CHARALAMPOS.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ.

«Ος ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού, και ακολουθεί οπίσω μου, ούκ έστι μου άξιος.»

Όπως ο Ιησούς Χριστός ενσαρκώθη απ’ αγάπη, προς τον πεπτωκότα του υψηλού προορισμού του, άνθρωπο, κήρυξε και δίδαξε εμπράκτως,- προ πάντων εμπράκτως-, ένα νέον ήθος ζωής και μια νέαν αντίληψιν των πραγμάτων, και παράλληλα προς χάριν της ανθρωπότητος σήκωσε όλως εκουσίως τον σταυρό του, και θυσιάστηκε δια την του κόσμου σωτηρίαν, συνεπέστατος προς αυτά που εδίδασκε, παρομοίως και οι Άγιοι και οι Μάρτυρες της πίστεως έγιναν μιμητές του Κυρίου, βαδίσαντες στον τύπο και υπογραμμό Αυτού. Αράμενοι τον σταυρόν αυτών.

Εκ τούτου, Χριστιανός κατ’ ουσίαν και κατά δεσπόζουσαν έννοια, σημαίνει άρω και εγώ τον ιδικό μου σταυρό. Η άρση του σταυρού είναι χαρακτηριστικό πλήρους αλτρουισμού και τελεσφορία συνέπειας, αγώνος και πιστότητος. Οι Άγιοι και οι Μάρτυρες, λοιπόν, συνεχίζουν και θα συνεχίζουν έως της του κόσμου τούτου συντελείας την μαρτυρική πορεία της Εκκλησίας.

Η ιστορία της Εκκλησίας κατά συνέπεια, δεν είναι άσκηση δύναμης, εξουσίας, ούτε επιδίωξη δόξας, δεσποτικής καθέδρας και θριάμβου τινών, υπό τα όμματα του πληρώματός της. Όταν ομιλούμε δια χριστιανική συνέπεια, ουσιαστικά εννοούμε ιστορία αδιακόπου και των μισούντων ημάς διακονίας, αγιαστικής των πιστών συνεπείας και υπερτάτων θυσιών. Ίσως τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες οι θυσίες συσχετίζονταν με βίαιους διωγμούς, με ανείπωτα σωματικά μαρτύρια, με φρικτό θάνατο και απώλεια της ίδιας της ζωής. Βεβαίως σήμερον τα πάντα έχουν κατά κράτος αλλάξει, εμείς οι ποιμένες κατέστημεν μισθωτοί-κρατικοδίαιτοι και ενίοτε δεν μας ενδιαφέρει η κατά Χριστόν οικοδόμησις του ποιμνίου αλλά τα εξ αυτού προσποριζόμενα δι’ εαυτούς, απ΄ ύλης έως και δόξας δια τους κενόδοξους, το δε ποίμνιον χρήζει επανευαγγελισμού και δυστυχώς τούτο συνεπάγεται και των ποιμένων επανευαγγελισμό…Διότι όχι μόνον αμελούν δια τα απολωλότα αλλά και καταδυναστεύουν και αδικούν ενίοτε τας ελευθέρους της διοικητικής πυραμίδος φωνάς. Δια να γίνει λοιπόν τούτο χρειάζεται συσταύρωσης και κυρίως θάψιμο του «εγώ». Έτσι θα ίδωμεν ότι το μήνυμα της άρσης του σταυρού παραμένει, ως δόγμα και αξίωμα συνεπείας και πιστότητος, έστω και υπό συνθήκας ενός συστήματος παρέχοντος κυρίως ανέσεις, ευμάρεια και άκρατον ελευθερία με τα πάμπολλα αρνητικά της και τις ποικίλλες της μορφές, ενός σύγχρονου κόσμου με τύπου «λεϊζερ» μεθόδους βίας και υποβοσκούσης ασυδοσίας..

Το υπέρτατον σύμβολο της Εκκλησίας είναι ο Σταυρός, ένα λοιπόν προχριστιανικό σύμβολο ντροπής, αισχύνης και ατιμωτικού θανάτου, καθίσταται μ. Χ. εις μέγα σωτηριολογικό σύμβολο θυσίας, τιμής και δόξης. Σύμβολον εξιλαστηρίου θυσίας, λυτρωτικής πράξεως και ενεργοποιήσεως του κατ’ Εικόνα.

Ο Σταυρός του Κυρίου πλέον δεν είναι ένας απλός θρησκευτικός θυρεός και πολύ περισσότερο δεν είναι ένα κόσμημα δεν είναι προ πάντων ένα οφίκιον. Αλλά είναι ένας τρόπος ζωής, αποκλειστικός όντως ζωής τρόπος. Έμβλημα θυσίας, μαρτυρίας και μαρτυρίου. Ακατάβλητος δύναμις κατατρόπωσης των σκοτείων δυνάμεων και της αμαρτίας. Δια του Σταυρού ο άνθρωπος υπερκελίζει την εγωκεντρικότητα, την σαρκική του πεπερασμένη υπόσταση, καταβάλλει το ιδιοτελές και εισέρχεται στην λογική της άκρας ταπείνωσις, της προσφοράς και της θυσίας.

Εν μέσω της νέας των πραγμάτων τάξης βλέπουμε να εκπίπτουν θεσμοί και ταγοί, να καταπατούνται κυρίως οι πνευματικές αξίες, και οι άνθρωποι χωρίς πέραν του τάφου αντισώματα, να ενεργούν εγωιστικά και όλως ιδιοτελώς, «άντε και για πέντε-ξι κολλητούς τους και έμμισθους σπεκουλατοράς των».

Σήμερον δυστυχώς το ράπισμα του εγώ θεωρείται μωρία. Αυτοί που δεν αντιστέκονται, δεν είναι επιθετικοί και δεν διεκδικούν το προσωπικό τους συμφέρον χαρακτηρίζονται αδύναμοι και ανόητοι. Έξυπνοι θεωρούνται οι τυχοδιώκτες, οι «ζιγκολό» των συστημάτων που άρχουν, πλουτίζουν και κυριαρχούν εις βάρος των άλλων.

Πράγματι, σε κάθε εποχή, αλλά όλως ιδιαιτέρως σήμερον, που μοναδικό σχεδόν ιδανικό και άμεση επιδίωξις είναι ο εύκολος πλουτισμός, και η εξαπάτησις των άλλων, χρειάζονται πνευματικά αντισώματα, ενεργοποίηση , ηρωισμός και πνεύμα αυτοθυσίας και Σταυρού για να εμμένεις τις, στις πραγματικές αξίες της ζωής και να ενεργεί αλτρουϊστικά, έντιμα και χωρίς ιδιοτέλεια..

Όταν οι άλλοι οι αριβίστες –που μόνον ο Θεός γνωρίζει πόσες βρώμικες ποδιές εφίλησαν και σε πόσας ταπεινώσεις άντεξαν, προκειμένου να πιάσουν μετερίζι εξουσίας, σε υποβλέπουν, σε απαξιώνουν και προσπαθούν να σε ταπεινώσουν και να σε εκμηδενίσουν και εσύ σεμνά, αξιοπρεπώς και ταπεινά ενεργείς με κριτήριο και γνώμονα την χριστιανική αγάπη, ουσιαστικά σηκώνεις κι εσύ τον προσωπικό σου σταυρό, τον σταυρό που θα σε οδηγήση σε αυτό δια το οποίο προορίζεσαι από καταβολής κόσμου, και να γίνης ως ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός λέγει: «θεούμενον ζώον.

Άρση του σταυρού σημαίνει δύναμη, υπέρβαση του «εγώ» και δυνατότητα απώλειας «της ζωής μας», με προοπτική του κέρδους της «όντως ζωής μας». Το Ευαγγέλιο μας λέγει ότι, μόνον όποιος έχει τη δύναμη «να χάσει τη ζωή του», αυτός θα την ανακτήση σε μια ουσιαστικότερη και αναλλοίωτη μορφή. Μόνον ο σπόρος που πέφτει στη γη και χάνεται και «πεθαίνει», αυτός θα δώση άλλη ζωή αλλά και πολλαπλασίονα καρπό. Διαφορετικά θα ξεραθή και θα πεθάνη. Μόνον όταν αγαπάς, δίνεις και δίνεσαι ποιείς καρπόν πνευματικόν, όταν εν Χριστώ αναλώνεσαι και συνθάπτεσαι, τότε εν ανθοφορία και πολλαπλασίονα καρποφορία συναναστάσαι.

Η αγάπη προς τον Χριστόν εκφράζεται αποκλειστικά και μόνον, διά μέσου της αγάπης προς τους άλλους, προς τα αδελφά Του πλάσματα. Αυτή είναι η μόνη οδός. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Αν η αγάπη μας προς τον Χριστό περνούσε από τον δρόμο του Θεού, τότε μάλλον τα πράγματα θα ήσαν πιο άνετα, πιο εύκολα και πιο ανώδυνα. Αυτή η αγάπη όμως, θα ήταν μια δοξοποιητική αγάπη. Όταν λοιπόν καλείσαι ν’ αγαπήσης τους εναντίους κυρίως, κάποιους που δεν αξίζουν όχι μόνο την αγάπη αλλά ούτε και την προσοχή σου, τότε είναι ένα Ταντάλειο μαρτύριο, ένας πραγματικός σταυρός, που θα σε οδηγήσει όμως εις αστειρεύτους και ζωογόνους πηγάς.

Η αγάπη των Αγίων και Μαρτύρων προς τους διώκτες και τους εναντίους καταξίωσε τη Χριστιανική αγάπη στην ιστορία, της έδωσε άλλην υπόσταση, συνέπεια και συνέχεια. Η αγάπη όλων των πιστών και ρεαλιστών Χριστιανών διά μέσου όλων των αιώνων, ακόμη και στις πιο ταπεινές και ασήμαντες περιπτώσεις της ζωής, φανερώνει, ότι το μήνυμα του Χριστού δεν έμεινε κενός λόγος και νεκρό γράμμα. Το ξύλο του σταυρού έγινε δένδρο όντως ζωής. Ο Σταυρός και ο Εσταυρωμένος Ιησούς παραμένει σημείο αναφοράς και κριτήριο ποιότητος της πνευματικής μας συνέπειας. Το σύμβολο του σταυρού έμπνευση και δύναμη ζωής δι’ όλους μας, τους ενατενίζοντας εις Αυτόν.

Όλοι οι φιλόσοφοι, διδάσκαλοι και οι κήρυκες διαφόρων ιδεολογιών, φιλοσοφικών ρευμάτων και διαφόρων πολιτικών θεωρειών και κοινωνικών αντιλήψεων, υπόσχονται πάντοτε θέσεις, αγαθά και πλούτη. Οι υποσχέσεις είναι κύριο χαρακτηριστικό προσέλκυσης αυλοκολάκων ακολούθων και οπαδών.

Ο Χριστιανισμός και σ’ αυτό το σημείο εκ διαμέτρου διαφοροποιείται. Αντί υποσχέσεων και «θα» προτείνει θυσίες. Μέσα σ’ αυτή τη λογική, αντιλαμβανόμεθα, γιατί οι ακόλουθοι του Ιησού δεν πρέπει να είναι οπαδοί και ούτε στελέχη ενός κοσμικού οργανισμού, αλλά έσχατοι πιστοί των πιστών, διάκονοι και υπηρέται και μέλη του αγίου και ενιαίου σώματος της Εκκλησίας προς διακονίαν όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων και κυρίως των μισούντων ημάς.

Όπου ο πρώτος επιβάλλεται να φέρεται ως ο έσχατος.

Αυτό έπραξαν οι Άγιοι Πάντες, αυτό καλούμεθα να πράξωμε άπαντες όσοι θέλωμε να είμαστε Χριστιανοί, και εμείς οι ποιμένες κυρίως, πρέπει να επανευαγγελισθούμε με πρώτον εμένα τον ανύπαρκτο και χωρίς «μισοσάρδελο», δια να μπορέσουμε να κάνωμε επιτέλους πράξη την εντολή του Χριστού: «Ποίμαινε τα πρόβατά μου» και να απαγκριστρωθώμεν της δημοσιουπαλληλικής υπνηλίας, διατί και δια τούτο η νέα τάξις πραγμάτων εφρόντισε: μας έκανε έμμισθους πιστικούς, …βλέποντας μακρύτερα από εμάς… αλλά επειδή αυτό μας συμφέρει, έστω λίαν βραχυπρόθεσμα, μόνον δι’ αυτό, δεν την μεμφόμεθα….κατά τ’ άλλα εις όλα μας φταίει…εμείς τίποτε…the little priest haral. zastovis

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ... ΤΟΥ ΠΑΠΑΖΑΣΤΟΒΑ.

2011-06-10T04:15:00.000-07:00

SAINT DIMITRIOS, APOSTLES PETER AND PAUL OF ROMANOS PATRAS.

MIKROPRIEST WITHOUT GREMIAL THE ZASTOVIS CHARALAMPOS.

ΒΕΣΙΝΙ ΔΑΦΝΗΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ, ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΩΝ ΡΟΥΣΑΛΙΩΝ.

Τα Rosalia ή Rosaria ήταν ειδωλολατρική εορτή των Λατίνων για τη λατρεία των νεκρών. Γινόταν την εποχή που υπάρχουν άφθονα τριαντάφυλλα, τον Μάιο, Ιούνιο. Η λέξη Rosalia προέρχεται από τη λατινική λέξη Rosa, που σημαίνει ρόδο, τριαντάφυλλο. Οι των εξαταξίων Γυμνασίων θα θυμούνται ότι ακόμη και... η βασίλισσα αγαπούσε τα ρόδα, "regina rosas amat". Οι αρχαίοι Ιταλοί πήγαιναν στα νεκροταφεία, στόλιζαν τα μνήματα με πολλά τριαντάφυλλα, έκαναν τελετές για τους νεκρούς και θυσίαζαν ζώα. Μετά τις νεκρικές τελετές και τις θυσίες ακολουθούσαν διασκεδάσεις και ευωχίες.

Στα χρόνια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τα Rosalia μεταφέρθηκαν και στην Ελλάδα, στη Βαλκανική χερσόνησο και στη Μικρά Ασία.

Οι Ελληνικοί και Ελληνόφωνοι πληθυσμοί εξελλήνισαν τη λατινική λέξη Rosalia με την ελληνική Ρουσάλια.

Με την επικράτηση του Χριστιανισμού η γιορτή αυτή εκχριστιανίστηκε αποκτώντας και πνευματική χροιά, και διατηρήθηκε στους Βυζαντινούς.

Η Εκκλησία θέσπισε το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής σαν ημέρα προσευχών για τη σωτηρία των ψυχών των νεκρών. Το Ψυχοσάββατο, όμως, γιορτάζεται κατά το

Μάιο-Ιούνιο, την ίδια δηλαδή χρονική περίοδο με τα ειδωλολατρικά ρουσάλια. Το γεγονός όχι η χριστιανική εορτή του Ψυχοσάββατου συνέπεσε χρονικά με τα Ρουσάλια, έφερε σύγχυση στους πληθυσμούς που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό. Ορισμένα έθιμα των ειδωλολατρικών ρουσαλιών, όπως η σφαγή ζώων και οι διασκεδάσεις, διατηρήθηκαν στο χριστιανικό Ψυχοσάββατο μέχρι και τα δικά μας χρόνια. Η ονομασία Σάββατο του ρουσαλιού προέρχεται από τα ρουσάλια. Με την πάροδο των χρόνων είναι εύκολο τα ρουσάλια να αποδοθούν με τις λέξεις τ' αρουσαλιού, του ρουσαλιού, των ρουσαλιών..

Πράγματι κατά τους πρώτους Xριστιανικούς αιώνες είναι πολλά τα ειδωλολατρικά έθιμα, που διατηρήθηκαν στον εκκλησιαστικό και κοινωνικό βίο και αλλοίωναν το γνήσιο πνεύμα της χριστιανικής διδασκαλίας. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας έπραξαν πολλά, κατά καιρούς, για να διαφυλάξουν τους χριστιανικούς πληθυσμούς από τα ειδωλολατρικά κατάλοιπα.

Η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος, η οποία συνήλθε το 691 στην Κωνσταντινούπολη επί αυτοκρατορίας Ιουστινιανού του Β', καταδίκασε και αφόρισε διάφορα ειδωλολατρικά έθιμα και δοξασίες, μεταξύ των οποίων και τα Ρουσάλια: «Τοιαύτη πανήγυρις αλλόκοτος εστί και τα λεγόμενα ρουσάλια, τα μετά το Άγιον Πάσχα από κακής συνηθείας εν ταις έξω χώραις γενόμενα».

Στα χωριά και σήμερα επικρατεί το παραδοσιακό στύλ, η κάθε οικογένεια πηγαίνει στον οικογενειακό της τάφο, ανάβει ψυχοκέρια και το καντηλάκι των νεκρών της και περίμενει τον παπά να περάσει να διαβάσει τις ψυχές. Όταν ο παπάς πάει στο μνήμα, η νοικοκυρά του δίνει στο χέρι το ψυχοχάρτι και το κάτι-τι ...για να πιάσει...,στο οποίο αναγράφονται τα ονόματα της οικογένειας που είναι πεθαμένα. Ο παπάς τα μνημονεύει, ένα προς ένα μέχρι των από καταβολής κόσμου προγόνων. Μετά το τέλος του ψαλσίματος, η νοικοκυρά πηγαίνει στο προαύλιο της εκκλησίας για να μοιράσει τα κόλλυβα.

Παλιά μοίραζαν και κομμάτια ψωμί "κομμάτες ή κουμούτσες", και ήταν... η καλύτερη για τα παιδιά γιατί τότε στα ορεινά χωριά ...έπεφτε πείνα. Αλλά και για τον παπά και το σόϊ του ήταν... η καλύτερή του γιατί και καλό χαρτζιλίκι οικονομούσε και το ψωμί του Καλοκαιριού έβγαζε που τότε ήταν λίγο και ακόμα δεν είχαν θερίσει, πόσον μάλλον αλωνίσει και πάει στον νερόμυλο.

Το Σάββατο αυτό ο λαός μας το θεωρεί μαύρο και βαρύ, γιατί πιστεύει ότι κλείνονται οι ψυχές στον κάτω κόσμο, τους αφαιρείται δηλαδή η ελευθερία που τους είχε δοθεί από τον Αναστάντα Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν। Όπως πιστευόταν, ο Χριστός αφήνει τις ψυχές να βγουν ελεύθερες τις "απολάει" στο τόπο όπου έζησε η κάθε μια.

ΠΕΙΡΑΪΚΗ-ΠΑΤΡΑΪΚΗ Α.Ε., ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝ.

2011-06-08T09:56:00.000-07:00

Saint Demetrius, Apostles Peter and Paul of Romanos Patras.

Little priest without gremial , the Zastovis Charalampos.

ΩΣ ΤΡΙΕΤΕΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ, ΑΠΟ ΤΗΣ ΠΡΟΩΡΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟΝ ΕΚΔΗΜΙΑΣ.

ΣΤΟΝ ΣΕΒΑΣΤΟ ΜΟΥ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΪΚΗ,

Γ.Α., Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΕ ΕΔΙΔΑΞΕΝ ΤΑΣ ΥΨΗΛΑΣ ΑΡΕΤΑΣ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, TIMΩΝΤΑΣ ΣΥΝΑΜΑ ΤΗΝ ΗΜΕΤΕΡΑΝ ΜΗΔΑΜΙΝΟΤΗΤΑ ΔΙΑ ΤΗΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΥΤΙΜΟΥ ΦΙΛΙΑΣ ΤΟΥ.

Ομιλώντας περί δικαιοσύνης.

‘’ Ο σύ μισείς μηδενί ποιήσεις.’’

Το ευαγγελικόν ρητόν καλύπτει τον έναν χώρον της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Τον αποθετικόν χώρον της ηθικής.

Θα ηδύνατο να λεχθή: όπως δεν θέλεις να σε αδικήσουν, μηδέ ένα να αδικής.

Το ευαγγελικόν παράγγελμα, κατ’ ουσίαν, επιτάσσει μίαν των θεμελιωδών προϋποθέσεων πάσης ανθρωπίνης κοινωνίας και ουσιωδέστατον γνώρισμα του ηθικού ατόμου: την δικαιοσύνην.

‘’ Ο σύ μισείς, μηδενί ποιήσεις.’’: μην κάνεις ό,τι δεν θέλεις να σου κάνουν.

Η παραγγελλομένη αρετή είναι η δικαιοσύνη. Αυτή, μία ούσα, έχει δύο εννοίας, μίαν ηθικήν και μίαν νομικήν έννοιαν. Κατά την ηθικήν έννοιαν: δικαιοσύνη είναι η ιδιότης η κατευθύνουσα την βούλησιν, ουδέν αλλότριον δικαίωμα να προσβάλλη.

Υπό την αυτήν έννοιαν, ο μέγας Ρωμαίος νομοδιδάσκαλος Ουλπιάνος ορίζει την δικαιοσύνην:

‘’ Ως σταθεράν βούλησιν εκάστου το ίδιον απονέμεσθαι δίκαιον.’’

Υπό την νομικήν έννοιαν, δικαιοσύνη είναι μία των τριών θεμελιωδών λειτουργιών της πολιτειακής εξουσίας, δι’ ης απονέμεται το δίκαιον.

Το ευαγγέλιον όμως και αι εντολαί του υπάγονται εις την σφαίραν της ηθικής, ουχί του δικαίου.To απόλυτον δίκαιον θ’ αποδοθή κατά την Β’ του Κυρίου Παρουσίαν.

Είναι κανόνες απευθυνόμενοι εις τον εσωτερικόν (έσω) άνθρωπον και εις την συνείδησίν του. Η παράβασις του κανόνος της ηθικής δεν συνεπάγεται –σήμερον-τιμωρίαν. (sanctio.)

Η τιμωρία του παραβάτου των ηθικών κανόνων, είναι αμιγώς τιμωρία ψυχική, δεν έχει κανένα σωματικόν εξαναγκασμόν ή περιορισμόν ή σωματικήν ή οικονομικήν βλάβην.

Το στοιχείον του εξαναγκασμού διαφορίζει τον κανόνα δικαίου (νόμον) από τον κανόνα της ηθικής.

Ας ασχοληθώμεν όμως με την η δικαιοσύνη, ως τάση του ατόμου, ως αρετή αυτού.

Αρκετοί υποστηρίζουν, ότι η ιδέα της δικαιοσύνης είναι έμφυτος εις τον άνθρωπον. Τούτο αποτελεί πλάνην. Πιθανώς να κατέστη, δευτερογενώς, έμφυτος εις τον κοινωνικόν άνθρωπον, εκ κληρονομικότητος. Αλλά τούτο πολύ τολμηρόν και αμφίβολον είναι.

Ο εις την φύσιν ζων προκοινωνικός αρχέγονος εκπεσών του Παραδείσου άνθρωπος, δεν είχεν ιδέαν δικαιοσύνης. Ουδέ αδικίας. Δεν είχε πίνακα αξιών καθοριστικόν της συμπεριφοράς του. Αι ανάγκαι του, μεταβαλλόμεναι εις επιθυμίας, εξωθούν αυτόν εις ικανοποίησιν ,άνευ προεκτιμήσεως, αν η ικανοποίησις ήτο κακή ή καλή.

Ο αρχέγονος άνθρωπος ήτο προγενέστερος του κακού και του καλού.

Σύστημα ηθικών αναστολών δεν υπήρχε. Υπήρχον τα κατασταλτικά μέτρα της ισχύος άλλου ατόμου. Ουδέν ίδιον είχεν ουδείς. Η μετ’ άλλου ρήξις θα ήτο συμπτωματική, δια τους ολίγους καρπούς δένδρου, ους θα διεξεδίκουν εκ συμπτώσεως, κατά την πόσιν ύδατος, δια την προτεραιότητα, δια την περίπτυξιν γυναικός κλπ.

Καθ‘ όλας αυτάς τας περιπτώσεις, η ισχύς απεφάσιζεν ως και εις παν ζώον. Εκ των φαινομένων αυτών εξεπήγασεν και η περιβόητος ρήσις: το δίκαιον του ισχυροτέρου. Ορθώς, όμως, παρατηρεί ο Ρουσσώ: η ισχύς δεν αποτελεί δίκαιον. Και συμπληρούμεν: Η ισχύς επιβάλλει την θέλησίν της, και τούτο δυναμένη, δεν έχει ανάγκην δικαίου.

Ο αρχέγονος – προϊστορικός εκπεσών άνθρωπος δεν είχε συνείδησιν δικαίου. Η περί δικαίου, ηθικής και δικαιοσύνης αντίληψις, προκύπτει και αποβαίνει συνείδησις του ατόμου από την πρώτην κοινωνικήν οργάνωσιν της ζωής: Η αφ’ ης ο άνθρωπος, ο μη έχων τι πρότερον, είχεν τι πλέον. Και τότε ήρχισαν δικαιώματα και καθήκοντα. Και η υποχρέωσις του σεβασμού του αλλοτρίου δικαιώματος προέκυψεν: η δικαιοσύνη, ως ανάγκη σεβασμού των δικαιωμάτων επ΄αμοιβαιότητι.

Και προέκυψεν και η αξία της δικαιοσύνης ως αρετής, από την οδυνηράν εμπειρίαν της αδικίας. Και με τας εμπειρίας της ιδικής του οδύνης, αναπλάθει και την οδύνην των άλλων, ανακαλών της προσωπικάς του εμπειρίας.

Και δίχως εμπειρίας οδύνης δεν υπάρχει άνθρωπος.

Η οδυνηρά εμπειρία από ό,τι δεν ήθελε να πάθη και το υπέστη ο άνθρωπος, αυτήν τον καλεί να αναπλάση το ευαγγελικόν ρητόν και ‘’ο μισεί μηδενί να ποιήση’’ και να οπλισθή με την βούλησιν του δικαίου.

Και έθιμον και συνήθεια κατέστη και ανθρωπίνη αρετή.

Εις την εδραίωσιν και διάδοσιν της δικαιοσύνης ως αρετής, μεγάλως συνέβαλεν και το δίκαιον , το τεθέν υπό της πολιτείας συν τη παρόδω των αιώνων. Νόμοι πλέον ερρύθμιζον τας μεταξύ των ατόμων σχέσεις: το θέτον δικαίον.

Οι αρχαίοι Έλληνες, εξαιρέτως, την περί δικαίου, και ιδιαιτέρως, την περί δικαίου έννοιαν, ως αρετήν, προήγαγον.

Και ο ακολουθήσας Χριστιανισμός, δια της Ενανθρωπήσεως του Χριστού, έτι μάλλον, την αρετήν της δικαιοσύνης εθεμελίωσεν, προσδώσας εις αυτήν και θρησκευτικού καθήκοντος υψηλού την χροιάν. Και πνεύμα επιεικείας, συνάμα, και πραότητος και μακροθυμίας και αυτοθυσίας. Ο αρχαίος Ορέστης, φονεύει την προδώσασαν και φονεύσασαν τον πατέρα του, Κλυταιμνήστραν. Ο χριστιανός Άμλετ φονεύει μόνον τον εραστήν της μητρός του, ουχί την μητέρα του. Και αυτόν μετά από βασανιστικούς και εκμηδενιστικούς δισταγμούς, και όταν πείθεται, ότι η πράξις του δεν είναι έγκλημα, αλλά απονομή της δικαιοσύνης. Αλλ’ η δικαιοσύνη αυτή, ης γίνεται όργανον και φορεύς ο Άμλετ, εξαιρεί της τιμωρίας την μητέρα του. Η χριστιανική του συνείδησης του την απαγορεύει. Η έννοια της δικαιοσύνης, από τον Ορέστην, έως τον Άμλετ, (π.Χ έως μ.Χ) έχει εξελιχθή σημαντικά.

Έως προ του πολέμου, εις την Μάνην και τα Σφακιά, επεκράτει και αιματοκύλιεν οικογενείας, το διαβόητον έθιμον της β ε ν τ έ τ α ς (αντεκδικήσεως). Η εξέλιξης των καθόλου πολιτιστικών συνθηκών της ζωής και η εξέλιξις της έννοιας της δικαιοσύνης, επέδρασαν και εξήλειψαν το έθιμον τούτο πρωτογόνων, αυτοδικουσών κοινωνιών.

Βεβαίων υπάρχουν και χώροι ολόκληροι, όπου το έγκλημα ακμάζει, εις βαθμόν αποσυνθετικόν και ανησυχητικόν, ιδίως τα κατά των ηθών αδικήματα. Παρά ταύτα, η βοερά κατακραυγή της κοινωνίας κατά του φαινομένου, μαρτυρεί την εξέλιξιν της έννοιας, εις βάθος.

Το ευαγγελικόν ρητόν: ’’Ο συ μισείς, μηδενί ποιήσεις’’, είναι παράγγελμα δια την τήρησιν της δικαιοσύνης. Αφορά εις την δικαιοσύνην, ως υποκειμενικήν βούλησιν, ως αρετήν, και ουχί ως κανόνα, του οποίου η μη τήρησις, συνεπάγεται τιμωρίαν, τοιαύτην συνεπάγονται τα παραγγέλματα της πολιτειακής βουλήσεως, τα εκπεφρασμένα εις νόμον.

Αι ομοιότητες της δικαιοσύνης, ως υποκειμενικής βουλήσεως και αρετής και της δικαιοσύνης, ως πολιτειακής λειτουργίας, έγκειται 1) Εις τον σκοπόν: Και αι δύο αποσκοπούσαν εις την ευόδωσιν της δικαιοσύνης και την εξαφάνισιν των αδικοπραξιών. 2) Εις την αλληλεπίδρασιν των. Και αι δύο, αμοιβαίως, ενισχύονται και αυξάνουν εις βάθος και εύρος.

Η δικαιοσύνη, ως κρατική, απονεμητήριος του δικαίου λειτουργία, ενισχύει την βουλητικήν τάσιν του μη αδικείν, δια των εξαγγελομένων ποινών, εθίζουσα προς τούτοις τους σωφρονεστέρους εις συμπεριφοράν δίκαιαν, και ήθος, ολίγον κατ’ ολίγον, δικαίου.

Ειδοποιός διαφορά της δικαιοσύνης, ως βουλητικής τάσεως και αρετής και της δικαιοσύνης, ως πολιτειακής λειτουργίας, αποτελεί ο εξαναγκασμός και η τιμωρία, ην επιβάλλει η λειτουργία δικαιοσύνη.

Η δικαιοσύνη ως αρετή, αντιθέτως, ουδεμίαν επιβάλλει τιμωρίαν.

Η δικαιοσύνη ως κρατική λειτουργία απευθύνεται εις την συμπεριφοράν του ανθρώπου, δηλαδή εις την εξωτερικευμένην και υλοποιημένην εις αντικειμενικήν υπόστασιν, δια πραγματώσεως ή απόπειρας πραγματώσεως, βούλησιν.

Συγγενής προς την δικαιοσύνην είναι η έννοια αγάπη. Συγκλίνουν αμφότεραι και ομοιάζουν ες τον σκοπόν, Και αι δύο τείνουν εις το καλόν του ανθρώπου. Προς τούτοις, η αγάπη είναι ευρυτέρα της έννοιας της δικαιοσύνης. Η αγάπη, υπάρχουσα εις μίαν ψυχήν, αποκλείει την αδικίαν και συνεπώς εξασφαλίζει την δικαιοσύνην. Τούτο δεν κατορθώνει η δικαιοσύνη δια την αγάπην. Διαφορίζονται δε, μεταξύ των, κατ’ είδος, εις την μέθοδον και εις το πλάτος. Η δικαιοσύνη καλύπτει τον αποθετικόν χώρον της ηθικής. Καθορίζει τι δέον να μη πράττη ο άνθρωπος, δια το καλόν του άλλου. Η αγάπη, αντιθέτως, παραγγέλλει τι δέον να πράττη ο άνθρωπος, δια το καλόν του άλλου. Και ούτω καλύπτει τον θετικόν χώρον της ηθικής.

Η δικαιοσύνη είναι επιταγή απαγορεύσεων. Η αγάπη επιταγή πράξεων.

Η δικαιοσύνη εκφράζεται δια του: ‘’ ούτω ποιήτε τοις άλλοις, ό,τι αν οι άλλοι θέλητε ποιούσιν υμίν’’.

Επίσης και με την πειθαρχίαν, έχει συγγένειαν η δικαιοσύνη. Η αποφυγή της αδικίας απαιτεί συχνά αυτοπειθαρχίαν, αυτοκυριαρχίαν.

Αλλά και με την ελευθερίαν συνδέεται η δικαιοσύνη. Ο σεβόμενος τα αλλότρια δικαιώματα, σέβεται την ελευθερίαν του άλλου.

Το παράγγελμα προς δικαίαν βούλησιν και συμπεριφοράν είναι συγγενές προς την ελευθερίαν διττώς. Συναρτάται προς την ελευθερίαν του ανθρώπου από το ένστικτον. Κατά τον βαθμόν τον οποίον, ο άνθρωποςδεν κάμνει εις άλλον, ό,τι δεν θέλει να υποστή, απελευθερούται από τας επιταγάς και την δεσποτείαν του ενστίκτου.

Ακόμη, το ‘’ου μισείς, μηδενί ποιήσεις’’ έχει συγγενή έννοιαν προς το σωκρατικόν ρητόν:

‘’Ελοίμην αν αδικείσθαι ή αδικείν’’.

Η Σωκρατική αυτή θέσις ανυψούται υπεράνω της ανθρωπίνης αντιλήψεως περί δικαιοσύνης. Ο μέγας της αρχαιότητος σοφός δηλώνει: Αν ανεπλεκόμην εις τας λαβίδας του διλήμματος: τι πρέπει, να αδικήσω, ή, να αδικηθώ; Θα εξέλεγον ως κάλλιον, να αδικηθώ, παρά να αδικήσω. Και το εξέλεξεν εξαιρόμενος εις μίαν εκθαβωτικήν συνέπειαν κορυφαίαν. Εξέλεξεν το αδικείσθαι του αδικείν, όταν το αδικείν θα του προσέφερεν την ζωήν, και το αδικείσθαι τον θάνατον. Προετίμησεν να αποθάνη αδικούμενος, παρά να ζήση αδικών, δια της παραβάσεως του νόμου, αφού τοιαύτη ήτο η αρχή του. Και εις τον βωμόν της εθυσιάσθη. Και ανυψώθη εις τας κορυφάς της αιωνιότητος, αναβαλλόμενος φως θεοφόρον. Εάν, λοιπόν, προτιμήσης να αδικηθής, παρά να αδικήσης, συνακόλουθον είναι, ουδέποτε να αδικήσης. ‘’Εν τω μείζονι εμπεριέχεται το έλασσον’’.

Εις την ρήσιν του ευαγγελίου αντιτίθεται και η ρήσις: περί δικαίου του ισχυροτέρου.

Τούτο καταλύει πάσαν έννοιαν δικαιοσύνης και ως απονεμητικής του δικαίου λειτουργίας και έτι περισσότερον, ως τάσεως βουλήσεως και αρετής.

Η αξία του ρητού και κολοσσιαία και πασίγνωστος είναι δα τον πολιτισμένον άνθρωπον.

Ο προκοινωνικός άνθρωπος, ως είπομεν, δεν είχε συνείδησιν του δικαίου και του αδίκου. Έδρα δια την ικανοποίησίν του, αδιαφορών δια τα πάντα. Τον ανεχαίτιζεν μόνον η ισχύς ενός εκ συμπτωματικής αντιθέσεως αντιπάλου. Δι’ αυτόν τον άνθρωπον το παράγγελμα δεν είχεν, ούτε σημασίαν, ούτε αναγκαιότητα. Και φυσικά, θα ήτο αυτονόητον δια τον πολιτισμένον. Τα πράγματα, όμως , δεν έχουν ούτω. Η καθημερινή πρακτική της συμπεριφοράς, άλλη, και η δεοντολογία αυτής άλλη.

Εις την πραγματικότητα, συμφέροντα συγκρούονται προς συμφέροντα. Επιδιώξεις διασταυρούνται προς επιδιώξεις. ‘’Εγώ.’’ μαίνονται κατά των άλλων ‘’εγώ’’.

Και εις την ανθρώπινην ψυχήν, αντίδρομοι άνεμοι ανάσσουν, συγκρουόμενοι εις τον στρόβιλον του περί υπάρξεως και υπεροχής αγώνος.

Το εγώ, ανήμερον, εκ του ερεβώδουν βάθους, καταδυναστεύει την συμπεριφοράν μας. Και όσοι έχουν σύστημα αναστολών, αντιστέκονται εις τις παρορμήσεις του, και το κατανικούν και φέρουν ανταξίως τον χαρακτηρισμόν του πολιτισμένου όντος, του προικισμένου με το πανίσχυρον φως του κρανίου: τον ελέγχοντα λόγον. Δεν έχουν όμως οι πάντες δεσπότην τον λόγον.

Και οι μη έχοντες του λόγου τον έλεγχον, φέρονται και προς την άλογον ικανοποίησιν της επιθυμίας, θολούμενοι υπ’ αυτής. Ούτοι δε διστάζουν, ή και όσοι διστάζουν ενδίδουν εις την ζωώδη κραυγήν της επιθυμίας ή του μίσους ή του συμφερόντος και πράττουν και ό,τι δεν θέλουν να υποστούν. Και αν δεν έχουν πόρωσιν συνειδήσεως, υφίστανται την βάσανον των τύψεων και χάνουν την ψυχικήν των ισσοροπίσν και το αίσθημα ασφαλείας, το απαραίτητον δια τον άνθρωπον.

Και δι’ αυτούς εις την πελώριαν της γης έκτασιν, δεν υπάρχει σπιθαμή να τους δεχθή εν γαλήνη. Δι’ αυτούς ισχύει ο δραματικώτατος στίχος του Καβάφη;

΄΄ Τη ζωή σου, σ’ αυτή την κώχη

που τη χάλασες

σ’ όλη τη γη τη χάλασες ΄΄.

Ο σαιξπηρικός βασιλεύς Μάκβεθ, εκ φιλοδοξίας κινούμενος, φονεύει τον βασιλέα Ντόγκαν, ίνα σφετερισθή τον θρόνον, και αι τύψεις, ως Ερινύες, τον κατασπαράσσουν. Ικανοποίησε την φιλοδοξίαν του, αλλά έχασε την ευτυχίαν του.

Ο Ζολά εις την Τερέζαν Ρακέν, περιγράφει το τελειότατον έγκλημα δύο εραστών παρανόμων, οι οποίοι φονεύουν το δυστυχή σύζυγον της Τερέζας και φίλον του εραστού. Και έκτοτε ο φονευθείς σύζυγος τους κατεδίωκε παντού και η ζωή των κατέστη μαρτύριον αφόρητον.

Ο Ντοστογιέφσκι, μέγας γνώστης της ένδον αβύσσου, περιγράφει τα σχέδια του Ρασκόλνικωφ, δια την μετά τον φόνον της γραίας τοκογλύφου, ζωήν του. Και μετά τον φόνον ακολουθεί το μαρτύριον της ψυχής, από το οποίον τον λυτρώνει η παραδοσίς του εις τας αρχάς και η τιμωρία.

Και την ψυχικήν δυστυχίαν ολοκληρώνουν οι υπό της τύψεως αυτής προκαλούμεναι ποικίλαι αποτυχίαι. Η τρικυμία της ψυχής κλυδωνίζει αδυσωπήτως ολόκληρον την έκτασιν της δραστηριότητος του ατόμου. Η επαγγελματική επίδοσις μειώνεται και η οικονομική κατάστασις νοσεί. Και αν δεν υπάρξει σύντομος αποκατάστασις της ψυχικής ισσοροπίας, τότε με βέβαιον βήμα επελαύνει ο πολύτροπος όλεθρος:

‘’ Τα γαρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος.’’

Ο συμμορφούμενος, όμως, με το ευαγγελικόν παράγγελμα, και ακολουθών τον δίκαιον δρόμον, αντί της υπό της οδύνης ακολουθομένης κατά πόδας στιγμιαίας και χαμαιζήλου ηδονής, δρέπει την υψηλόφρονα ηδονήν του μη αδικήσαντος: την γαλήνην της συνειδήσεως. Ο μέγας σοφός της αρχαιότητος, ο Σωκράτης, δια την υψιπετή ηδονήν της αρμονίας της συνειδήσεως προσέφερεν την ζωήν του εις τον βωμόν του ιδανικού του: ‘’Ελοίμην αν αδικείσθαι ή αδικείν.’’

Και έπραξεν ούτω, διότι δεν υπάρχει μεγαλυτέρα και υψηλοτέρα ηδονή από την μακαριότητα της αταράχου συνειδήσεως.

Αυτή είναι η ως προς το άτομον το ίδιον, σημασία και αξία της ηθικής και δικαιοσύνης. Αλλά το άτομον είναι συνηρτημένον με σύνολα, επί των οποίων επιπίπτει η το άτομον περιβαλλούσα δυστυχία. Ή, αντιστρόφως, τα διαποτίζει η ευτυχία αυτού.

Η οικογένεια, το στενώτερον σύνολον με το οποίον το άτομον συναρτάται, υφίσταται τας καταστάσεις και τας περιπετείας αυτού. Από την δυστυχίαν του μέλους της, υποφέρει ψυχικώς όλη η οικογένεια. Χάνει και αυτήν την γαλήνην και ισσοροπίαν της.

Η πνευματική ανάπτυξις των μελών της παρεμποδίζεται ολίγον ή πολύ. Και μέρος της κοινής περιφρονήσεως δια το μέλος της, αντανακλά και εις αυτήν. Προς τούτοις, η ψυχική κατάστασις επιδρά και επί της ορθότητος των σκέψεων των μελών της.

Και φυσικά, τας ψυχικάς περιπετείας και τας πνευματικάς, ακολοθούν και οικονομικαί περιπλοκαί, ως δη την σήμερον μεσούντος του Δ.Ν.ΤΑΜΕΙΟΥ.

Το Κράτος, το υπό δικαίων πολιτών απαρτιζόμενον, κατακτά εσωτερικήν γαλήνην και ασφάλειαν. Αι αδικοπραξίαι και τα εγκλήματα περιορίζονται και η πολιτιστική του στάθμη ανεβαίνει, η οικονομική του κατάστασις προάγεται.

Και η κοινωνία υγιαίνει, όταν η αδικοπραξία και το έγκλημα περιορίζονται. Αρμονία, σύμπνοια, φιλία επικρατεί εις τας σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, δια της δικαιοσύνης. Και τα άτομα ευτυχούν, μη θιγόμενα, εις ό,τι εις αυτά ανήκει.

Μέγα μέρος της ανθρωπίνης δυστυχίας οφείλεται εις την δράσιν των ανθρώπων κατ’ αλλήλων.

Και ειδικά την σήμερον οι σφετερισθέντες το λαϊκόν δίκαιον και επιταγήν, και χρησιμοποιήσαντες όλως ιδιοτελώς την εκ του ιδίου λαού δοθείσαν καθέδραν των, έφερον και την χώρα μας εις αυτήν την πνιγηράν κατάστασιν

Πολέμοι, επαναστάσεις, φόνοι, ληστείαι, μοιχείαι, αρπαγαί, κλοπαί, σφετερισμοί, συκοφαντίαι, και ό,τι ο ποινικός κώδιξ περιλαμβάνει κακόν, αθλιότης, δυστυχία, αφετηρίαν έχει την αδικοπρακτούσαν συμπεριφοράν του ανθρώπου. Ωκεανοί αιμάτων και δακρύων, οφείλονται εις το γεγονός, ότι ο άνθρωπος δεν έκαμεν γνώμονα της συμπεριφοράς του το ‘’ο συ μισείς μηδενί ποιήσεις.’’ Αν εφθάναμεν να γίνει το παράγγελμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού γνώμων των πράξεών μας, η κοινωνία θα εγίνετο κοινωνία δικαίων και οι άνθρωποι θα απηλευθερούντο από το μέγα βάρος των δεσμών της οδύνης, τα οποία χαλκεύει ο άνθρωπος εις τον άνθρωπον. Τότε μόνον ο άνθρωπος θα έχει κατανικήσει το κτήνος, όταν θα τηρή το ευαγγελικόν παράγγελμα, και τότε η κοινωνία θα είναι κοινωνία ανθρώπων πράγματι. Και τότε ο πολιτισμός της αποβαίνει ουσιαστικός, όταν αποκτά εσωτερικότητα, δηλαδή ήθος. Και τότε μόνον έχει αξίαν και ο τεχνικός και υλικός πολιτισμός, όταν τον επιστεγάζει η άνοδος των ηθών.

Ο τεχνικός πολιτισμός είναι προϋπόθεσις της υλικής ευημερίας και η υλική ευημερία έχει μεγαλυτέραν αξίαν συνοδευομένη και υπηρετούσα την ηθικήν άνοδον. Δια της υλικής ευημερίας και των ολιγωτέρων, δι’ οικονομικούς λόγους στενοχωριών, παρέχεται ο χρόνος καλλιέργειας ψυχικής και ηθικής βελτιώσεως του ανθρώπου, εξανθρωπισμού του ανθρώπου, άλλως η υλική ευημερία και η τεχνική πρόοδος πολύ ολίγην σημασίαν θα είχον.

Η αξία, λοιπόν, του ρητού είναι τεράστια, συνδεομένη προς το ήθος του ατόμου και την πολιτιστικήν στάθμην της κοινωνίας.

Ο πολιτισμός μίας κοινωνίας δεν βαθμολογείται από τα τεχνικά της μέσα και τον πλούτον της, αλλά από τα ήθη της και τον ανθρωπισμόν της.

Το δίκαιον ήθος, η τείνουσα προς την δικαιοσύνην βούλησις, καλλιεργείται δια της αγωγής, παιδιόθεν.. Από την νηπιακήν ηλικίαν του ανθρώπου πρέπει να αρχίζη, η κατάλληλος αγωγή, δια συμβουλών, ηθοπλαστικών μύθων, παρακινήσεων, ηθικής φύσεως τιμωριών.

Μεθοδικώς και αδιακόπως πρέπει να γίνεται γνωστή εις τον νήπιον και τον παίδα η διαφορά του καλού και του κακού.

Ολόκληρος η οικογενειακή αγωγή να παύση να είναι αγωγή του ‘’ευχαριστώ’’ και του ‘’παρακαλώ’’ και του ‘’εσείς’’, δηλαδή αγωγή σημεροπαπαδίστικου τύπου, όπου μέσα μας συμβιβάζονται δυο ηθικές. Τη μία εμείς κηρύσσουμε, αλλά δεν χρησιμοποιούμε, την άλλη χρησιμοποιούμε, αλλά δεν …ομολογούμεν….

Να αποβή αγωγή ψυχής και ήθους, αγωγή ουσίας, ουχί αγωγή τύπων. Να ασκείται το παιδί εις δικαίαν συμπεριφοράν, κατά τα παιχνίδια αυτού και τας σχέσεις του με άλλα παιδιά. Εις το σχολείον δημοτικόν, γυμνάσιον και λύκειον να αποβή κέντρον βαρύτητος η του ήθους αγωγή και να καθιερωθώσι βραβεία ήθους,τα βραβεία γνώσεων δευτερεύουσαν έχουν σημασίαν.

Σημασίαν δεν έχει ο ‘’πολλά ειδώς, αλλ’ ο σοφά ειδώς.’’

Η σημασία, η πελώρια του ‘’ο συ μισείς μηδενί ποιήσεις’’ δια το άτομον, την ανθρωπότητα, την κοινωνίαν, είναι εκ των ων ούκ άνευ. Άπαντες ας το αναγράψωμεν εις της ψυχής μας το βάθος και ας φωτίζει τας πράξεις μας.

‘’Τι γάρ ωφελήσει άνθρωπον, αν τον κόσμον όλον κερδίσει, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή.’’

Με τον τρόπον αυτόν θα βαδίσωμεν την λεωφόρον μίας κοινωνίας δικαίων και όσον γίνεται ανθρώπων ολιγώτερον δυστυχών και ολιγώτερον κατακρεουργημένων εκ του Δ.Ν.Τ. , απόρροια κακής πολυετούς και αδίκου διαχειρίσεως του κοινού τοπικού πλούτου εκ των κρατούντων τας τύχας και την ζωήν μας, των μη τηρούντων το: « ο συ μισείς ετέρω μη ποιήσεις»।

29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2011. Η ΤΩΝ ΡΩΜΑΝΑΙΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ.

2011-06-06T13:46:00.000-07:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΑΤΡΩΝ.

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ: ΑΓΙΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ.

Ο εν λόγω Ιερός Ναός θα τελέση την ετήσια ιερά πανήγυρή του ως εξής:

1. Την Τρίτη ( 28- Ιουνίου- 2011) και ώρα 19.00" θα τελεσθή ο Μέγας της ημέρας Εσπερινός, χοροστατούντος Αρχιμανδρίτου πατρός, τον οποίο θα ορίση η τοπικώς διοικούσα Εκκλησία.

2. Ανήμερα της εορτής (29-Ιουνίου-2011) και ώρα 07.00' έως ου εγχωρεί,

θα τελεσθή η Πανηγυρική της εορτής Θεία Λειτουργία, ωσαύτως Αρχιμανδρίτου πατρός χοροστατούντος,ον ήθελε η Διοίκησις εις το χωρίον πέμψει.

3. Το απόγευμα της ιδίας ημέρας, μετά τον μεθέορτον Εσπερινό και ώρα 20.00' θα λάβη χώρα η Λιτάνευση της Αγίας των Πρωτοκορυφαίων Εικόνας, ανά το χωρίον Ρωμανός.

Με δεδομένη την εν Χριστώ αλλά και εν ανθρώποις αγάπη μας, σας περιμένουμε να μας λαμπρύνετε με την πολύτιμη παρουσία σας, και να ξεχωρίσουμε και εμείς την ημέρα μας।

ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΑΤΡΑΣ. ΕΞΩΚΚΛΗΣΙΑ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΖΑΣΤΟΒΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΛΑΧΕΡΝΩΝ-ΠΑΝΑΧΑΪΚΙΏΤΙΣΣΑΣ.

2011-06-06T13:44:00.000-07:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ.

ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΑΤΡΩΝ .

Ανακοίνωσις.

Ως κατ' έτος είθισται , την Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος (13-6-2011),

η μεγίστη των συνάξεων, της ενορίας Ευχαριστιακή σύναξις, θα λάβη χώραν

εις το ιερόν εξωκκλήσιον Αγίας Παρασκευής Ζάστοβας, το οποίο αποτελεί πνευματική της ενορίας ιστορία αλλά και σύγχρονο μάρτυρα πάλαι ποτέ σφυζούσης ζωής.

Εκεί λοιπόν, εις την καρδίαν του Παναχαϊκού όρους, εις ένα τοπίο αγρίας ομορφιάς και επιτάσσοντος πνευματικήν περισυλλογήν, η Θεία Λειτουργία θα τελεσθή απ' ώρας 07.30' έως ώρας 10.00', εν πλήρη πραϋ΄τητι, άνευ μεγαλοπρεπούς χορείας.

Όσοι πιστοί και εραστές των ταπεινών και ανεπιτήδευτων θρησκευτικών εκδηλώσεων προσέλθετε, ο απλός των Ρωμαναίων, Πουρναροκαστριτών και Ελεκιστριάνων λαός θα χαρή μαζί σας, καθ΄ότι δεν τον έχει αγγίξει ακόμη η των αστών κατά μόνας φιλοσοφία.

Επ΄ευκαιρία δ' ενθυμηθείτε ότι:

Το ιερόν της Παναγίας Βλαχέρνας-Παναχαϊκιώτισας, εν όρει Παναχαϊκώ ωσαύτως κείμενον εξωκκλήσιον, -( παρά των λειψάνων του προπολεμικώς ανεγειρομένου και εγκαταλειφθέντος εν τη του Β' παγκοσμίου πολέμου λαίλαπι, νοσοκομείου νοσημάτων θώρακος),- θα Λειτουργήση την πρώτην του Ιουλίου Κυριακήν (3-7-2011).

The boss of little devils knew something more...

2011-06-06T13:40:00.000-07:00

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΠΡΩΤ/ΦΑΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ ΡΩΜΑΝΟΥ.

Ο ΕΚΤΟΣ ΚΟΝΚΛΑΒΙΟΥ , ΠΑΠΑΖΑΣΤΟΒΗΣ.

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ – ΠΑΟΛΟ ΚΟΕΛΙΟ

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/2011/05/

Translation: Charalampos Zastovis

Μια ομάδα διαβόλων προσπαθούσαν να εισέλθουν στην ψυχή ενός άγιου ανθρώπου που ζούσε κοντά στο Κάιρο. Είχαν ήδη προσπαθήσει να τον δελεάσουν με γυναίκες από τη Νουβία, αιγυπτιακά τρόφιμα, θησαυρούς της Λιβύης , αλλά τίποτα δεν λειτούργησε.

Μια μέρα, ο Σατανάς πέρασε και είδε τις προσπάθειες των υπηρετών του.

- Είστε απελπιστικοί - είπε ο Σατανάς. - Δεν έχετε χρησιμοποιήσει τη μόνη τεχνική στην οποία κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί. Θα σας διδάξω.

Πήγε πάνω από τον άγιο άνθρωπο και ψιθύρισε στο αυτί του:

- Θυμάσαι τον ιερέα που μελετούσε κάτω από την καθοδήγησή σου; Μόλις έγινε Επίσκοπος της Αλεξάνδρειας.

Αμέσως, ο άγιος άνθρωπος γέμισε οργή και βλασφήμησε ενάντια στην αδικία του Θεού.

- Την επόμενη φορά, χρησιμοποιήστε αυτόν τον πειρασμό - είπε ο Σατανάς στους υπηρέτες του।

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΠΑΟΛΟ ΚΟΕΛΙΟ.

2011-05-30T10:43:00.000-07:00

Ποτέ μην φοβάσαι να προσποιηθείς αδυναμία. – Πάολο Κοέλιο

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/2011/05/

Translation: Charalampos Zastovis

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ ΡΩΜΑΝΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ , Ο ΕΚΤΟΣ ΚΟΝΚΛΑΒΙΟΥ, ΖΑΣΤΟΒΗΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

Ένας σοφός κινέζoς δάσκαλος έχει να πει αυτό για τις στρατηγικές των πολεμιστών του φωτός:

«Πείσε τον εχθρό σου, ότι θα κερδίσει πολύ λίγα αν επιτεθεί εναντίον σου. Αυτό θα μειώσει τον ενθουσιασμό του.»

«Μην ντρέπεσαι να κάνεις μια προσωρινή απόσυρση από το πεδίο αν δεις ότι ο εχθρός σου είναι ισχυρότερος από εσένα. Δεν μετράει αν κερδίζεις ή χάνεις μία μόνο μάχη.»

«Ακόμα κι αν είσαι πολύ ισχυρός, ποτέ δεν πρέπει να ντρέπεται να προσποιηθείς αδυναμία. Αυτό θα κάνει τον εχθρό σου να φερθεί απερίσκεπτα και να επιτεθεί πάρα πολύ σύντομα».

«Γνώρισε τον εχθρό σου και γνώρισε τον εαυτό σου και θα μπορείς να παλέψεις εκατό μάχες χωρίς καταστροφή.»

«Το να πολεμάμε και να κατακτάμε όλες τις μάχες μας δεν είναι υπέρτατη τελειότητα. Υπέρτατη τελειότητα συνίσταται στο σπάσιμο της αντίστασης του εχθρού χωρίς μάχη.»

«Οι ευκαιρίες πολλαπλασιάζονται όταν ‘’αρπάζονται’’.»

«Πρέπει να πιστεύεις στον εαυτό σου। »

Romamos Patras, Saint Demetrius.from little priest zastovis.

2011-05-20T00:49:00.000-07:00

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ (ΠΕΜΠΤΗ) ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ, ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ. (ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ).

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΑΓΙΩΝ ΠΡΩΤ/ΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ, ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ. (little priest Zastovis).

Εξαίσια, θαυμαστά και ριζοσπαστικώς ανατρεπτικά γεγονότα δια τα ήθη και έθιμα της εποχής εκείνης, λαμβάνουν χώρα εις την ιδιότυπον ενδεχομένως και παράδοξον δια τους οξυγωνίως σκεπτομένους, συνάντησιν του Κυρίου παρά το φρέαρ του Ιακώβ μετά μίας γυναικός, Σαμαρείτιδος τη καταγωγή, αλλά και μάλλον στερουμένης της καλής έξωθεν μαρτυρίας.

Ορώμεν το ανείπωτο μεγαλείο του συγκαταβάντος Θεού να συναντάται, να συνδιαλέγεται και να αλλάση απόψεις όντως όντος ζωής μετά της γυναικός εκείνης, ή οποία αισθανομένη τα λάθη της, ίσως και εκ τύψεων λόγω του ασταθούς της συζυγίας της, εντρέπεται και να ομολογήση την ύπαρξιν εν τη ζωή της ανδρός τινός, αν και μετρά πέντε πρώην άνδρας, και του παρόντος εν ελευθέρα συμβιώσει συντρόφου της ζωής αυτής.

Δι’ ολίγης φαντασίας και με γνώμονα το πουριτανίστικο και Ιησούτικο σκεπτικό ορισμένων φαρισαιο- θρησκειοφρουρών του τότε αλλά και του σήμερα, δυνάμεθα να καταλάβωμεν την δεινή θέση της, ως γυναίκας, ως Σαμαρείτιδος εμπρός δη ενός Ιουδαίου, ως φεμινίστριας, και μάλιστα ως λάθρα διαγούσης και εν διαρκεία πτώση εξαγοραζομένη τον βίο της.

Όντως η γυναίκα της εποχής εκείνης δεν ευρίσκετο και εις καλυτέραν θέσιν της κοινωνικής κλίμακος και διαστρωματώσεως του ανθρωπίνου γίγνεσθαι. Αντιμετωπίζετο σχεδόν ως πράγμα (res), ως κτήμα προγαμιαίως του πατρός της, και μετά τον γάμο του συζύγου της. Οι έξοδοι εκ της οικίας ήσαν ελάχιστες και η επιβολή της όλης του σώματος υφασματοσκιάσεως απαραίτητος, (και επί τούτου, αδίκως μεμφόμεθα το Ισλάμ ως εφευρέτη της μπούργκας).

Σε δεύτερο πλάνο ο τρόπος του ζειν και πολιτεύεσθαι της Σαμαρείτιδος ήτο λίαν απαράδεκτος δια τους καθωπρεπιστές του κραταιώς κρατούντος, εν τοις όμμασιν των ανθρώπων μόνον, συστήματος του στρουγγίζειν, ελέγχειν και εκμεταλλεύεσθαι τας ανθρωπίνους μάζας.

Και όμως δια τον Χριστόν ήτο αυτό ακριβώς που δια της ενσαρκώσεώς Του ήρθε ν’ αναζητήση, να εύρη, να νουθετήση, να θεραπεύση, να σώση, και να συναναστήση εν Εαυτώ.

Ήτοι το χαμένο πρόβατο της απολύτως ηγαπημένης Ποίμνης Του, ήν τω τιμίω Αυτού αίματι εξηγόρασεν εκ της κατάρας του Νόμου.

Είδεν ο Κύριος τον έσω αυτής κόσμον, αντελήφθη την ένθερμον αυτής ροπήν προς τον Θεόν και όχι μόνον συνδιαλέγεται μετ΄αυτής αλλά και εκ των χειρών της ζητεί να πίη ύδωρ, -και σπανιωτάτως ζήτησε παρά τοις ανθρώποις ο Χριστός υλικόν τι.-

(Αλήθεια τι άραγε θα ηδύνατο να είπη τις ταγμένος εν τοις ίχνεσιν του Χριστού και Σωτήρος ημών, όταν δεν καταδέχεται να είπη καλημέρα εις τινάς εξ ημών των ολίγιστων, ενίοτε ούτε καν Αντίδωρον να δώση,-έστω και μη μεσολαβούσης των χειρών επαφής,- αν δεν είναι κάποιος «ένας» και δεν αντιπροσωπεύει δια τούτον, κάτι τι αποχρόν γηίνην δύναμιν και εξουσίαν;, ή επιτέλους, έστω το άκρον-άωτον της δουλοπρεπείας, τουτέστιν δείγμα, ίνα τούτο και έτεροι επιρρεπείς εν τη κύψει, να μιμηθώσιν;. )

Kαι είναι έκδηλος η απορία της Σαμαρείτιδος που ένας Ιουδαίος άγνωστος εις αυτήν, όχι μόνον την καταδέχεται αλλά και νερό της ζητά και έτερον πνευματικόν εν αστειρεύτω πηγή εις ζωήν αιώνιον αλλόμενον της προσφέρει.

Αλήθεια ποίος άνθρωπος γνωρίζει πόσες σκέψεις και λογισμοί θα ταλάνισαν τον νουν της πονεμένης εκείνης γυναικός, ίσως και οι πλέον ποταπές, και όμως αυτές οι σκέψεις κλιμακώνονται άρδην επί τα πρόσσω και άνω και διαβλέπει- σε συνάρτηση με την ψυχικήν της αγνότηταν, και το θείον αγαπώσα, υπόστασιν,- το ανείπωτον μεγαλείον και την υπερανθρωπίνην μοναδικότητα του αγνώστου Ιουδαίου ανδρός, του συνδιαλεγομένου ισοτίμως μετ’ αυτής και σεβομένου εις τα μάλλα, τα προσωπικά αυτής δεδομένα και ακτινογραφών υπεραρρήτως την όλην ταύτης ύπαρξιν και κεκρυμμένον βίον, χωρίς να την προσβάλλη εις το παραμικρό.

Και προχωρεί παρά πέρα ο Κύριος αποκαλύπτων μάλιστα εν τη προόδω του σωτηρίου δια ταύτην διαλόγου, το τρισσόν Αυτού, Προφητικό, Βασιλικό και Ιερατικόν αξίωμα, εν άλλοις λόγοις της αποκαλύπτεται, της αποκαλύπτει αυτό που διαρκώς και εντός της πτώσεώς της αναζητά, τον Μεσσίαν, τον Εαυτόν Του, Θεόν.

Όντως αυτή εκ των ών ούκ άνευ συνάντησις είναι υψίστης σημασίας όχι μόνον δια την Σαμαρείτιδαν αλλά και δι΄όλους ημάς τους εν πτωτική καταστάσει διάγοντας ανθρώπους, αρκούν ολίγες σπίθες πίστης εν τη καρδία και ούτως θα δυνηθώμεν να συναντήσωμεν τον Κύριον και να μεταμορφωθώμεν ως η Σαμαρείτιδα, εις αγίους κατά χάριν και ως Ιεραπόστολοι, τη δυνάμει του ες αεί ευηκόου Ωτός του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και Σωτήρος των ψυχών ημών, παντός του κόσμου.

Ενός κόσμου που ειδικά την σήμερον ασφυκτιά εντός των πλοκάμων της αθεϊας, των ουκ ολίγων θρησκευτικών ομολογιών και των αρρωστημένων κατά κανόνα εγκαθέτων ζηλωτών αυτών, των παναιρέσεων, των νεοφιλοσοφικών και υλιστικών ρευμάτων, της αενάου και εντέχνου προβολής του ιδεατού υπερανθρώπου, ενός κόσμου καταπροδομένου πολυποικιλοτρόπως και εξ όλων ανεξαιρέτως των του κοινωνικού ιστού επιταγμένων ταγών, ενός κόσμου επάκρως επιφυλακτικού και δέσμιου φανατικών ιδεών μετ΄ηλιθίων προκαταλήψεων και μεσαιωνικών απομειναρίων, εντέχνως εξ επιτηδείων, διαστρεβλωμένως σπαρμένων απόψεων, και ως είναι φυσική απόρροια όλων τούτων των καινών δαιμονιωδών ανέμων, να παρασύρεται ο σύγχρονος άνθρωπος και να χάνει κάθε ικμάδα όντως ζωής. Να καταδυναστεύεται εκ κενοδόξων αυτοτεταγμένων διακόνων του, να χειμάζεται εν λιμώ ένεκα του ότι τινές άφρονες έχουν συσσωρεύσει εις τας ιδίας αποθήκας τον παραγόμενον πλούτον, τον οποίον πλουσιοπαρόχως έδωσε και δίδει ο Θεός, έναν πλούτον τον οποίον οφείλουν να διαχειρίζονται χρηστώς και όχι να σφετερίζονται ασυστόλως και πανηλιθίως, να διαλανθάνουν ότι: οργή λαού ισούται μ’ οργήν Θεού. Να διαχειρίζονται εξουσίαν, θέσιν και δύναμιν όχι επ΄αγαθώ του λαού του Θεού, αλλά προς τέρψιν εαυτών και συναλλήλων, αποσμήχουσαν ενίοτε και σαδισμόν κατά των υποκάτω τούτων κειμένων, του Χριστού προβάτων, αρμέγοντάς τα μέχρις αίματος ωσεί ιδικόν των κτήμα και κατασκεύασμα.

Η Σαμαρείτιδα εσώθη χάρις εις το θείον της ψυχής ζώπυρον, συνεργούσης της δεδομένης από καταβολής κόσμου Θεϊκής αγάπης. Και όχι μόνον εσώθη αλλά και Αγία Ισαπόστολος και μάρτυς Χριστού γέγονεν. Η αγάπη του Χριστού μας υπάρχει, ας βάλλωμεν και εμείς έστω μίαν σπίθα αγάπης προς Αυτόν και τον συνάνθρωπον, ίνα εν ταύταις ταις δυσίν εντολαίς συστοιχιθώμεν (ΑΓΆΠΗ ΠΡΟΣ ΘΕΟΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΝ), ανωρθωθώμεν και σωθώμεν.

Η Σαμαρείτιδα, εσώθη χάρις εις την άμεσον αγάπη του Κυρίου, ο Οποίος δεν την εκθέτει, δεν την στηλιτεύει δια ελεγκτικού λόγου τινός, δεν την σοκάρει δια της ενδυματολογικής του περιβολής, δεν της επισείει ωσεί αμφίστομον ρομφαία ποιμαντορική ράβδο, δεν την κατακεραυνώνει, δεν την απαξιεί δεν την ταπεινώνει, απλά της αποκαλύπτεται ως Αγάπη, ως δροσίζον και ακένωτον ύδωρ ζωογονόν την λακτισμένην αυτής ψυχήν, θυμίζοντάς της την παιδικήν αθωότητά της και τα πονεμένα νειάτα της, της εμπιστεύεται ανείπωτες και ύψιστες Αλήθειες και βλέπομεν στο πρόσωπό της την εν Αυτώ συνταχθείσαν δυναμική φεμινίστρια, την γυναίκα που ερωτεύεται, αγαπά, και αναλώνεται εις τον μάταιο κόσμο, να μεταμορφώνεται εις καινήν ύπαρξιν, εις νέαν και αιώνιον κτίσιν, μεταποιούσα τον σαρκικόν αυτής έρωτα εις θείον και ούτως να αναγεννάται και να ανίσταται εις αυτό δια το οποίο προορίζετο, εις την ανέσπερον μακαρίαν εν Κυρίω Ιησούν Χριστόν ζωήν, νυν λοιπόν καιρός ευπρόσδεκτος να συναντήσωμεν και ημείς τον Κύριον, και εν Αυτώ άνευ ενδιαμέσων και λεκτικών ευλογιών συνταχθώμεν,

Όστις όχι μόνον τέμνει την ιστορίαν κάθετα αλλά και καταργεί το ατελές φιλοσοφικό, ίσως και συντεχνιακό «όμοιος ομοίω αεί πελάζει», μεταλλάσει το φιλοσοφικό βραχύβιο «ευ ζειν» εις το αενάως μακαρίως ζειν, δίδει ευτυχή συνέχειαν εις τον πεπερασμένον μεταπτωτικόν άνθρωπον ανεξαρτήτως φύλλου, φυλής, θέσεως, εθνικότητος και θεσισχύος ή μη, μεταφέροντάς τον δια των Αγίων Του Μυστηρίων εις την πρόγευσιν της Καινής Βασιλείας Του, εις την ατελεύτητον και άφραστον διάστασιν του κατά χάριν θεού. The Zastovis mikropriest without gremial. Charal. Delis-Panoutsakopoulos

Δέξου τα λάθη σου, διόρθωσέ τα, ...και ...

2011-05-17T11:04:00.000-07:00

AΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΑΤΡΩΝ.

ZASTOVIS MIKROPRIEST WITHOUT GREMIAL CHARALAMPOS.

Το να κάνεις λάθη είναι ανθρώπινο, το να μετανοείς είναι θείο.

Το να σε παρασύρουν κάποιοι επιτήδειοι σε λάθη ……είναι…….

Translation: Haralampos Zastovis

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/category/stories/

Ο γερμανός φιλόσοφος Φ. Νίτσε είπε κάποτε:

" Δεν υπάρχει λόγος να ζεις αν τσακώνεσαι για τα πάντα.

Είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης να κάνεις ένα λάθος τώρα και πάλι.''

Και ο συγγραφέας Τζέιμς Τζόις μοιράζεται την ίδια άποψη:

" Τα λάθη ενός ανθρώπου είναι οι πύλες της ανακάλυψής του''. …

Ωστόσο, όλοι γνωρίζουμε ανθρώπους που πρόκειται να επιμένουν ότι έχουν δίκιο ακόμη και στις παραμικρές λεπτομέρειες…

Εμείς οι ίδιοι συμπεριλαμβανόμαστε συχνά σε αυτή την κατηγορία: Δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να κάνει λάθη.

Το μόνο που πετυχαίνουμε με μια τέτοια στάση είναι ο φόβος του να προχωρήσουμε - γιατί ορισμένα βήματα απαιτούν νέες αποφάσεις που τα αποτελέσματα των οποίων είναι άγνωστα σε μας.

Ο φόβος του να κάνουμε ένα λάθος είναι η πόρτα που μας κλειδώνει στο κάστρο της μετριότητας: Αν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε αυτό το φόβο, κάνουμε ένα σημαντικό βήμα προς την ελευθερία μας।

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΠΑΡΑΛΥΤΟΙ. ΑΛΛΑ ΣΦΥΡΙΖΟΜΕN ΑΝΕΜΕΛΑ.

2011-05-13T12:12:00.000-07:00

SAINT DEMETRIUS , APOSTLES PETΕR AND PAUL OF ZASTOVA ROMANOS PATRAS.

MIKROPRIEST WITHOUT GREMIAL, HARALAMPOS ZASTOVIS.

Κυριακή του παραλύτου, ( Δ’ από του Πάσχα)

"Άνθρωπον ούκ έχω"…

Τι έχει να είπη η εποχή μας προς ταύτα;;

Λειψανδρία παντού, έλλειψις καλών-κ’αγαθών ηγετών εις όλους τους τομείς της κοινωνίας!

Και οι φωνές των ολίγιστων άνω-θρωσκόντων, καταπνίγονται εντός της φλυαρίας των "Θεομπαικτών" και των λαοπλάνων, εντός του λυγμούτης στεναζούσης ανθρωπότητος.

Ανθρώπους ζητά η πολιτεία, ωσαύτως και η Εκκλησία, παρομοίως και πάντες οι φορείς, μέχρι και του λαού ως μάζης κατερχομένου εις τας ψηφοδόχους.

Την ώρα όμως της επιλογής πρυτανεύει το ιδιωτικό ή μάλλον το ιδιοτελειοβλάχικον συμφέρον και πλεονοψηφικώς αρκούμεθα σε υπησχημένα ψιχία, σε αυτά προσβλέπωμεν, και εκ τούτου αυτά μας πρέπουν, οι άλλοι όμως ευρέως σκεπτόμενοι τι χρωστούν;

Βλέπομεν ηγέτες να επιλέγουν τους χείριστους και ανικάνους συνεργάτες δια να φαίνεται το κομπλεξικό εγώ τους και αντί να αποδοκιμάσωμεν τούτους, τους περικυκλώνομεν, ωσεί μυίγες το προσφιλές έδεσμά των. Και δια τους ηγέτες τούτους λέγομεν ότι φταίει μόνον το σύστημα του δημοσίου, όπου όποιος προλάβει, σκυλεύει μαζί με την σπείρα του στο σαρκίο του κάθε αχειραφετημένου ανθρώπου του Θεού.

Διατί τούτο δεν συμβαίνει και στον ιδιωτικό τομέα;

Aπλώς διότι εδώ επιλέγει ο αναθέτων το έργο!

Μα και στην κοινωνία υπάρχει Αυτός που προβάλλει ανθρώπους ικανούς προκειμένου να αναλάβουν το αγαθοποιόν την ανθρωπότητα έργον, αλλά η ανθρωπότητα παραβλέπει τούτους και επιλέγει τους Πιλάτους της, ή γιατί όχι τους σταυρωτές της.

Δούλους θέλει ο Θεός τους εκλεκτούς Του δια τα ηγαπημένα πλάσματά του, αφεντικά επιλέγουν αυτά, είναι και αυτό απόρροια της πτώσεως, ή έστω καρπός της κακώς χρησιμοποιουμένης απολύτου ανθρωπίνης ελευθερίας.

Είσαι διάσημος, έχεις θέση, διανέμεις «καρέκλες και σκαμπό», κατέχεις χρήμα, καλημέρα σου λέγει η ανθρωπότητα. Ακόμα και να πεθάνεις 100 σε ψάλλουν, αρκετοί επικήδειο σου απαγγέλουν, και μύριοι σε ξεπροβοδίζουν στο έσχατο ταξίδι σου.

Δεν κατέχεις κοσμική δύναμη, αρκέσου στην καλή του Κυρίου μαρτυρία και μην “χολοσκάς”, εδώ φτωχός άγιος δεν έχει δοξολογία...και συ τα μάταια φρονείς;

Έχεις και εσύ ευθύνη. Και τούτο διατί όταν ήσουν νέος δεν αντιπάλεψες για την επιλογή υγιειών ηγετών, απλά "έρριχνες τις τούμπες σου για ένα κλούδιο αυγό", αρκέσου λοιπόν στο τσόφλι, διατί έως τούτου …ηγωνίσθης εν γηίνω βίω, παρηγορούμενος με την σκέψη ότι κάποιοι άλλοι δεν είχαν ούτε αυτό, χωρίς να βλέπεις πέραν τούτου.

Ο Χριστός μας δεν επέλεξε τους λεημπελοφορούντας της εποχής Του δια μαθητές Του, αλλά ανθρώπους που είχαν μέσα στην καρδιά τους υγιειή ζώπυρα, τα οποία μετεβλήθησαν εις φως φωτίζον την εν σκοτία διάγουσα ανθρωπότητα, και δια τον Διδάσκαλό Τους και Κύριό Τους και Θεόν τους και Θεό ημών, εγεύθησαν πίκρα και μαρτυρικό θάνατο.

Ίσως μερικοί θα πουν προσευχώμεθα δια την ανθρωπότητα, ναι αλλά αρκούν μόνον η προσευχή, τα κομποσχοίνια, τα ευχολόγια και οι ευλογίες;

Σαφώς όχι! , και ταύτα πρέπει να κάνωμεν αλλά και τα άλλα να μην παραβλέπωμεν.

Και ο Κύριός μας προσευχήθη και μάλιστα εκτενώς και εντόνως, αλλά δεν έμεινε όμως με την προσευχή, μέχρι Εαυτόν έδωσε δια την του κόσμου σωτηρίαν, και σφοδράν ταπείνωσιν και φρικτόν θάνατον ηνέχθη, ίνα ημάς συναναστήση εν Εαυτώ.

Χρειάζεται λοιπόν προσευχή αλλά και αγώνας και θυσία, πρέπει και ημείς να απεστεγάσωμε εκ της απραξίας τας σκοτεινιασμένας καρδίας μας, δια να εισέλθη ο Χριστός και να ζωοποιηθούμε.

Πρέπει δε αυτό να το κάνωμεν εμπράκτως και όχι μόνον δια του λέγειν, διότι όποιος μόνον λέγει, κατά κανόνα μόνον δεν πράττει...

Αγώνας χρειάζεται και εξ ημών των κληρικών, όχι όμως άρρωστος ως σήμερα κατατείνει να γίνη, και η μία ενορία προσπαθεί να απαξιώση την άλλη, ήτοι το ένα κύτταρο προσπαθεί να σκοτώση το έτερο, και ούτως το όλο σώμα κινδυνεύει να καρκινιάση, η σωτηρία του ανθρώπου επιτυγχάνεται μόνον δια της εντάξεώς του εις την ποίμνην του Χριστού, που είναι ενιαία και αδιάσπαστος δι' άπαντας, η ένταξις όπως σήμερα γίνεται εις την αυλή του κάθε παπά, μόνον αληθινή και εν Χριστώ σωτηρία της ψυχής δεν φέρει, ενδεχομένως να δημιουργή και οπαδούς του κάθε κληρικού, ειδικά όταν τούτος ελαύνεται από του της ματαιοδοξίας και κενοδοξίας προελαύνοντος δαιμονίου.

Άλλωστε η διαφήμισις μέσω του διαδικτύου και όχι μόνον, της κάθε ενορίας μοιάζει λίγο σαν αντιχριστιανικό θέατρο του παραλόγου, σε λίγο όλοι θα αναζητούμεν …σπεκούλατορας μετά σπονσόρων και όποιον πάρει ο χάρος.

Το Θεοίδρυτον Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας έχει την ίδια ισχύ και όταν γίνεται και εξ ενός ημιμαθούς ιερέα, έστω και εάν δεν έχει να προβάλλη επί της οθόνης ή και εντύπων-οργάνων, 10 και ...τίτλους, εικονικούς συνήθως, λες και είναι Ισπανομεξικανός ευγενής.......ακολουθούμενος πάντοτε εξ επιτηδείων κατ’ επάγγελμα παρασιτοζωούντων…αυλοκολάκων,, έστω και εάν ο Άμβων μετά της Αγίας Τραπέζης είναι μικρά και φτωχικά, το προσφερόμενον Μέγα Δείπνον είναι ακριβώς το Αυτό που αδιακόπως και έως συντελείας αιώνος η Αγία μας Εκκλησία προσφέρει εις άπασαν του Χριστού μας ποίμνην, ανεξαρτήτως του μεγέθους του ναού και των «σειρητιών» των ιερέων.

Η Εκκλησία του Χριστού μας είναι η κολυμβήθρα της Βηθεσδά και όχι μόνος του ο ναός, άλλο είναι ο ναοεπισκεπτόμενος και έτερον ο εν τω ναώ ωσεί τον τελώνη προσευχόμενος, «ούκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία» (Πραξ. Δ’,12).

Και προσφυεστάτως έχει λεχθεί: ή ο Χριστός ή το χάος, «ουδέ γάρ εστίν όνομα υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ώ δεί σωθείναι ημάς»

Ας τοποθετήσωμεν και εμείς οι κληρικοί τον δάκτυλόν μας και εις τον ρύπον των ημετέρων ανομημάτων, και όχι μόνον εις τας πληγάς των πονεμένων συνανθρώπων μας.

Ας είμεθα τουλάχιστον εφικτά καλοί διαχειριστές της διακονίας, η οποία εκ Θεού πρωτίστως, και εκ χειρών ανθρώπων δευτερευόντως μας εδόθη, και να αφήσωμε να εισέρχονται οι άνθρωποι ως πιστοί και όχι ως θαυμαστές και οπαδοί ημέτεροι, και Θεός να με συγχωρήση, ενίοτε , "ως πελάτες"....του ναού εν ω εφημερεύομεν.

Χρειάζεται ταπείνωσις, κόπος, αγώνας, αδιάκοπος προσπάθεια ποδηγετήσεως του εγώ και προσμονή για να επιτευχθή η όντως συνάντησίς μας με τον Νυμφίο της Εκκλησίας μας.

Ας παραδειγματισθώμεν εκ του επί 38 έτη προσμένοντος Παραλύτου της Ευαγγελικής περικοπής, μπορεί η συνάντησις να άργησε αλλά και επετεύχθη και σωτήριος υπήρξε.

Σήμερον δε, επιβάλλεται υπέρ πάντων αγών, δια να συναντήσωμεν τον Κύριον, διότι είμεθα αρκετοί νυν παράλυτοι και εν δυνάμει άπαντες του αύριο παραλυτικοί, είτε εκ πυρηνικών ατυχημάτων, είτε εκ Θεομηνιών, είτε εξ ασθενειών, είτε εκ του Δ.Ν.Τ., και προ πάντων εξ αιτίας των κακών της γηίνης Κολυμβρήθρας της Βηθεσδά διαχειριστών, και κατά κανόνα εκ των ημετέρων επιλογών, κοινή γάρ η τύχη της ανθρωπότητος.

Άρτον και οίνον και έλαιον ο Θεός έδωσε και περισσώς δίδει, αρκεί να μην ιδιοποιήται εκ τινών αφρόνων…τους οποίους και εμείς «λιβανίζομεν», και δη επί πλέον του δέοντος ενίοτε.

Η κατά Χριστόν διαμόρφωσις του φρονήματος και διάπλασις των ηθών και των χαρακτήρων είναι, νυν και αεί, η μοναδική ελπίς, «όπως αν έλθωσι καιροί αναψύξεως» (ΠΡΑΞ. ,Γ’) the zastovis।

''Ούτοι συνέχθην, αλλά συμφιλείν έφυν''

2011-05-10T06:59:00.000-07:00

AGIOS DIMITRIOS ROMANOU. IERA MITROPOLIS PATRAS.

Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ - ΠΑΟΛΟ ΚΟΕΛΙΟ.

Πηγή: http://paulocoelhoblog.com/2009/05/01/the-price-of-hate-and-pardon-part-2/

Translation: Charalampos Zastovis.

"Είναι πολύ δύσκολο.

Αλλά δεν υπάρχει επιλογή: εάν δεν συγχωρέσεις, τότε θα σκέφτεσαι τον πόνο που σου προκάλεσαν, και ότι ο πόνος αυτός δεν θα περάσει ποτέ.

Δεν λέω ότι πρέπει να συμπαθείς αυτούς που σου έκαναν κακό.

Δεν σου λέω να πάς πίσω στην παρέα του συγκεκριμένου ατόμου. Δεν σου προτείνω να αρχίσεις να βλέπεις το πρόσωπο αυτού σαν άγγελο ή σαν κάποιον που ενέργησε χωρίς καμία βλαβερή πρόθεση.

Το μόνο που λέω είναι ότι η ενέργεια αυτού του μίσους δεν θα σε οδηγήσει πουθενά, αλλά η ενέργεια της συγγνώμης η οποία εκδηλώνεται μέσω της αγάπης θα καταφέρει να αλλάξει τη ζωή σου σε μια θετική αίσθηση. "

" Έχω πληγωθεί πολλές φορές."

«Αυτός είναι ο λόγος που μπορείς ακόμα να αντέξεις μέσα στον εαυτό σου, το μικρό αγόρι που έκλαιγε κρυφά από τους γονείς του, το αγόρι που ήταν ο πιο αδύναμος στην τάξη του.

Μπορείς να αντέξεις ακόμα τα σημάδια αυτού του αδύναμου μικρού αγοριού που ποτέ δεν μπόρεσε να βρει μια κοπέλα και δεν ήταν ποτέ καλός στο σπορ.

Δεν έχεις ακόμα καταφέρει να διώξεις μακριά τα σημάδια κάποιων αδικιών που διαπράττονται εις βάρος σου κατά τη διάρκεια της ζωής σου.

Αλλά τι καλό σου κάνει το μίσος;

Απολύτως τίποτα.

Απλώς είναι μια σταθερή επιθυμία να αισθάνεσαι λύπη για τον εαυτό σου που έπεσες θύμα αυτών που ήταν ισχυρότεροι.

Ή να ντυθείς σαν εκδικητής έτοιμος να προκαλέσεις περισσότερες πληγές σ 'αυτούς που σε έβλαψαν.

Δεν νομίζεις ότι σπαταλάς το χρόνο σου με όλα αυτά; "

"Νομίζω ότι είναι ανθρώπινο."

"Είναι σίγουρα ανθρώπινο. Αλλά δεν είναι ούτε έξυπνο ούτε λογικό.

Σεβάσου το χρόνο που έχεις σε αυτή τη Γη, κατάλαβε ότι ο Θεός σε συγχωρεί πάντα, και μάθε να συγχωρείς και συ. "