Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

I Can Sleep When The Wind Blows. Μπορώ να κοιμάμαι, όταν φυσάει ο άνεμος


I Can Sleep When The Wind Blows


Years ago a farmer owned land along the Atlantic seacoast. He constantly advertised for hired hands. Most people were reluctant to work on farms along the Atlantic. They dreaded the awful storms that raged across the Atlantic, wreaking havoc on the buildings and crops.

As the farmer interviewed applicants for the job, he received a steady stream of refusals. Finally, a short, thin man, well past middle age, approached the farmer. “Are you a good farm hand?” the farmer asked him. “Well, I can sleep when the wind blows,” answered the little man. Although puzzled by this answer, the farmer, desperate for help, hired him.

The little man worked well around the farm, busy from dawn to dusk, and the farmer felt satisfied with the man’s work. Then one night the wind howled loudly in from offshore. Jumping out of bed, the farmer grabbed a lantern and rushed next door to the hired hand’s sleeping quarters.

He shook the little man and yelled, “Get up! A storm is coming! Tie things down before they blow away!” The little man rolled over in bed and said firmly, “No sir. I told you, I can sleep when the wind blows.”

Enraged by the response, the farmer was tempted to fire him on the spot. Instead, he hurried outside to prepare for the storm. To his amazement, he discovered that all of the haystacks had been covered with tarpaulins.

The cows were in the barn, the chickens were in the coops, and the doors were barred. The shutters were tightly secured. Everything was tied down. Nothing could blow away. The farmer then understood what his hired hand meant, so he returned to his bed to also sleep while the wind blew.

.................................................................................

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΠΑΠΑ-ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΝΤΕΛΗΣ ΠΑΝΟΥΤΣΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Ο ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΑΙΩΝ, ΤΣΑΚΩΝΩΝ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΠΕΡΙΞ ΤΟΥΤΩΝ ΠΑΡΟΙΚΙΩΝ.
 
Μπορώ να κοιμάμαι, όταν φυσάει ο άνεμος 


Πριν από χρόνια ένας γεωργός διέθετε γη κατά μήκος της ακτής του Ατλαντικού. Συνεχώς ζητούσε για εργάτη. Οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν απρόθυμοι να εργάζονται σε γεωργικές φάρμες κατά μήκος του Ατλαντικού. Φοβόντουσαν τις φοβερές καταιγίδες που περνούσαν σε ολόκληρο τον Ατλαντικό, καταστρέφοντας τα κτίρια και τις καλλιέργειες.

Καθώς ο αγρότης έπαιρνε συνέντευξη από τους αιτούντες για τη δουλειά, λάμβανε ένα σταθερό ρεύμα αρνήσεων. Τελικά, ένας κοντός, λεπτός άνθρωπος, που είχε περάσει τη μέση ηλικία, πλησίασε τον αγρότη.«Είσαι καλός εργάτης;» τον ρώτησε ο αγρότης. «Να, μπορώ να κοιμάμαι, όταν φυσάει ο άνεμος», απάντησε ο μικρός άνθρωπος. Αν και μπερδεμένος από αυτή την απάντηση, ο αγρότης, απελπισμένος για βοήθεια, τον προσέλαβε.

Ο μικρός άνθρωπος εργάστηκε καλά γύρω από το αγρόκτημα, απασχολημένος από την αυγή μέχρι το σούρουπο, και ο αγρότης αισθανόταν ικανοποιημένος με το έργο του ανθρώπου. Στη συνέχεια, μια νύχτα ο άνεμος άρχιζε να ουρλιάζει δυνατά από την ανοικτή θάλασσα. Αφού πετάχτηκε από το κρεβάτι, ο αγρότης άρπαξε ένα φανάρι και έτρεξε στο δίπλα δωμάτιο του εργάτη.

Κούνησε τον μικρό άνθρωπο και φώναξε: «Σήκω! Έρχεται μια καταιγίδα! Δέσε τα πράγματα πριν φύγουν!». Ο μικρός άντρας έτρεξε στο κρεβάτι και είπε σταθερά: «Όχι κύριε. Σας είπα, μπορώ να κοιμάμαι, όταν φυσάει ο άνεμος».

Θυμωμένος από την απάντηση, ο αγρότης μπήκε στον πειρασμό να τον απολύσει επί τόπου. Αντ 'αυτού, βγήκε έξω για να προετοιμαστεί για την καταιγίδα. Προς έκπληξη του, ανακάλυψε ότι όλη η θερισμένα σπαρτά του είχαν καλυφθεί με μουσαμάδες.

Οι αγελάδες βρίσκονταν στον αχυρώνα, τα κοτόπουλα βρίσκονταν στα κοτέτσια και οι πόρτες ήταν κλειστές. Τα παραθυρόφυλλα ήταν σφιχτά ασφαλισμένα. Όλα ήταν δεμένα. Τίποτα δεν θα μπορούσε να φύγει. Ο αγρότης τότε κατάλαβε τι εννοούσε ο εργάτης του, έτσι επέστρεψε στο κρεβάτι του για να κοιμηθεί και αυτός, ενώ ο άνεμος φύσαγε.

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

어둠이 완전히 깊어진 다음에야 별을 볼 수 있다. ΒΕΣΙΝΙ ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΝ ΟΡΟΣ.



Χαράλαμπος Δελής-Πανουτσακόπουλος, ενατενίζων το Νέον Πάος και το παλαιό Σκούπι, από το Βεσίνι, ιστάμενος εις την ράχην εφ' ής,  πάλαι ποτέ -ο άγιος κατ' εμέ Παπά Σπύρος Ζαφειρόπουλος, -έτι εν γη διάγων- ανέμενεν κατ' έτος την ώραν καθ' ήν, το πούλμαν της γραμμής 111-κάθε Μεγάλη Πέμπτη θ' αποβίβαζε τους εξ Αθηνών επιβάτας Βεσιναίους, ερχόμενους προς συνεορτασμόν της Λαμπρής μετ' αυτού. 


갈라람포스 데리스 파누자고푸로스



 

Φράγκα Αχαϊας, Ελλάδα


프랑가, 앟아이아, 그리스






«Τα μεγαλύτερα ψέμματα είναι αυτά που λες στον εαυτό σου».

가장 큰 거짓말들은 네가 너 자신에게 하는 거짓말.







«Η πραγματική αγάπη και οι πιστοί φίλοι είναι δύο από τα πιο δύσκολα πράγματα να βρεθούν».

진정한 사랑과 의리있는 친구는 가장 찾기 어려운 두 가지.









«Είναι στις στιγμές των αποφάσεων που το πεπρωμένο σας καθορίζεται».

당신의 운명이 결정되는 것은 결심하는 그 순간이다.








«Η λαιμαργία πάντα γεμίζει ένα άπατο δοχείο».

탐욕은 항상 밑빠진 독에 물붓기와 같다.







«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη θλίψη από το να ανακαλείς στιγμές ευτυχίας σε στιγμές δυστυχίας».

괴로울 때 행복했던 기억을 떠올리는 것 보다 더 슬픈 일도 없다.






«Όταν έχει σκοτάδι, μπορείς να δεις τα αστέρια».

어둠이 완전히 깊어진 다음에야 별을 볼 수 있다.












ΑΣΠΑΣΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ή "ΨΗΛΗ" Φιλόλογός μου στην Β' Γυμνασίου Δάφνης Καλαβρύτων. "Μαθητής του τότε, επιλεγόμανος ΜΠΙΡΚΟΣ. (1974).

Valéry Paul.

1871-1945



....Το όμορφο σύμφυρμα των φύλλων που φλυαρούν κάτω από τον άνεμο που διαιρούν, και που τον κάνουν να μιλάει...στον άνεμο, στην καρδιά του εγώ, σε τούτα εδώ τα μάτια, στην ηλικία μου, στο είναι μου.

Ένα "είναι" τοποθετημένο στο κέντρο (πάντα) των "πραγμάτων", επειδή δεν μπορεί να είναι- σαν κέντρο- ένα σώμα πράδοξα προικισμένο απ' αυτό που υπήρξε- μια εγγένεια, ένα κουβάρι, ένα "κατά μόνας", μια μοναδικότητα- και ένα χάσμα- 
Εγώ.

Κι τότε είπα: για την ιδέα που θα έχεις θυσιάσει, θ' ανταμεφθείς με μιαν άλλη πιο εξαίρεση- γιατί θα την έχεις πετάξει στη φωτιά του μείζονος πνεύματος.



Στο παράθυρο, άξαφνα,
Τ' όμορφο σύμφυρμα φύλλων από πλήθος πράσινα
ταραγμένο απαλά από τον άνεμο, ο ήλιος.....
Και πίσω μου η λανθάνουσα παρουσία
από αόριστες αιτίες δυσαρέσκειας
σαν όγκος πικρίας μες στη σιγαλιά.

Στο παράθυρο, άξαφνα
αντιλαμβάνομαι
κάτι σα "μεταφυσική" απόσταση
ανάμεσα σε κείνο που κοιτάζω και σε τούτο το εγώ,
....κάτι σαν απόσταση ανάμεσα στα μάτια μου
και σε μένα, - που μετράει κάποια κατάσταση εμβάθυνσης.
ένας ξεχωρισμός
ανάμεσα σε κείνο που είναι και σε κείνο που είμαι....
Τι είναι αυτή η "απόσταση";;;
Μπορεί να είναι το συναίσθημα πως αποτραβιέμαι
όχι από κάποια περίπαθη
προτίμηση- αλλά μέσα στην απάρνηση
της ίδιας της ικανότητας να παράγω αυτή την παντοδύναμη
δύναμη της προτίμησης: Την αγάπη!

Think that over. Temper. Οργή



Temper

A Zen student came to Bankei and complained:

“Master, I have an ungovernable temper. How can I cure it?”

“You have something very strange,” replied Bankei. “Let me see what you have.”

“Just now I cannot show it to you” replied the other.

“When can you show it to me?” asked Bankei


“It arises unexpectedly,” replied the student.

“Then,” concluded Bankei, “it must not be your own true nature. If it were, you could show it to me any time. When you were born, you did not have it, and your parents did not give it to you. Think that over.”

............................................................................................
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΠΑΠΑ-ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΝΤΕΛΗΣ ΠΑΝΟΥΤΣΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΦΡΑΓΚΑ, ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ Κ.ΛΠ. ΟΙΚΙΣΜΟΙ ΤΟΥΤΩΝ. ΔΥΤΙΚΗ ΑΧΑΪΑ.
Οργή


Ένας μαθητής Ζεν ήρθε στον Bankei και παραπονέθηκε: «Δάσκαλε, έχω μια ασυγκράτητη οργή. Πώς μπορώ να τη θεραπεύσω;»

«Έχεις κάτι πολύ περίεργο», απάντησε ο Bankei. «Επιτρέψτε μου να δω τι έχεις».

«Δεν μπορώ να σας το δείξω τώρα», απάντησε ο άλλος.

«Πότε μπορείς να μου το δείξεις;» ρώτησε ο Bankei

«Εμφανίζεται απροσδόκητα», απάντησε ο μαθητής.

«Τότε," κατέληξε ο Bankei, «δεν πρέπει να είναι η δική σου πραγματική φύση. Εάν ήταν, θα μπορούσες να μου τη δείξεις οποτεδήποτε. Όταν γεννηθήκες, δεν είχες οργή και οι γονείς σου δεν στην έδωσαν. Αναθεώρησε».

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ, ΙΩΣΗΦ, ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ. ΦΡΑΓΚΑ, ΤΣΑΚΩΝΙΚΑ.



Κυριακή Γ΄ από του Πάσχα.  Των Αγίων Μυροφόρων γυναικών, του Ιωσήφ του εξ’ Αριμαθαίας και Νικοδήμου του νυχτερινού μαθητού. “…γέρθη, οκ στιν δε…”
 


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ



Όταν ο Ιωσήφ και ο  Νικόδημος ζήτησαν κι’ έλαβαν από τον Πιλάτο το  Σώμα του Κυρίου, το κατέβασαν από τον Σταυρό, το περιέβαλαν σε σινδόνι καθαρό, βάζοντας σ’ Αυτό ακριβά  αρώματα, κατόπιν το τοποθέτησαν σε λαξευτό (λελατομημένο) μνημείο κι’ έβαλαν σφρόδρα μεγάλη πέτρα πάνω στην  θύρα του μνημείου.

Εκεί λοιπόν  παρευρίσκονταν και οι Μυροφόρες γυναίκες θεωρώντας τα δρώμενα  -κατά τον Ευαγγελιστή Μάρκο- τουτέστιν η Μαρία  Μαγδαληνή και η  άλλη Μαρία που εκάθητο  απέναντι του Τάφου.  Και η Άλλη Μαρία προφανώς η Θεομήτορ. Δεν παρευρισκόνταν όμως μόνον αυτές, αλλά και κάποιες  άλλες γυναίκες όπως αναφέρουν οι Ευαγγελιστές Λουκάς καί Ματθαίος. (Λουκ. η΄, 3) και ( Ματθ. κζ΄, 55)/

Οι μυροφόρες δεν πίστευαν στην ανάσταση απλώς γιατί δεν είχαν μυηθεί και ως εκ τούτου δεν γνώριζαν  περί αναστάσεως. Ωσαύτως δεν παρακάθισαν στο Μυστικό  δείπνο με τον Χριστό,  δεν άκουσαν ειδικά περί Εκκλησίας.

Ήσαν πιστές του Διδασκάλου αφιλόδοξες ακόλουθες, τις οποίες τις διακατείχε η γνησία και η όλως ανιδιοτελής αγάπη. Ουδέποτε ζήτησαν κάτι ως οι Μαθητές και ούτε δεν έλαβαν υπόσχεση κάποια για πρωτοκαθεδρίες και βολέματα, ούτε αποκαλύφτηκαν σ’ αυτές οι απόκρυφες αλήθειες πού άκουσαν οι τρείς κορυφαίοι, οι έντεκα και οι δώδεκα, γεγονός το οποίο τονίζει στο έπακρον την απολύτως ανιδιοτελή και απρόσκοπτη αγάπη τους προς τον Χριστό.
Δηλαδή δεν είχαν να κερδίσουν τίποτα από τον νεκρό ηττημένο και κατασυκοφαντημένο Διδάσκαλόν τους. Το μόνο πού τους τραβούσε ήταν η αγνή ανυστερόβουλη αγάπη και λατρεία προς το αγαπημένο του Κυρίου Πρόσωπο.

Επειδή λοιπόν αυτές οι αγνές γυναίκες ως θεωρήσασαι τα Θαυμαστά της Ανάστασης γεγονότα,  κήρυξαν μετ’ αυτοθυσίας και σθένους την εκ νεκρών Έγερσιν  του  Χριστού και τοιουτοτρόπως  συνέβαλον κατά πολύ εις την αψευδή διακήρυξη του μεγάλου αυτού Μυστηρίου της  Πίστεώς μας, σοφώς ετάχθη παρά των Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας , όπως μετά την Κυριακή του Θωμά, να εορτάζετε η μνήμη των αγίων αυτών Μυροφόρων γυναικών, διότι πρώτες αυτές ηξιώθησαν και είδαν τον Χριστόν Αναστάντα εκ νεκρών και προς πάντας κήρυξαν το σωτήριον κήρυγμα του Ευαγγελίου, αλλά και την  κατά Χριστόν πολιτείαν μετήλθον αρίστως…
 Γιατί η γυναίκα πού μπορεί να εκδηλώσει τα πλέον σκληρά αισθήματα όταν προσβληθεί,
δύναται αντίστοιχα να εκφράσει την πιο βαθιά αφοσίωση όταν αγαπήσει και αγαπηθεί. Επειδή λοιπόν οι μυροφόρες δεν περίμεναν τίποτα, αλλά κινήθηκαν μόνο από αγνή αγάπη, έλαβαν τα πάντα!  Πρώτες έμαθαν την Ανάσταση, πρώτες είδαν τον Κύριο, πρώτες άκουσαν το «Χαίρετε»  πού ανοίγει στις καρδιές την χαρά της καινής ζωής. Ας βρούμε αυτή την ανυστερόβουλη στοργή και λατρεία προς τον Χριστό.  

Σήμερα η πλειοψηφία εξ ημών,  πρωτίστως των κληρικών και δευτερευόντως των λαϊκών, όσοι πλησιάζουμε Χριστό και Εκκλησία,  προσβλέπουμε βασικά αλλού, εστιάζοντες σε κοσμικότητες-σπανίως δε η προσοχή εστιάζεται σε κάποια διδασκαλία ή σε κάποιο χάρισμα.
Δυστυχώς όμως πλείστοι των ώδε εστηκότων, ζητάμε την δόξα των ανθρώπων και ακόμα ποταπότερα να μας λύσει τα προβλήματα επιβίωσής μας-  ,ΠΟΛΛΑΠΛΩΣ  εκφράζομεν ηθικισμόν μετά πλαστού ευσεβισμού και σαφώς ΑΠΛΩΣ κοιτάζομε να καρπωθούμε κάτι:
Πολλοί κληρικοί τον μισθό της πτωχευμένης «ΨΩΡΟΚΩΣΤΑΙΝΑΣ» και τα τυχερά από τις «παλιόγριες». …οι γέροι δεν τα πέφτουν εύκολα, γιατί είναι σακκουλέμενοι…
Βεβαίως και πολλοί λαϊκοί δια πολλούς διαφόρους και μάλλον ιδιοτελείς λόγους…
Οι πολιτικοί για ψηφαλάκια από τις γριές, οι κομπλεξικοί για καταξίωση δια μέσου της δεσποτικής ράβδου, οι φτωχοί για κάποιο …μακαρονοφασίολο, και ευτυχώς  παραμένουν και κάποιοι αγνοί και πιστοί που ξέρουν γιατί Εκκλησιάζονται, που ξέρουν ν’ αγαπούν τον Κύριο, όπως τον ηγάπησαν ανυστερόβουλα οι Μυροφόρες.

Έτσι δυστυχώς εγίνετο και έτσι γίνεται, πολλοί οι κλητοί αλλά λίγοι είναι η εκλεκτοί του Χριστού…
Πολλοί στριφογυρίζουν τρελλά γύρω από την εξουσία, αλλ’ όταν κάποιος την χάσει, τότε δεν βρίσκει κανέναν κοντά του…

Ενώ ακόμα ο όχλος του άρον μαίνεται και οι Αρχιερείς, οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι  επικρατούν και ο Ιησούς φαίνεται ότι νικάται και εξουθενώνεται,  οι μαθητές και απόστολοι διασκορπίζονται  επί τα ίδια και κρύβονται δια τον φόβο των Ιουδαίων,  μόνο ο Νικόδημος και ο ευσχήμων Ιωσήφ μαζί με τις Μυροφόρες δείχνουν αφοσίωστη, πίστη,  γενναιότητα και αυτοθυσία.
 
Περιστοιχίζουν με κίνδυνο της ζωής τους, τον ηττημένο και αποσυνάγωγο και εβδελυγμένον θεωρούμενον ως νεκρόν, ον απεδοκίμασαν οι θρησκευτικοί ταγοί και άρχοντες του λαού τους και τον θάβουν επιμελώς και τιμητικά με βασιλικές τιμές.
Αξίως ουκούν μετά το Πάθος, την Σταύρωση, τον θάνατο, την Ταφή και την τριήμερον Έγερσιν και την μνήμη του γεγονότος της ψηλάφησης του Θωμά, η Εκκλησία προβάλει αυτά τα ιερά και αξιομίμητα πρόσωπα πού έλαβαν συμμετοχή στα Πάθη και έγιναν μάρτυρες της Ανάστασης του Χριστού:
Τους δύο βουλευτές του Μεγάλου Συνεδρίου,  Ιωσήφ της Αριμαθαίας και τον νομοδιδάσκαλο Νικόδημο και αυτές τις Μυροφόρες Γυναίκες πού ακολούθησαν τον Χριστό στον Γολγοθά και τον Τάφο και αξιώθηκαν να γίνουν μάρτυρες της Αναστάσεως, ότι ηγάπησαν πολύ.


Ζούμε σε μια λάχνα, γεμάτη Σειρήνες και σαθρή εποχή πού η εξουσία πολιτική και θρησκευτική, ταυτίζεται άμεσα με την πνευματική και υλική διαφθορά,  και η διαφθορά αυτή, διαχέεται ως αυτοπροβολή, αριβισμός, ατομισμός και δίψα για διάκριση, επιβίωση, αυτολατρεία, κυρίως στους εξουσιαστές αλλ’ εσχάτως και στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα των «εργατών», «νταραβεριντζήδων» παραστατών….

Όποιος δεν συμβιβάζεται με το ΣΥΣΤΗΜΑ, δεν βαδίζει με τον συρμό, με την άνοη μάζα και πολύ περισσότερο όποιος δεν αγωνίζεται να επιβληθεί εξουσιαστικά στο κοινωνικό στερέωμα όχι μόνο καταποντίζεται αλλά και αναγνωρίζεται ως περιθωριακός και μηδαμινός.
Η στάση των ευσχημόνων ανδρών δεν είναι προκλητική μόνον για την εποχή τους.
Είναι εκτός έθους και στην σημερινή ανταγωνιστική και απόλυτα εικονολατρική εποχή.
Είναι πολύ γενναίο να πηγαίνεις ενάντια στο ρεύμα και στις κοινωνικές αρχές και συμβάσεις, είναι ανοίκειο να επιβάλεις εσύ το πρέπον επειδή υπάρχει προσωπική ηθική συνείδηση, γιατί η συνείδηση των πολλών είναι η μεγέθυνση της ατομικότητάς τους.
Ιερό για τους κρατούντας είναι το επιβαλλόμενο και ό,τι επικρατεί.

Λοιπόν, οι ευσεβείς είναι ασεβείς για τον κόσμο και οι φιλεύσπλαχνοι μαίνονται, άρα και οι έντιμοι είναι επικίνδυνοι και κάθε αλτρουισμός τρέφει την καχυποψία.
Ο νους μας δεν μπορεί να συλλάβει δύο άρχοντες να υπερβαίνουν τα κεκανομισμένα και να φέρονται με τέτοια ανθρώπινη τρυφερότητα και εντιμότητα σε έναν αποστάτη του γένους και της κοινωνίας, ούτε κάποιος κρατικοδίαιτος κληρικός θα μπορούσε να ρισκάρει κόντρα στο εκκοσμικευμένο κατεστημένο. O TEMPORA O MORES.
 
Στεκόμαστε και στην στάση των επτά Μυροφόρων Γυναικών για τις οποίες θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά περισσότερα, αφού μάθουμε ποιες ήσαν:

Πρώτη ήταν η  Μαρία  Μαγδαληνή από την οποία ο Χριστός έβγαλε επτά δαιμόνια και ακριβώς  για  την ευεργεσίαν αυτή ακολουθούσε και γαποσε τόν Χριστόν.
Μαγδαληνή δ’  ονομάζετο  διότι κατήγετο από τα Μάγδαλα.

Δεύτερη  ήταν η Σαλώμη, περί της οποίας λέγεται  ότι ήταν η νόμιμη σύζυγος του Ιωσήφ του Μνήστορος. Πολλοί πάλι  λέγουν ότι ήταν θυγατέρα του Ιωσήφ, που φαίνεται αληθέστερο, διότι ο Ιωσήφ ο Μνήστωρ είχε επτά παιδιά:
Τέσσερα αγόρια, τον Ιάκωβο,  τον Ιωσήν, τον Σίμωνα και τον  Ιούδα, όχι τον προδότην, αλλά τον λεγόμενον Αδελφόθεον.  Θυγατέρες δ’ είχε, την Εσθήρ, την Θάμαρ και την  Σαλώμη την σύζυγο του μικρού Ζεβεδαίου.
Όταν λοιπόν  λέγεται στο Ευαγγέλιο: «Μαρία το ακώβου το  μικρο καί ωσ μήτηρ» (Μάρκ. ιε΄, 40),  την Παναγία Θεοτόκον  λέγει, διότι ως «μήτηρ»  των τέκνων του Ιωσήφ, εφαίνετο η Παναγία. Εκ τούτου δε προκύπτει ότι ο  Ιωάννης ο Θεολόγος και ο  Χριστός ήταν ανεψιός και θείος. Ο μεν Χριστός θείος, ο δε Ιωάννης ανεψιός.

Τρίτη Μυροφόρος ήταν η Ιωάννα, η οποία ήταν γυναίκα του Χουζά, ο δε  Χουζάς ήτο επίτροπος και οικονόμος εις τον οίκον του βασιλέως Ηρώδου.

Τέταρτη Μυροφόρος ήταν η Μαρία η αδελφή του Λαζάρου.

Πέμπτη Μυροφόρα ήταν η Μάρθα  αδελφή της Μαρίας και του  Λαζάρου.

Έκτη Μυροφόρος ήταν η  Μαρία η γυναίκα του Κλωπά. Κλωπάν δε κάποιοι τον Κλεόπαν ονομάζουσιν.

Και εβδόμη Μυροφόρος ήταν  η Σωσσάνα.
Βεβαίως, ήσαν δε και άλλες πολλαί, ως λέγει ο  Λουκάς:  «ατινες σαν διακονοσαι ατ» (Λουκ. η΄, 3 και Ματθ. κζ΄, 55) δηλαδή τον Χριστόν, αλλά οι Ευαγγελιστές δεν ‘έγραψαν τα ονόματά των.

 
Πράγματι, η διήγηση των ευαγγελίων είναι πολύ συγκινητική. Στα τόσα τρομερά γεγονότα και σημεία, στο σκοτάδι, στον σεισμό, στον θάνατο της ελπίδας, στις ραδιουργίες των Αρχιερέων και Γραμματέων , στο μένος και την σκληρότητα του όχλου, παρεμβάλλεται μια σκηνή καθημερινή και πολύ απλή: Κάποιες γυναίκες θρηνούν τον νεκρό, σαν οποιοδήποτε νεκρό πεφιλημένο, όπως όλες οι γυναίκες του κόσμου, όπως σε κάθε νεκρό σε κάθε τόπο και χρόνο.

Τηρούν την αργία του Σαββάτου σαν κάτι το θρησκευτικό, ανθρώπινο και συνηθισμένο. Και πρωΐ της Κυριακής όπως κάθε γυναίκα πού συμπονά, αγαπά και φροντίζει, τρέχουν προς τον Τάφο για να τιμήσουν τον αγαπημένο νεκρό.

Οι στρατιώτες και ο λαός αφήνουν απείραχτες και αδίωκτες αυτές τις γυναίκες. Ίσως τις θεωρούν ταπεινές και αμελητέες. Οι γυναίκες πού θρηνούν τον νεκρό τους. Και όμως αυτή η ταπείνωση και η απόλυτη έως εσχάτων αφοσίωση είναι μεγαλειώδης!
Αυτή η αυτονόητη, αρχέγονη, κοινή μα τόσο τεράστια αγάπη της γυναίκας, πού διακονεί, συμπονά, συμπαραστέκεται, φροντίζει, αυτή η πανανθρώπινη συνήθεια πού είναι κοινό έθος σε κάθε γυναίκα κάθε λαού και κάθε εποχής, εξαγιάζεται και ανταμοίβεται.
Και η αγάπη της γυναίκας ήρθε η ώρα να τελειωθεί και να λάβει ολοκλήρωση: Το ευαγγέλιο της Ανάστασης, η συνάντηση με τον Αναστημένο, το Χαίρετε, η ανταμοιβή να λάβουν το ρόλο των πρώτων ευαγγελιστών όλων των εποχών.
 Όποιος αγαπά απλοϊκά και αυτονόητα, αγαπάται από τον Χριστό και πλείονα χάριν κομίζει, την χάρη της αναστάσιμης χαράς και ειρήνης.
Ας αγαπήσωμεν λοιπόν και εμείς τον Χριστό, όπως Αυτός ηγάπησε και αγαπά ημάς.








꾸밈없이. 갈라람포스 데리스 파누자고푸로스 신부




«Τα ίσα δικαιώματα για τους άλλους δεν σημαίνουν λιγότερα δικαιώματα για εσάς. Δεν είναι πίτα».

다른 사람들의 동등한 권리가 당신의 줄어든 권리를 의미하진 않습니다. 권리는 파이가 아니니까요.







«Αν κάνεις ένα λάθος, αναγνώρισέ το, παραδέξου το, μάθε από αυτό και ξέχνα το».

실수를 했다면, 알아채고, 인정하고, 교훈을 배운 다음에 잊어버려라. 







«Για την επιτυχία, η συμπεριφορά είναι το ίδιο σημαντική με την ικανότητα».

성공을 하기 위해서는 태도가 능력만큼이나 중요하다.








«Μην κρατάτε το θυμό, την οδύνη ή τον πόνο. Κλέβουν την ενέργειά σας και σας στερούν την αγάπη».

분노나 상처나 고통을 참지마세요. 당신의 에너지를 빼앗고 사랑에서 멀어지게 하니까요.







«Δεν έχει σημασία πόσο άσχημα θα γίνουν τα πράγματα, το καλό είναι εκεί έξω, σον ορίζοντα».
어떠한 나쁜 일이 일어나더라도, 뭔가 좋은 일이 기다리고 있을거야. 지평선 바로 저 너머에.








«Ζήστε χωρίς να προσποιήστε. Αγαπήστε χωρίς να εξαρτάστε. Ακούστε χωρίς να αμύνεστε. Μιλήστε χωρίς να προσβάλλετε».

꾸밈없이 살고 의존하지말고 사랑하고 방어하지말고 듣고 긁지말고 말하라.












Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ, ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ. ...ΠΡΙΝ Ο ΚΥΡΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΜΕ ΠΑΡΕΙ ΑΠΟ ΤΟ "ΦΟΥΣΚΙ", και να με χειροτονήσει παπά, πεινούσα..ΔΕΝ ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΕ ΟΥΤΕ ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ...και οι νοούντες νοήτωσαν.

尼 哥 底 母 問 他 說 、 怎 能 有 這 事 呢

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΥΠΟΜΗΔΑΜΗΜΟΤΗΤΟΣ, ΚΥΡΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΒΑΛΛΗΝΔΡΑ, ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΧΡΕΩΣΤΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΕΝΤΑΥΘΑ ΤΕ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ, ΚΑΘ’ ΄ΟΤΙ Η ΙΕΡΩΣΥΝΗ ΜΕΝΕΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΤΙΣ ΟΠΟΙΟΣ ΙΝΑ ΤΑΥΤΗΝ ΣΤΕΡΉΣΕΙ…..ΕΙΝΑΙ ΩΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΑΦ’ ΗΣ ΣΤΙΓΜΓΗΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΛΑΒΕΙ, ΜΟΝΟΝ Ο ΘΕΟΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ‘ΝΑ ΤΗΝ ΑΡΗ.
 
ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ,  ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ



«Δος μοι τούτον τον ξένον, ον ομόφυλοι, μισούντες θανατούσιν ως ξένον»

Ην δ’ άνθρωπος εκ των Φαρισαίων Νικόδημος όνομα αυτώ άρχων των Ιουδαίων.

Ούτος ήλθεν προς τον Ιησούν νυκτός και είπεν αυτώ ραββί οίδαμεν ότι από Θεού ελήλυθας,  διδάσκαλος ουδείς γάρ ταύτα τα σημεία δύναται ποιείν α συ ποιείς εάν μη η ο Θεός μετ’  αυτού.
…….,…..,…..

Ο πιστεύων εις τον Υιόν έχει ζωήν αιώνιον, ο δε απειθών τω Υιώ ούκ όψεται ζωήν αλλ’ η οργή του Θεού μένει επ’ αυτόν.

 Η συζήτηση αυτή του Νικόδημου μετά του Κυρίου αποτελεί πηγή για πολλές εκφράσεις και εκφάνσεις του Χριστιανισμού, και κυρίως, για την περιγραφική φράση –αναγέννηση- που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την βεβαία πίστη ότι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας, και το χωρίο «Κατά Ιωάννη 3-16», μια φράση που χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου.


Ο Νικόδημος ήταν νυχτερινός του Χριστού μαθητής και σημαίνον  Μέλος του μεγάλου Συνεδρίου των Ιουδαίων, ως και ο Ιωσήφ ο Αριμαθαίας , οι οποίοι μάλιστα δεν υπέγραψαν την καταδίκη του Χριστού. Εν άλλοις λόγοις ήσαν οι μόλις δύο εκ των εβδομήκοντα Μελών που μειοψήφησαν, τουτέστιν αμφότεροι, ήταν κρυπτοχριστιανοί,  δια τον φόβο των Ιουδαίων, -όποιος δ’ έχει αξίωμα φοβάται, μην χάσει το αξίωμά του όπως ο Πιλάτος- αλλά την ημέρα του Πάθους του Χριστού, την Μεγάλη Παρασκευή, αυτοί οι δειλοί άνθρωποι, οι κρυφοί μαθηταί που είχαν διατρυφήσει στο “Νυχτερινό σχολείο” θα λέγαμε του Χριστού, έγιναν λέοντες. Αυτά είναι τα μυστήρια του Θεού.
.Ο Νικόδημος είναι αυτός ο νυχτερινός μαθητής του Ιησού με τον οποίο διαλέχτηκε κάποτε σε υψηλό θεολογικό επίπεδο και πού προσπάθησε εις μάτην να υποστηρίξει τον Χριστό ενώπιον του συνεδρίου. Αυτός έφερε μια τεράστια ποσότητα μύρων στην ταφή του Χριστού για να τιμήσει τον διδάσκαλό Του.

Ήταν Φαρισαίος και μέλος του Σανχεντρίν λοιπόν, ο οποίος, με βάση το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, υποστήριξε τον Ιησού. Εμφανίζεται τρεις φορές στη διήγηση του Ιωάννη.
 Στην πρώτη επισκέπτεται τη νύχτα τον Ιησού για να ακούσει τη διδασκαλία του, (3,1-21), τη δεύτερη επικαλείται το νόμο σχετικά με την υπόθεση της σύλληψης του Ιησού κατά τη γιορτή της Σκηνοπηγίας ( 7, 45-51) και την τρίτη μετά τη Σταύρωση, όπου και βοηθάει τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία να ετοιμάσει το Σώμα του Ιησού για την ταφή (19,39-42).

Η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια και πολλοί ιστορικοί της Βίβλου εικάζουν ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο με τον Νικόδημο Μπεν Γκουριόν, που αναφέρεται από το Ταλμούδ σαν ένας ευκατάστατος και δημοφιλής άνδρας στον οποίον αποδίδονταν θαυματουργικές δυνάμεις.

Με βάση τη Χριστιανική Παράδοση ο Νικόδημος μαρτύρησε  μέσα στον πρώτο αιώνα.

Ο Νικόδημος είναι πρόσωπο που εμφανίζεται στην Καινή Διαθήκη.

Ένα απόκρυφο ευαγγέλιο με τίτλο Ευαγγέλιο του Νικοδήμου γράφτηκε κάποια στιγμή το Μεσαίωνα. Παρουσιάζει πολλά κοινά με τις Πράξεις του Πιλάτου, που είχαν κυκλοφορήσει νωρίτερα, και αφηγείται και την κάθοδο του Χριστού στον Άδη.

Αν και δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες πληροφορίες για το Νικόδημο, πέρα από τα όσα αναφέρονται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια και πολλοί ιστορικοί της Βίβλου εικάζουν ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο με τον Νικόδημος Μπεν Γκουριόν, που αναφέρεται από το Ταλμούδ σαν ένας ευκατάστατος και δημοφιλής άνδρας στον οποίον αποδίδονταν θαυματουργικές δυνάμεις. Με βάση τη χριστιανική παράδοση ο Νικόδημος μαρτύρησε κάποια στιγμή μέσα στον πρώτο αιώνα.

Το απόκρυφο ευαγγέλιο του Νικόδημου είναι όντως ένα αρκετά σύνθετο κείμενο. Αποδίδεται στο επιφανές μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου, Νικόδημο, που ήταν κρυφός μαθητής του Ιησού  και είχε φροντίσει ως  προεγράφη μαζί με τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία να πάρουν το Σώμα του Κυρίου και να το θάψουν .
Στην ουσία, όπως δέχεται η πλειοψηφία των ερευνητών του έργου, είναι δημιούργημα πολλών πιστών, που ο καθένας πρόσθεσε τη δική του συμβολή για να αποκτήσει αυτό την τελική μορφή του με την οποία, μας έχει παραδοθεί.

Το ευαγγέλιο του Νικόδημου αρχίζει με τη δίκη του Ιησού από τον Πιλάτο. Οι Ιουδαίοι, εκτός από τις γνωστές κατηγορίες εναντίον του, του αποδίδουν και την κατηγορία της μαγείας. Με πολλές λεπτομέρειες περιγράφεται η κάθοδος του Χριστού στον Άδη και η εμφάνισή Του μετά την Ανάσταση στον Ιωσήφ από την Αριμαθαία.

Πιο αναλυτικά, στο πρώτο μέρος υπάρχουν τα πρακτικά της δίκης του Χριστού, όπως τα έχει διασώσει ο Νικόδημος. Αρχικά οι αρχιερείς κατηγορούν τον Ιησού, ενώπιον του Πιλάτου.
Η κυριότερη κατηγορία είναι για μαγεία, μιας και έχει γιατρέψει αρρώστους και την ημέρα της αργίας του Σαββάτου.
Ο Πιλάτος διατάζει τότε τον αγγελιοφόρο του να φέρει το Χριστό. Αυτός μόλις βλέπει τον Κύριο απλώνει κάτω τη χλαμύδα του για να πατήσει και τον προσκυνάει. Σε ερώτηση του επιτρόπου για την πράξη του, απαντάει για να καλυφθεί πολιτικά  πως προσκύνησε το βασιλιά των Ιουδαίων.

Όταν ο Χριστός μπαίνει στο Πραιτώριο οι εικόνες των αυτοκρατόρων έπεσαν και τον προσκύνησαν. Η γυναίκα του Πιλάτου στέλνει μήνυμα να μην του κάνει κακό. Οι αρχιερείς όμως είναι ανένδοτοι και επιμένουν να γίνει η δίκη. Αν και ο Πιλάτος δε βρίσκει εναντίον του απολύτως καμμία κατηγορία, αναγκάζεται να τον οδηγήσει στο σταυρό, παρά την επέμβαση του Νικόδημου και τις μαρτυρίες αυτών που είχαν ευεργετηθεί από τον Κύριο.

Μαζί με το Χριστό σταυρώνονται και οι δύο ληστές, ο Γέστας και ο Δυσμάς. Παρέδωσε το πνεύμα του στις δώδεκα το μεσημέρι και την ίδια ώρα σκοτάδι έπεσε στη γη.

Ο Νικόδημος παίρνει το σώμα του Κυρίου, και γι’ αυτό φυλακίζεται από το Μεγάλο Συνέδριο, ενώ στη συνέχεια της διήγησης στρατιώτες που φύλαγαν τον τάφο διηγούνται τα σχετικά με την ανάσταση γεγονότα. Ο Νικόδημος κατόπιν επισκέπτεται στη φυλακή τον Ιωσήφ, και αυτός του διηγείται τη συνάντησή που είχε  με τον αναστημένο Ιησού.
Εδώ τελειώνει το πρώτο μέρος του ευαγγελίου του Νικόδημου. Στο δεύτερο περιγράφεται η κάθοδος του Ιησού στον Άδη από το δίκαιο Συμεών που αναστήθηκε και από τους δύο γιούς του.

Μόλις λοιπόν ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη, όλος ο σκοτεινός τόπος έλαμψε, πράγμα που γέμισε μεγάλη χαρά τους δίκαιους που βρισκόταν εκεί. Ο Άδης παραδέχτηκε την ήττα του από το βασιλιά της δόξης.

Ο Χριστός έπιασε τον προπάτορα Αδάμ και τον σήκωσε. Τον ευλόγησε στο μέτωπο και το ίδιο έκανε και με τους πατριάρχες του λαού του Θεού, τους προφήτες, τους μάρτυρες και τους προπάτορες. Κατόπιν τους πήρε μαζί του, ενώ στον παράδεισο βρέθηκε και ο μετανοημένος ληστής.

Το ευαγγέλιο του Νικόδημου, όπως αντιλαμβάνεται ο τυχόν αναγνώστης, είναι μία πολύ δυνατή διήγηση, αγαπητή στους πιστούς. Οι λεπτομέρειες που έχει είναι εντυπωσιακές, το ύφος του μεγαλοπρεπές  και ποιητικό. Πρόκειται πράγματι για ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο που ενέπνευσε και την υμνογραφία και την αγιογραφία της Εκκλησίας, ενώ οι εργασίες των ερευνητών γι’ αυτό συνεχώς αυξάνονται.

 Ο μεγάλος Laurence Kerr Olivier  ενσάρκωσε το Νικόδημο στην τηλεοπτική σειρά του Φράνκο Τζεφιρέλι Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ. Στη σειρά, ο Νικόδημος προσπαθεί να ενημερώσει τον Ιησού για την πιθανή σύλληψή του και παρίσταται στη Σταύρωση. Είναι εκείνος που λέει την περίφημη φράση:  "Και με Τις πληγές Του θεραπευθήκαμε".
Ο Νικόδημος αναφέρεται συχνά στη χριστιανική μουσική και λογοτεχνία σαν ένα πρόσωπο που αναζητά διάφορες πτυχές της πίστης, όπως στο τραγούδι  To Know You, στο οποίο περιλαμβάνονται οι στίχοι: «Ο Νικόδημος δε μπορούσε να καταλάβει πώς μπορούσες να μας ελευθερώσεις. Ίσως να είχαμε γίνει πολύ καλοί φίλοι, καθώς μερικές φορές ακόμη αναρωτιέμαι επίσης πώς Σε πλησιάζουμε με τόση ευκολία», (Nicodemus could not understand how You could truly free us. He struggled with the image of a grown man born again. We might have been good friends, 'cause sometimes I still question too how easily we come to You), οι οποίοι αναφέρονται στην πόρτα που ο Ιησούς άνοιξε και επιτρέπει σε όσους είναι προσκεκλημένοι να έρθουν κοντά Του και να λάβουν την αιώνια ζωή, αλλά όχι πριν αν αναγεννηθούν από το Άγιο Πνεύμα.

Ο Νικόδημος τιμάται ως άγιος τόσο από τη Ρωμαιοκαθολική όσο και από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 3 Αυγούστου.
Το Τάγμα των Φραγκισκανών έχει ανεγείρει ένα ναό στο όνομα του αγίου Νικοδήμου, αλλά και του Ιωσήφ του από Αριμαθαίας, στη Ράμλα.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του την Κυριακή των Μυροφόρων, κινητή γιορτή που πάντα πέφτει την δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα.

Μέχρι πριν δέκα χρόνια στην Πάτρα στην οδό Ευμήλου, όπου πάλαι στεγάζονταν τα γραφεία της Ι. Μητροπόλεως Πατρών, εγίνετο λαϊκό προσκύνημα.

 Μιλιούνια μεγαλοπάδων συν γυναιξί και τέκνοις, παπάδων, διάκων, ψαλτών, νεωκόρων,  και «ναοσίτων κηφήνων» , «πολιορκούσε» το Μητροπολιτικό μέγαρο μαζί με πλήθος αγνών πιστών και πνευματικών τέκνων του αοιδίμου Κυρού Νικοδήμου Βαλληνδρά, για μία Του ευλογία, για μία του συγκαταβατική ματιά….σήμερα κυρίως όλοι οι υπ’ Αυτού ευεργετημένοι σφρόδρα….τον «ξέχασαν» παντελώς…και δι’ έργων, λόγων και κομπορρημονίας ατελεύτητης,  φωνάζουν στεντορεία τη φωνή: Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΠΕΘΑΝΕΝ….ΖΗΤΩ Ο ΝΕΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ….,…..
Που είσαι Σεπτέ και άγιε Θρησκευτικέ αυτοκράτορα και ανυπέρβλητε Ιεράρχα, να ιδείς την κατάντια μερικών καιροσκόπων …και μάλλον θα είπεις: ΦΡΙΞΟΝ ΗΛΙΕ, ΟΥΡΑΝΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΘΟΝΙΑ.    

Εν κατακλείδι νομίζω ότι το επισυναπτόμενο άρθρο και ειδικό αφιέρωμα, του Δημοσιογράφου, Καθηγητού και Θεολόγου κ. Παναγιώτου Ανδριόπουλου, εντός ολίγων γραμμών τα λέγει όλα και επεκφράζει εισέτι μείζονα και κάλλιστα.

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Ως γνωστόν, η Ιδιωτική Οδός έχει ανακηρύξει το 2015 Έτος Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου Βαλληνδρά (1915-2008), με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννησή του. 
Θα αναρωτηθεί κάποιος: Εκτός από τα γνωστά προσόντα του μακαριστού Μητροπολίτου (δεινός ψάλτης, υποδειγματικός λειτουργός, χαρισματικός κήρυκας, υμνογράφος, συγγραφεύς κ.α.), τι θα μπορούσε να καθιστά τον Νικόδημο Βαλληνδρά αξιομνημόνευτο σήμερα; 
Θα απαντήσω αποφατικά, και ο νοών νοείτω. Όχι τι έκανε, αλλά τι δεν έκανε, σε σχέση με την περιρρέουσα σημερινή εκκλησιαστική πραγματικότητα, στην εποχή της μιντιοκρατίας. 
Ο Πατρών Νικόδημος: 
- Δεν έδωσε ποτέ μακροσκελείς (ούτε σύντομες) συνεντεύξεις για να προβάλλει το όποιο έργο του. Δεν συναγελαζόταν με δημοσιογράφους ούτε, φυσικά, διανοούνταν να γράψει ο ίδιος ένα «δελτίο τύπου». Είχε την αρχοντιά να περιφρονεί, χωρίς διάθεση καταφρόνησης, το όλο σύστημα των ΜΜΕ. 
- Δεν κολάκευσε ποτέ το ποίμνιό του με ουρανομήκεις φράσεις, του στυλ «ευλογημένος λαός», «αγαπώ τους Πατρινούς» κ.α. παρόμοια. 
- Δεν ήταν ταχύς στο να ακούσει καταγγελίες ή σχόλια για άλλους ανθρώπους. Αντιθέτως έκοβε την συζήτηση που πήγαινε να ανοίξει με ανάλογο περιεχόμενο. Διγλωσσία και υποκρισία ήταν άγνωστες πρακτικές γι’ αυτόν. 
- Δεν «τιμούσε» τους κληρικούς, τους ψάλτες και άλλους λαϊκούς με διάφορα «οφφίκια», όπως γίνεται κατά κόρον στην εποχή μας από πολλούς και συνιστά, ουσιαστικά, μια απάτη. 
- Δεν επιθυμούσε εκκλησιαστικές φιέστες, που αφθονούν στον καιρό μας. Υποδοχή και περιφορά λειψάνων, εικόνων και άλλων κειμηλίων επί των ημερών του δεν γίνονταν. 
Αρκούμαι επί του παρόντος σε αυτά, για να περάσω και στην …κατάφαση. 
Αναμφισβήτητα οι ηχογραφήσεις του στο μεγάλο πρόγραμμα του Μανόλη Χατζηγιακουμή (Μνημεία και Σύμμεικτα Εκκλησιαστικής Μουσικής), αποτελούν σπουδαία παρακαταθήκη. Τα εκδοθέντα κηρύγματά του, όπως και οι ακολουθίες που συνέγραψε ως υμνογράφος, έχουν την αξία τους.
Υπάρχουν, όμως, και πονήματά του που προβάλλουν και σήμερα ενώπιόν μας ως μνημεία εκκλησιαστικού ήθους και σοφίας. 
Πριν ένα μήνα σχεδόν (20-4-2015) αναρτήσαμε στο Φως Φαναρίου, ένα σημαντικό κείμενο του μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου που αφορά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το κείμενο αυτό αποτελεί τη συμβολή του λόγιου Μητροπολίτη στον τόμο – αφιέρωμα στον καθηγητή Κωνσταντίνο Βαβούσκο (Εκδόσεις Σάκκουλα, Θεσσαλονίκη 1990) και φέρει τον τίτλο: «Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και αι σύγχρονοι διαστάσεις της οικουμενικότητος». 
Παραθέτουμε και εδώ την μικρή αυτή μελέτη. 

Το ενδιαφέρον είναι ότι την Κυριακή της Σαμαρείτιδος (10-5-2015), κατά την Πατριαρχική Θ. Λειτουργία στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, ο Σεβ. Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως κ. Αμφιλόχιος, ομιλώντας από του άμβωνος, παρέπεμψε στην εν λόγω μελέτη, λέγοντας τα εξής:
"Γράφει οίδιμος Μητροπολίτης Πατρν Νικόδημος Βαλληνδρς: «...τ προβάδισμα ατ τς τιμς περιεβλήθη ν συνεχεί μ τν σημασίαν το κέντρου νότητος κα συμφωνίας (consensus) κα συντονισμο κα συμπράξεως λων τν ν τν οκουμένην τμημάτων τς ρθοδοξίας∙ (ξ ο κα ο τίτλοι «Οκουμενικς Πατριάρχης» κα «Οκουμενικν Πατριαρχεον»∙ τίτλοι πάντως οχ ψιλο κα νευ οσιαστικο περιεχομένου)». Κα συνεχίζει μακαριστς εράρχης: «...ατ τατα τ πρεσβεα τιμς δν μένουν ξηρν γράμμα, λλ προσδίδουν ν τ πράξει (de facto) –κα εναι τοτο ναπόφευκτον σον κα παραίτητον- οσιαστικν νόημα κα κρος ες τν ρχηγικν πόστασιν το Οκουμενικο Πατριάρχου κα Πατριαρχείου»." 
Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι ο μακαριστός Νικόδημος Βαλληνδράς ούτε «πατριαρχικός» ήταν ούτε έκανε δημόσιες σχέσεις με το Φανάρι. Αυτό δεν τον εμπόδισε, όμως, στη συγκεκριμένη μελέτη να γράψει τα δέοντα από εκκλησιολογικής πλευράς κι έτσι να καταστεί διαχρονική η θεολογική του σκέψη.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ.






 ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΜΟΥ ΠΑΤΡΟΣ, ΥΨΙΣΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΟΥ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ ΠΑΠΑ-ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΝΤΕΛΗ ΠΑΝΟΥΤΣΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, 
ΘΕΟΣΤΑΛΤΟΥ ΔΟΤΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΡΤΟΔΟΤΟΥ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΟΥ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΑΠΩΛΕΙΑΣ, ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ.